Take Ten
Ben Sluijs: "Het gaat in wezen over de liefde en ook over vrijheid en gemoedsrust, of althans de zoektocht ernaar."
De Antwerpse saxofonist Ben Sluijs (1967) behaalde zijn diploma klassiek saxofoon aan de muziekacademie van Vilvoorde. Hij volgde vier jaar lessen aan de Antwerpse Jazzstudio bij John Ruocco en een jaar aan het conservatorium van Brussel met Steve Houben als leraar. Ben speelde onder meer met de BRT Big Band, Philippe Catherine, Toots Thielemans, het Brussels Jazz Orchestra, het Loet van der Lee Quintet, Bert Joris en Hein van de Geijn. In 1997 vertegenwoordigde hij België in de Europese Big Band te Slovenië. Concerteerde op verschillende nationale- en internationale festivals zoals Jazz Middelheim (België), Knitting Factory (New York), het festival van Montreal (Canada) en het North Sea Jazz Festival. In maart 2003 werd het Ben Sluijs Quartet geselecteerd door de Vaamse Gemeenschap als vertegenwoordiging op het Eurojazz Festival in Mexico. Ik leerde hem kennen in 2003, toen hij met zijn kwartet een prima indruk achterliet tijdens Jazz in Duketown in Den Bosch. Zijn prachtige lyriek en fraai getoonzette lijnen op altsax sprongen meteen in het oor. Een indruk die alleen nog maar werd versterkt na het horen van duo-album 'Stones' (Jazz'halo, 2001) van Ben Sluijs en Erik Vermeulen, dat met zorg in de huiskamer van Vermeulen werd opgenomen en achteraf door Dré Pallemaerts is gemixt. Een 'oorverblindend' mooie, ingetogen cd, vol Satieëske sfeertekeningen en intimistische zieleroerselen. En dan heb ik u nog niet eens verteld van dat nummer dat geheel is gebaseerd op melodieus, ritmisch kleppenwerk van Sluijs op zijn sax. Horen is geloven.
27 januari 2004
mijn Ding:
"Momenteel hebben we net ons laatste concert met het 'oude' kwartet gespeeld. Ik heb het gevoel te zijn gestopt op een hoogtepunt en voelde de behoeft iets nieuws te proberen. Ik ben nu gestart met een nieuw kwartet met 2 saxofoons, bas en drums, en ook een trio met bas en drums. Het wordt
minder harmonisch en vrijer, meer blues ook. Verder speel ik nog regelmatig in duo met Erik Vermeulen, waarbij we zowel vrij improviseren als harmonisch de dingen wat verder uitdiepen in
composities. Ook standards komen aan bod."
mijn Achtergrond:
"Ik speelde van jongs af aan viool, onder invloed van mijn vader. Rond mijn vijftiende ben ik overgeschakeld op saxofoon. Toen waren er groepen als Madness en UB40, die met een saxofonist speelden. Mijn eerste echte ervaring met jazz was de plaat 'Jumpin' Jive' van Joe Jackson, die ik leerde kennen via mijn broer. Daar was ik helemaal weg van. Ik zat op de klassieke muziekschool, maar ik merkte dat ik ook wou improviseren en soleren. Ik heb me toen bij de Jazzstudio ingeschreven. Daar gaf toevallig net John Ruocco les. Zonder hem had alles er waarschijnlijk helemaal anders uitgezien. Ruocco was een heel fascinerende kerel, hij was niet altijd even gemakkelijk, maar hij was echt. Hij leefde, ademde en sprak jazz. Hij zette me op weg, liet me improviseren en stimuleerde me mijn eigen weg te zoeken. In die tijd was ik echt enkele jaren obsessief bezig met leren spelen. In de Jazzstudio kreeg ik ook les van vibrafonist Dave Pike, ook een geweldige figuur met ongelofelijk veel ervaring in bebop."
mijn Instrument:
"Ik speel op een Selmer Mark 6 van de eerste generatie, en ik heb er een intieme band mee ja, temeer omdat ik gewoon geen betere vind (ik probeer regelmatig ander saxen) en natuurlijk ook omdat we hebben leren omgaan met elkaars zwakke punten. Ik denk wel dat het voor het leven is met deze alt."
mijn Jazz:
"Heeft geen belang hoe de mensen mijn muziek noemen. Sommigen zullen het wel geen jazz vinden, maar is dat zo belangrijk...? Als de vonk maar overslaat, hé! Ik heb zeer veel gestudeerd in de jazztraditie (veel Parker en Coltrane), maar laat mij evenzeer beïnvloeden door klassieke muziek (veelal door de impressionisten en laat-19e eeuwse componisten: Scriabin,
Rachmaninov,...). Jazz is een gevoel, en daardoor is het eigenlijk met geen woorden te
omschrijven."
mijn Inspiratie:
"Alles wat me kippenvel bezorgd."
mijn Rek:
"Ik heb bijna alle Coltranes en ook alle Miles Davis-platen (tot aan 'Bitches Brew'). Coltrane heeft de muziek toch echt wel over een grens gebracht. Zelfs als jazzmuzikant denk ik vaak als ik naar hem luister: 'Wat gebeurt er toch'. Je lost op in deze muziek. Coltrane's muziek is de totale opoffering aan het allerhoogste doel. Verder natuurlijk Parker, Ornette, Konitz, Rollins, Shorter, Bill Evans, Cannonball, Pepper..."
mijn Voorbeeld:
"Coltrane, Parker... omdat ze je tegen de grond nagelen. Coltrane en Parker voor hun harmonische vernieuwingen ook. Ornette en Parker voor hun bekomen vrijheid. Coltrane heeft toch altijd naar iets gezocht wat hij nooit heeft gevonden naar mijn gevoel, en dat maakt zijn muziek ook zo mooi en fragiel. Konitz en Ornette ook omdat ze een soort naïviteit hebben en toch geloofwaardig kunnen klinken."
mijn Drijfveer:
"Het gaat in wezen over de liefde en ook over vrijheid en gemoedsrust, of althans de zoektocht ernaar. In die zin mag je mij gerust een romantieker noemen. Het gaat om het delen en zoeken van deze elementen en dat in eender welke situatie of op eender welk podium. We zien u graag, zie ons ook graag, misschien gaat het daar wel allemaal over. Zelfs het eruit blazen van frustraties en negatieve gevoelens is uiteindelijk een zoektocht naar de liefde. Ik streef niet perse naar grotere podia of een carrière. Ik weet dat deze essenties evengoed te vinden zijn in de buurt. Geef me een buitenlandse tournee en ik vertrek, maar spelen we meer dicht bij huis: ook goed. Ik hoef niet per se zoveel meer te bereiken, ik heb al zoveel gekregen. Een mooie liefdevolle familie, gelegenheid om te spelen, een publiek, cd's, comfort... Enkel wat meer gemoedsrust en tijd zou wel welkom zijn. Mijn ambitie bestaat eigenlijk vooral in het steeds beter leren beheersen van mijn instrument en in het verwerven van inzichten voor improvisaties en
composities."
mijn Hoogtepunt:
"De laatste 2 cd's 'Flying Circles' (kwartet) en 'Stones' (duo) klinken het rijpst."
mijn Toekomst:
"In februari doen we een tournee in trio in Italië, we spelen ook wat in Nederland en België met het nieuwe kwartet, we zien wel wat er komt."
Meer weten?
website van Ben Sluijs.
Klik hier voor foto's en een recensie van het optreden van Ben Sluijs en Erik Vermeulen in de Derde van Mahler op 20
januari 2004. Of hier voor foto's en een recensie van zijn 'oude' kwartet tijdens Jazz in Duketown in Muziekcentrum
Den Bosch op 6 juni 2003.
tekst & foto: Maarten van de Ven
met dank aan: Knack