Draai om je oren
Festivalverslag



home  
    
    
 

Gent Jazz 2019
Zondag 30 juni 2019, Bijlokesite, Gent

Het ietwat afgekoelde weer belooft een prettige festivaldag. Op het affiche prijkt de naam van Jamie Cullum, dus een prettige afsluiting van de dag ligt voor de hand. Voor de rest ben ik gekomen om me te laten verrassen.

Een festivalverslag in woord en beeld door Johan Pape.

Ik begon de dag met Judi Jackson, die op het hoofdpodium haar best mocht doen de dag te openen. En dat deed ze! Tjonge, wat een gouden greep om haar hier te programmeren. Deze 26-jarige uit Virginia, maar tegenwoordig gevestigd in Londen, werd op 14-jarige leeftijd op het spoor gezet door Wynton Marsalis, de befaamde jazztrompettist. Met haar tengere verschijning met vuurrood gestifte lippen opende ze het concert met een nummer over power, waarmee ze meteen een statement maakte. Ze was gekomen om het publiek voor zich te winnen en dat gebeurde vanaf het begin. Begeleid door een sterke band zette ze een flink aantal nummers neer, die het publiek raakten en opzweepten. Ze etaleerde haar veelzijdigheid als zangeres met een bijzondere en krachtige stem. 'Love Me Or Leave Me', zong ze en het publiek hield van haar en bleef. Met nummers als 'Donít Look Further' en de oude Animals-hit 'House Of The Rising Sun' nam ze alle twijfel weg. Hier stond een grote in wording, die we vast nog eens terug gaan zien op dit festival.

Daarna was het de beurt aan de Vlaamse zanger Jasper Steverlinck, ditmaal vergezeld door een pianist en een viertal strijkers. De tent was iets minder gevuld, maar de aanwezigen waren duidelijk voor Jasper gekomen. Niet gek als je bedenkt dat hij uit Gent komt. Er volgde een set van ingetogen songs waarbij de strijkers een aantal keren doeltreffend in actie kwamen. Na het overrompelende optreden van Judi Jackson een heerlijk rustmoment. Hoewel het me wat moeite kostte om deze singer-songwriter te plaatsen in de context van een jazzfestival.

Op de Garden Stage was het optreden van Kolonel Djafaar gepland. Deze 9-koppige band uit Antwerpen laat zich onder andere inspireren door Fela Kuti en Jungle By Night. Erg ritmische en dansbare muziek dus. Mooi op het goede tijdstip en de juiste plaats gepland. De aanstekelijke ritmes en het enthousiasme van de band kregen inderdaad gemakkelijk de beentjes van de vloer. Fijn dat het een keer geen 30 graden was.

Nieuw op het festival is de opstelling van de tenten. De grote tent met de Main Stage is gedraaid, waardoor er meer ruimte is ontstaan en dat was nodig ook om alle liefhebbers van Jamie Cullum te herbergen. Het was de derde keer dat de Britse zanger en multi-instrumentalist het festival aandeed. Het is hard gegaan met Cullum als je bedenkt dat hij in 1999 met een budget van £48 op 19-jarige leeftijd zijn eerste album produceerde. Daarnaast is Cullum een rasperformer, die het aantrekkelijk maakt om hem te programmeren op een festival. Succes verzekerd. Dat de organisatie er ook zo over denkt is geen geheim; in de aankondiging stond te lezen dat 'de pianist nog nooit een concert heeft gegeven dat niet spectaculair was (en dat dat dit jaar op Gent Jazz Festival niet anders zal zijn).'

En gelijk hadden ze, al bij het opkomen ging het publiek helemaal los. En Cullum daarna ook. Zonder ook maar een moment van verslapping, werd een mooi en divers repertoire afgewerkt, ondersteund door een geweldig band en twee fantastische soulvolle zangeressen. "Een muzikale omnivoor", zei de speaker voor het optreden en het klopte. Van alles kwam voorbij: van traditionele jazz - maar altijd met een Cullum-twist - tot aan funky grooves. Mooie verstilde momenten, afgewisseld met opzwepende nummers waarbij de zaal helemaal uit zijn dak kon gaan. Zelden heb ik meegemaakt dat duizenden mensen springend en klappend helemaal opgingen in het concert. Hier gebeurde het.

Ovationeel was dan ook het applaus, gefluit en gestamp van het publiek. Cullums nieuwste album heet 'Taller', hij speelde er flink wat nummers van. Maar trakteerde de tent ook op een fantastische interpretatie van het Sinatra-nummer 'Iíve Got You Under My Skin'. Speels als altijd naar zijn hand gezet. Een mooi einde van een mooie festivaldag.

Klik hier voor een fotografisch verslag van deze festivaldag door Johan Pape.