Draai om je oren
Festivalverslag



home  
    
    
 

Jazz in Duketownn 2024
17-18-19 mei 2024, diverse locaties, Den Bosch

Voor de vijftigste keer werd de historische Bossche binnenstad omgebouwd tot een groot festivalterrein. Het festival is uniek vanwege zijn omvang, aantrekkelijk gratis programma en de grote groep enthousiaste vrijwilligers die dit keer op keer voor elkaar krijgen.

tekst & foto's: Johan Pape

Elke dag is er een enorme keuze tussen grote publiekstrekkers als Candy Dulfer en Trijntje Oosterhuis, internationale bands zoals Yellow Jackets en Jazzmeia Horn. Maar ook vooraanstaande jazzmuzikanten als het Paul van Kemenade Classic Quintet en Hans Dulfer's Total Response. Voeg daarbij het aanbod van meer experimenteel werk van bijvoorbeeld Ernst Glerum en John Dikeman en vrolijke mobiele acts en de hele stad staat drie dagen bol van muziek, die voor iedereen wat te bieden heeft. Dat levert een uiterst gemÍleerd publiek op van oud en jong van alle rangen en standen en achtergronden, die gezamenlijk voor een prachtige sfeer zorgen. Ik dwaalde er drie dagen met veel plezier rond en bedacht de koppeling met Pinksteren. Het moment waarop de heilige geest neerdaalt en de apostelen ineens allerlei vreemde talen kunnen spreken. Het aanbod is hier zo groot en gevarieerd, dat je altijd wel nieuwe muziek ontdekt die je mooi vind. Muziek als universele taal.

Op vrijdagavond liep ik de stad in, waar het programma al in volle gang was. Op de Parade speelde Ntjam Rosie een strakke set met de groove-funk bigband Licks & Brains onder leiding van Rolf Delfos. Het leverde een lekkere set op van dansbare nummers met veel blazers en Afrikaanse invloeden. Daar bovenop het mooie stemgeluid van Rosie en haar backing vocalisten en een gigantisch enthousiasme maakten het een mooi feestje. In het kakelverse Theater aan de Parade stond Fleurine met haar band. Ander publiek, andere sfeer. Daarom niet minder mooi. Fleurine tourt de wereld over met haar 'Brazilian Dream'. Een mooie set met fraaie composities gebaseerd op verschillende Braziliaanse ritmes, zoals bossanova, samba en chacado. Het publiek smulde ervan. Op de markt traden The Yellow Jackets aan. Met naar liefst zeventien Grammy-nominaties op zak, waarvan twee verzilverd werden, stond hier een echte headliner op het podium. Met Bob Mintzer op sax en Will Kennedy op drums maakte ze hun faam meer dan waar.

Op zaterdag stond voormalig wonderkind Joey Alexander uit IndonesiŽ op de markt met zijn trio. Hij speelt op zijn tiende al in het Jazz at the Lincoln Center op uitnodiging van Wynton Marsalis. Nu is hij twintig jaar oud. Nog een beetje met een blik van wat gebeurt mij allemaal speelde hij met zijn trio een fantastische set, die het publiek ademloos liet genieten. Zo was zijn interpretatie van de Beatles-standard 'Blackbird' weergaloos. Ondertussen was publiekstrekker Trijntje Oosterhuis op de Parade begonnen aan haar concert. Het plein stond goed vol en Trijntje deed waarvoor ze gekomen was; ze maakte er een feestje van. Ze maakte er met haar telefoon een kleine registratie van en publiceerde die op Instagram. Ondertussen stond in het Theater aan de Parade het Paul van Kemenade Quintet. Ook die naam behoeft geen introductie. Net zoals het festival is Van Kemenade al ruim 50 jaar bezig in de jazzmuziek, als componist, bandleider en organisator van zijn eigen festival Stranger than Paranoia. Hij heeft besloten er op 24 december van dit jaar een punt achter te zetten en is begonnen aan zijn afscheidstournee. Met ongebreideld enthousiasme en dito speelplezier leverde het kwintet een prachtige staalkaart af van wat er in die vijftig jaar gemaakt is. Het werd een onvergetelijk concert dat hooglijk gewaardeerd werd door de tjokvolle zaal. Ik bleef hier geboeid hangen, waardoor ik het concert van het Mathias Eick Quartet op de markt gemist heb. Ik heb ondertussen begrepen dat ook dat concert niet te versmaden is geweest. Als er al sprake is van stress op dit festival dan is het keuzestress.

Die keuzestress speelde zeker ook op zondag op. Er was een overvol programma met een wederom een rijk aanbod. Dat gold ook een beetje voor het weer, dat nogal wisselvallig was zo nu en dan - een lekker zonnetje en dan weer een fikse bui. Het mocht de pret niet drukken. Dat bleek ook bij het concert van Jazzmeia Horn op de markt. Een kwartier voor het geplande optreden kwam er een stevige onweersbui voorbij. De markt stroomde leeg', behalve nog een flink aantal liefhebbers die gewapend met paraplus, poncho's en regenjassen geduldig bleven wachten op Jazzmeia. Een kwartiertje later dan gepland werden ze rijkelijk beloond voor hun geduld en stroomde de markt ook snel weer vol. Ongelooflijk wat Horn met haar stem kan doen. Ze geeft het klassieke scatten een nieuwe glans en heeft een niet te evenaren stage presence, waarmee ze binnen enkele minuten het publiek voor zich wist te winnen. Zoals de aankondiging beloofde werd het een onvergetelijk concert. Op de Parade was ondertussen een andere publiekstrekker begonnen aan haar set: Candy Dulfer. Versterkt met haar stevig funkende band zette ze een overtuigende show neer, die het publiek aardig wist op te zwepen. En natuurlijk kwam ook haar wereldhit 'Lilly Was Here' voorbij. Een bomvolle Parade was volledig op haar hand.

Op de markt werd alles in gereedheid gebracht voor het slotconcert van Roberto Fonseca. Deze Cubaanse pianist, componist en bandleider die nog met Ibrahim Ferrer en Omara Portuonda speelde, verweeft schijnbaar moeiteloos Afro-Cubaanse invloeden in zijn moderne jazz. Dat levert mooie doorleefde en opzwepende muziek op. Ondersteund door bas en drums ontstonden mooie improvisaties en prachtige interacties tussen het drietal, waarbij zeker ook de jonge drummer Jay Kalo niet onvermeld mag blijven: wat een vuurwerk, timing en tomeloos enthousiasme liet hij zien.

Deze jubileumeditie van Jazz in Duke Town mag de boeken in als een bijzonder geslaagd evenement, met meer dan 100.000 bezoekers in drie dagen. Het verliep vlekkeloos, bood een prachtig programma in een prima Bossche sfeer. De organisatie en de vele vrijwilligers kunnen hier met trots op terugkijken.

Klik hier voor een fotoverslag van Jazz in Duketown 2024 door Johan Pape.