Rockit is een feit! De naam van het festival verwijst naar Herbie Hancocks funk-dance hit uit 1983. Het splinternieuwe festival is een coproductie tussen de Oosterpoort in Groningen en het North Sea Jazz Festival. Onder één dak en op één dag zijn achttien acts in vijf zalen te bewonderen.

Een festivalverslag in woord en beeld door Louis Obbens.
Zaterdag 11 november 2017, Oosterpoort, Groningen.

Bij gelijktijdige optredens in verschillende zalen wordt de bezoeker van het festival in de Oosterpoort gedwongen tot het maken van keuzes. In Groningen is er echter minder keuzestress dan bij de grote broer in Rotterdam. Dit komt door de relaxte ambiance en het uitblijven van wachtrijen voor de ingang. Rockit heeft als visie 'het presenteren van avontuurlijke muziek'. Genres en stijlen versmelten: van jazz tot alternatieve rock en van experimentele pop tot gecomponeerde muziek. Vele, relatief nieuwe namen en vernieuwingsdrang dragen bij tot de komst van veel jong publiek.

In de zaal Atlantis zijn ook jongeren massaal getuige van de unieke sound van het Britse Portico Quartet. Dit kwartet is een voorloper van de dansbare, experimentele jazz. Spannende, percussieve elementen en vervormende saxofoongeluiden worden, aangejaagd door subtiele elektronica, tranceachtige soundscapes. Het opvallend geluid van de hang, een recent ontwikkeld percussie-instrument, bestaande uit twee op elkaar geplaatste sferische schalen van staal, is bepalend voor de unieke en exotische samensmelting van stijlen.

Het frisse en enthousiaste BadBadNotGood uit Toronto sluit hier naadloos op aan. Opwindend en overtuigend staat bij hen in de grote zaal Endeavour de groove en de soulvolle benadering van jazz centraal. De uitgesproken funky basklanken vormen de basis van intense en opvallend laagdrempelige fusion. De aanzuigende werking van deze band op het publiek is opmerkelijk. Zeker wanneer de groep, in vergelijking tot hun vijf uitgebrachte platen, ook nog blijkt te kunnen spelen met de materie. En door opvallend goed licht ontvlambare improvisaties uit te kunnen voeren. De spirituele show die drummer Alexander Sowinksi halverwege de set dansend op het podium uitvoert, slaat over op het publiek. Strakke band, goede sound en een voortdurende wisselwerking met het publiek. What more do you want?

Een vleugje Miles Mosley? Mosley is een van de steunpilaren van de West Coast Get Down en bandlid van Kamasi Washingtons 'The Epic'. De band, met partners in crime Cameron Graves op piano en Tony Austin op de drumkit, brengt popmuziek met een stevige melange van R&B en funk. Zijn zangstem mag dan minder ontwikkeld zijn, zijn energetisch basspel is juist meer onderscheidend.

De onmiskenbare gigant van de hardbop, vernieuwer en muzikale kameleon Herbie Hancock stelt ietwat teleur. Muzikaal niet veel op af te dingen, maar met een te grote voorspelbaarheid als troefkaart. In de groep wordt toetsenist en saxofonist Terrace Martin ook bekend als producer van Kendrick Lamar gefêteerd. Buiten enkele pianistische hoogstandjes drijft de groep op automatismen. Risico's worden vermeden bij krakers zoals 'Waterproof' en 'Cataloupe Island'.

Voor saxofonist Donny McCaslin zijn de hoogtijdagen aangebroken. Hoewel McCaslin al decennia meer dan verdienstelijk opereert, heeft zijn rol bij de laatste plaat van David Bowie hem geen windeieren opgeleverd. Hij wordt als het ware door Bowie op zijn huid gezeten. Zijn imago is veranderd, hij oogt cool en opereert zelfverzekerd. Het is muzikaal om van te watertanden, veranderlijk en onvoorspelbaar. De emotionele geladenheid en het spelplezier spat er voortdurend van af. Krachtige, overdonderende en donkere solo's worden afgewisseld met sensitieve passages. De rol van toetsenist Jason Lindner is van onschatbare waarde; zijn synthesizerakkoorden zijn effectief en complementair. Het ritme is duizelingwekkend. De luisteraar wordt tijdens dit optreden uit zijn comfortzone getild, er is geen ontkomen aan. Bowie's compositie 'Blackstar' bezorgt iedereen, mits zo intens gespeeld, nog jarenlang kippenvel.

Avishai Cohen heeft de afgelopen jaren misschien wel twee meesterwerken afgeleverd met 'Into The Silence' en 'Cross My Palm With Silver'. De tijd zal dat moeten uitwijzen. Zijn status stijgt tot grote hoogten en dat wordt ook wel bewezen in het hoge Noorden. De abstracte, muzikale ontdekkingsreis die de groepsleden zijn aangegaan, is onbetwist aanwezig. De muziek is zo indringend en sinister dat het voorgoed in het DNA wordt opgeslagen. Geen hapklare, feestelijke, muzikale brokken, maar immer onuitwisbaar en confronterend. Soms voorzien van een fluwelen geluid, maar vaak hard en zuiver tot op het bot. Cohen blaast delicaat met zijn trompet in de ruimte van de opstaande vleugel en de resonantie van de snaren is al even genuanceerd als wonderlijk. Hij vertelt indrukwekkende verhalen in een open structuur, waarbij ruimte wordt gezocht en gelaten. De solo's zijn zinderend, bij vlagen met een couleur locale uit het Midden-Oosten. En dat geheel akoestisch!

Het credo van Rockit, 'A Journey into Jazz & Beyond', slaat de spijker op z'n kop! To be continued!

Bekijk hier een fotoverslag van Rockit 2017 door Louis Obbens.