Jazz Middelheim 2018 Dag 1

Vooraf was er een stormwaarschuwing afgegeven door het KMI. De organisatie had alles nog eens vast laten sjorren en stuurde een bericht de wereld in dat de tenten stormbestendig waren. Dat moest ook wel met het programma dat voor deze donderdag samengesteld was.

Een festivalverslag door Johan Pape, met foto's van Cees van de Ven.
Donderdag 9 augustus 2018, Park Den Brandt, Antwerpen.

De sporen van de hete droge periode die achter ons lag waren overal te zien; verdroogd gras en geen water rondom het kasteel. Maar ook het publiek bleek stormbestendig. Het sfeertje was vanaf het begin heel relaxed. Mensen namen plaats in de strandstoelen van Klara, dronken een pintje en namen op hun gemak de programmakrant nog eens door. Dat is misschien ook wel de grote kracht van dit festival: niemand maakt zich druk, vastbesloten om gewoon lekker te gaan genieten van mooie en spannende muziek. Bereid om zich te laten verrassen.

De dag begon meteen goed met een concert van Bram Weijter's Crazy Men. De naam verwijst naar een in 1974 verschenen soloplaat van de te jong overleden Koen De Bruyne: 'Here Comes The Crazy Man!'. Het optreden begint met een aantal mooie compilaties van jazzrock-achtige stukken, variërend van composities van Cole Porter tot aan Herbie Hancock. Weijter gaf aan dat hij weinig gaat vertellen omdat de muziek voor zichzelf moet spreken. De bezetting met Weijters op keyboards, waaronder een Moog-synthesizer, Sam Vloeimans op trompet, Andrew Claes op tenorsax, EWI en elektronica en Vincent Brijs op baritonsax is uitstekend toegerust om de sterke composities fris en energiek neer te zetten. De ritmesectie met Dries Laheye op bas en Steven Cassiers op drums ondersteunden het geheel op een degelijke manier.

De stukken van De Bruyne die gespeeld werden, maakten duidelijk dat ze ook anno 2018 nog steeds meer dan de moeite waard zijn. Het gezelschap leverde een lekkere set af, waarin bijzonder melodieuze, soms poëtische en in elkaar overlopende tracks op een passende manier voorzien werden van de typerende elektronica die in dit genre gebruikelijk is. Het publiek was zichtbaar en hoorbaar blij verrast met deze opening van het programma.

Aansluitend stond het jonge Gentse trio Steiger op de Club Stage klaar om de fakkel over te nemen met hun meer ingetogen, ietwat avant-gardistische composities. Toetsenist Gilles Vandecaveye, bassist Kobe Boon en drummer Simon Raman maakten met fraai uitgesponnen en bevlogen gespeelde composities (het merendeel van hun album 'And Above All') duidelijk dat de toekomst van de jazz bij hen in goede handen is. Het is een kwestie van tijd voordat zij de fakkel meenemen naar de Main Stage.

TaxiWars nam, terecht, het hoofdpodium in beslag met een opzwepende set. Saxofonist Robin Verheyen, dEUS-zanger Tom Barman, bassist Nicolas Thys en drummer Antoine Pierre hebben allen hun sporen verdiend en hebben samen een volstrekt uniek en interessant geluid ontwikkeld. Een weirde mix van funk, pop, rock en jazz. Nummers als 'Fever' en 'Bridges' gaan erin als zoete koek en smaken naar meer. En dat werd geleverd: het concert was voortdurend spannend en uitdagend en verveelde geen minuut. Het publiek raakte gaandeweg steeds enthousiaster en beloonde de band met een daverende ovatie. Staand, omdat voor het eerst op Middelheim geen stoelen geplaatst waren. Ik denk niet dat tijdens dit concert ook maar iemand ze gemist heeft.

Mattias De Craene, saxofonist van Nordmann [dat als afsluiter van de dag later nog een bezwerend optreden zou geven, RED], laat zich voor het project MDC III op de Club Stage ondersteunen door twee drummers: Elias Devoldere en Lennert Jacobs. Ze zetten een aantal soundscapes neer die je dwingen de rust te nemen om het allemaal tot je door te laten dringen en je dan achterlaten met een wow-gevoel. Hij startte het concert gewapend met een tuinslang voor de microfoon om een eigenzinnig geluid te produceren. Het leverde een spannend interermezzo op, dat ook nog eens uitstekend paste bij de wisselende weersomstandigheden.

Overigens zouden we De Craene als rode draad een concert later hier ook weer aan het werk zien. Deze keer met toetsenist Dijf Sanders, die op reis is gegaan naar Indonesië om daar veldopnamen te maken van onder andere badende vrouwen die water als percussie-instrument gebruiken en krekels, om die vervolgens in zijn composities te verwerken. Dat leverde een leuk concert op met een verrassende mix van exotica, Javaanse klanken met een vleugje jazz.

Waarschijnlijk was het historisch lage gemiddelde leeftijdscijfer van het publiek van deze donderdag veroorzaakt door top-of-the-bill naam Kamasi Washington. De tent zat goed vol - en niet alleen vanwege het weer vermoed ik. 'Fists Of Fury', 'Street Fighter Mas', 'The Rhythm Changes' en 'Abraham' waren enkele hoogtepunten in een concert dat misschien wel boven de verwachtingen uitsteeg. De saxofonist geeft de ruimte aan de bandleden, waaronder zijn vader op sopraansax en dwarsfluit en de onvolprezen zangeres Patricia Quin. Maar tjonge, als hij dan zelf los gaat met virtuoze solo's, dan gebeurt er wat op het podium en in de zaal. En bovendien brengt Kamasi een boodschap: verschillen tussen mensen en culturen moet je niet tolereren, je moet ze vieren! En dat is precies wat er tijdens zijn concert gebeurde. Het werd een feestje.

Klik hier voor een fotografisch verslag van de eerste dag van Jazz Middelheim 2018 door Cees van de Ven.