Frans Vermeerssen (1954), muzikant in diverse gerenommeerde formaties als de Contraband en Bik Bent Braam, componist voor eigen groepen of in opdracht. Een avontuurlijke rietblazer, die zijn spel altijd in dienst stelt van het geheel en nooit uit is op ongepast effectbejag. Met de formatie No Can Do maakte hij de cd 'Tomorrow's Paper' (BV Haast), die een goede pers kreeg. Van de tournee met All Ears (zie recensie), waarbij een set volledig bestond uit composities van Vermeerssen, is onlangs de (live-)dubbel cd 'Line/Foamy Wife Hum' verschenen. Frans is een improvisator pur sang die inspireert en zich laat inspireren door zijn medespelers en de vibe van het moment. Houdt van impro-creaties on the spot, spontaan en, zoals hij zelf zegt, liefst met zo min mogelijk program.

18 augustus 2003

mijn Ding:
"Ik speel, componeer en geef les. De kunst van het improviseren speelt in alles de hoofdrol."

mijn Achtergrond:
"Kerkkoren in mijn lagere en middelbare schooltijd. Op mijn 19e saxofoonlessen, eerst klassiek, daarna jazz. Workshops bij o.a. Butch Morris, Theo Loevendie, Alan Laurillard. Gestudeerd aan de conservatoria van Groningen (klassiek saxofoon) en Amsterdam (improviserend musicus). Meest recent: compositielessen bij Jacob Ter Veldhuis."

mijn Instrument:
"Begonnen op altsaxofoon, midden jaren tachtig overgestapt op tenor. Bijrollen op sopraan- en baritonsaxofoon. Mijn lievelingsinstrument is een Conn tenorsax uit 1921, het zogenaamde Chu Berry-model. Momenteel verken ik de mogelijkheden van een splinternieuwe Cannonball Big Bell Global Series tenor, in de ongelakte uitvoering: de zogenaamde Mad Meg."

mijn Jazz:
"Het aantrekkelijke van jazz is voor mij het improviseren. Mijn persoonlijke definitie van jazz is: dynamische geïmproviseerde muziek. En dan bedoel ik 'echt' improviseren; met zo weinig mogelijk voorbedachte rade."

mijn Inspiratie:
"Door de mensen met wie ik speel, en door alles wat ik zie en hoor."

mijn Rek:
"'Way Out West' van Sonny Rollins.
'Four for Trane' van Archie Shepp.
'Just the Facts and Pass the Bucket' van Henry Threadgill.
'Nice Guys' van The Art Ensemble of Chicago.
'Complete Communion' van Don Cherry.
'Getting Together' van Paul Gonsalves.
En nog veel meer. Over het waarom kan ik uren uitweiden, maar op al deze platen wordt prachtig geïmproviseerd en een intrigerende wereld gecreëerd."

mijn Voorbeeld:
"Als ik er één moet uitkiezen is dat Sonny Rollins. Een improvisator in hart en nieren, en iemand die zich bij voortduring blijft ontwikkelen."

mijn Drijfveer:
"Ik wil mijzelf, mijn medemusici en de liefhebbers spiritueel verrijken."

mijn Hoogtepunt:
"De tournee met All Ears in maart 2003, en de dubbel-cd 'Line/Foamy Wife Hum' die tijdens die tour is opgenomen."

mijn Toekomst:
"Tournees met de Contraband, Bik Bent Braam, No Can Do met Guus Janssen, en hopelijk een aantal concerten met mijn nieuwe groep Bright Moments. Verder komt er een cd uit van Joost Buis and his Famous Astronotes, waarin ik baritonsax speel."

tekst & foto: Cees van de Ven