Gent Jazz 2019
Vrijdag 5 juli 2019, Bijlokesite, Gent

Het was op deze vrijdag een hele onderneming om op de Bijloke te geraken. Beginnende vakanties en een aantal ongelukken maakten de site moeilijk bereikbaar. Ik heb dan ook slechts een paar maten van het optreden van Woeste en Trotignon meegekregen. En gezien de leegte in de grote tent hadden velen hier last van. De twee pianisten hadden beter verdiend.

Een festivalverslag door Johan Pape, met foto's van Cees van de Ven & Johan Pape.

Vier jaar geleden had saxofonist Yuri Honing al indruk gemaakt op dit festival. Nu was hij geprogrammeerd op de Garden Stage voor maar liefst drie sets. Het kwartet speelde werk van de albums 'Goldbrun' en 'Desire' en was duidelijk content met deze gelegenheid. Helaas was ook hier bij de eerste set de opkomst beperkt, maar dat weerhield het kwartet er niet van er helemaal voor te gaan. En dat werd gewaardeerd door de aanwezigen. Gelukkig nam de hoeveelheid geïnteresseerden per set zienderogen toe en bleek het programma in goede aarde te vallen. Geweldig om te zien hoe de vier op elkaar ingespeeld zijn. Zeer geconcentreerd verrasten ze elkaar met fraaie improvisaties.

Ondertussen was de Main Stage ingericht om het trio van de dertigjarige pianist Christian Sands te ontvangen. In zijn korte inleidende praatje kondigde hij aan weinig woorden, maar veel muziek te komen brengen. Dat maakte hij meer dan waar. Dat hij virtuoos is, is geen verrassing meer. Hij begon als vierjarige al met pianolessen en kwam de juiste mensen tegen. Bij deze tour heeft hij zich verzekerd van vakkundige ondersteuning van Yasushi Nakamura op contrabas en Clarence Penn op drums. De pianist bracht een veelzijdige set met veel werk van zijn in 2018 uitgebrachte plaat 'Facing Dragons' en imponeerde de aanwezigen met zijn vingervlugheid en zeer beheerste dynamiek. Het ging daarbij echt van fluisterzacht tot bijna oorverdovend. Altijd in perfecte afstemming en opgezweept door de sterke ritmesectie. Hoogtepunt was voor mij toch wel 'Reaching For The Sun', waarin dat allemaal geweldig bij elkaar kwam. Sands laat zich niet makkelijk een etiket opplakken, hij is veelzijdig en heeft een brede interesse. Ook dat werd duidelijk.

Net als vele anderen had ik geen idee wat te verwachten bij de Franse accordeonist Vincent Peirani, met als voordeel dat het een aangename verrassing werd. Dat is natuurlijk ook het leuke van een festival met een brede programmering: je ontdekt nog eens wat. Met een bijzondere bezetting van sopraansax, Fender Rhodes, een opengewerkte knoppenaccordeon, drums en bas werd een mooie set neergezet, die soms heel verfijnd klonk. Maar zo nu en dan werden ook letterlijk alle registers opengetrokken. Verrassend ook dat teruggrijpen naar oude songs uit de popgeschiedenis, zoals 'Bang Bang (My Baby Shot Me Down)' en 'Stairway To Heaven'. De gierende solo's van Emile Parisien op sopraan en de uitgebalanceerde bijdragen van Tony Paeleman op toetsen leverden samen met de accordeon van Peirani een opmerkelijke klankkleur op.

Terwijl Yuri Honing succesvol zijn derde set afwerkte op de Garden Stage, werd op de Main Stage alles in gereedheid gebracht voor het optreden van Diana Krall. Aan alles was te merken dat dit het hoogtepunt van de dag zou moeten worden. Waarschijnlijk ook omdat ze vergezeld werd door grootheden als Joe Lovano op tenorsax en Marc Ribot op gitaar. Met zichtbaar plezier werd een indrukwekkende en uitgebalanceerde performance neergezet, waarbij je soms een speld kon horen vallen. Helaas was op dat soort momenten de krakende constructie van het achter in de tent opgebouwde balkon te horen. Het veelvuldige omkijken van het publiek maakte me duidelijk dat ik niet de enige was die er geïrriteerd door raakte. Het gebodene op het podium was echter zo sterk dat dit euvel snel op de achtergrond verdween, maar jammer was het wel.

Alle verwachtingen werden overtroffen door Krall en haar metgezellen. Fantastische solo's van Lovano op tenor en doorleefde bijdragen van Ribot maakten dit optreden onvergetelijk. Natuurlijk ook door de Canadese zelf, die met haar unieke manier van zingen en eigenzinnige pianospel indruk maakte. En niet te vergeten de repertoirekeuze met hoogtepunten als 'I’ve Got You Under My Skin' en een geweldige interpretatie van 'Boulevard Of Broken Dreams'.

Klik hier voor een fotografisch verslag van deze festivaldag door Cees van de Ven.