Een zonnige North Sea Jazz Zondag

Een driedaags festival met de intensiteit van North Sea Jazz is op zich al een belevenis. Duizenden mensen stromen via gangen, roltrappen en pleinen als water naar de zee. Je ruikt hier en daar een joint en er wordt genoeg alcohol afgezet, maar de overheersende sfeer is nuchter, ongedwongen en onverdeeld. De mensenmassa lijkt verbonden in de gezamenlijke liefde voor muziek. Bij de buitenterreinen wordt tussen de menigte gedanst, en het centrale binnenplein is als een soek waaromheen de winkeltjes en eetgelegenheden zich vouwen. De honderden vrijwilligers zijn vriendelijk en behulpzaam en je zou je in de hippiejaren zeventig kunnen wanen, zoveel peace & love hangt er in de lucht. Zo kan het dus ook.

North Sea Jazz Festival, zondag 13 juli 2025, Ahoy, Rotterdam
Tekst: Monica Rijpma | Foto's: Louis Obbens

Op het programma staan kleurrijke paradijsvogels zoals zangeressen Jazzmeia Horn en Lady Blackbird of tenorist Kamasi Washington en toetsenist Tigran Hamasyan. Elk van hen is een volledige recensie waard en gelukkig programmeren enkele Nederlandse podia ook buiten het festivalseizoen dit soort rijzende sterren. De jaren-zeventig funk en soul herleeft bij de concerten van War en Diana Ross. Cantorias brengt close-harmony Braziliaanse muziek en Anoushka Shankar bespeelt haar bedwelmende sitar. In zaal Congo brengen The Black Excellence Kawina Orchestra met zangeres Sarah-Jane de muziek van Suriname tot leven, wat even verrassend als gepast is voor een Nederlands muziekfestival. Het is de meest uitbundige uiting van globalisering die een mens zich maar kan wensen.

In de kleinste zaal, Yenisei, spelen de Finse pianist Aki Rissanen en basklarinettist Steven Kamperman een uitgesponnen duet, dat bestaat uit korte melodische thema's die putten uit een 'jazzcatalogus' van eeuwen. De heren laten zien en horen dat er al in de middeleeuwen werd geďmproviseerd en gaan daarna even snel weer door met een pasgeboren licht swingende compositie van Rissanen.

Tin Men & The Telephone spelen intergalactische minimalistische jazz. Toetsenist Tony Roe, drummer Jamie Peet en contrabassist Pat Cleaver zetten eerst hun dribbelende grooves neer en verbreden dan de sfeer met behulp van elektronica en hypnotische solo's.

Liefhebbers van vocale jazz komen ook op deze zondag volop aan hun trekken. Jacob Collier sluit zijn residentie af in zaal Maas met een set die put uit alles van Michael Jackson ('Human Nature') tot Nancy & Frank Sinatra's 'Something Stupid'. Met de strijkers en blazers van het Metropole Orkest wordt het een echte uitsmijter voor het publiek.

In zaal Amazon doet Lady Blackbird het met maar drie muzikanten. Haar repertoire wordt gedragen door haar larger-than-life stemgeluid, dat op haar album 'Black Acid Soul' bij uitgave direct werd opgemerkt en zorgde voor haar internationale doorbraak. Juist deze kleine bezetting laat horen dat haar wortels in de jazz zitten met gevoel voor timing en improvisatie, die hier wordt gebracht door vier mensen die met de oren wijd open staan te spelen. Later op de avond brengt Kurt Elling met de leden van Yellowjackets een vocale ode aan de muziek van Weather Report. Weer komt de geest van Wayne Shorter om de hoek kijken.

Tussen het zangaanbod was het concert van het Christie Dashiell Quartet de verrassing waarop je bij elk festival hoopt. De diepgevoelde ziel van Miss Dashiell draagt traditie en vernieuwing uit met een stem die moeiteloos meer dan drie octaven bestrijkt. Uptempo scatten, lange gevocaliseerde solo’s en een volkomen natuurlijke interactie tussen stem en instrumenten bouwen nummer na nummer de spanning op. Standards zoals 'Invitation' van Kaper/Webster gaan over in haar eigen nummers van het album 'Journey In Black'. Zaterdag was ze te horen met drummer Terri Lyne Carrington voor de live-uitvoering van hun in juni verschenen album 'We Insist 2025'. Het optreden met haar kwartet zorgde voor meerdere staande ovaties. Maestro Reggie Washington, bekend van onder andere Buckshot LeFonque, Roy Hargrove Factor en Headhunters, was zowel op de basgitaar als op de contrabas prominent aanwezig. De Fransman Carl-Henri Morisset speelde enkele vurige ritmische pianosolo's en onze eigen Yoran Vroom liet Max Roach in zich opborrelen. Na dit concert was de voldoening van de drie dagen compleet. Zóveel talent, zóveel stemmen, zóveel muzikale interactie die voelbaar is tot op het bot. Daar kan geen streaming tegenop.

Gelukkig maar dat tijdens de pauze, op grote schermen, de concertagenda van de Nederlandse jazzpodia voortdurend onder de aandacht werd gebracht. Eind augustus al begint het seizoen en dan kun je veel van deze artiesten beluisteren in een kleinere setting. Je kunt natuurlijk ook nog even meereizen met het festivalcircus dat inmiddels is neergestreken in Umbria in Italië.

Klik hier voor een fotoverslag van dag 3 van North Sea Jazz 2025 door Louis Obbens.