Imponerend is de frequentie waarmee Tineke Postma (1978) al diverse jazzprijzen in de wacht sleepte (o.a. de Ernst & Young Prize). Imponerend is ook haar debuut-cd 'First Avenue' waarmee ze haar plaats in de vaderlandse jazzscene markeert. Tekenend voor haar kwaliteit is onder meer de personele keuze bij de samenstelling van haar kwartet. Haar spel is van een jeugdige frisheid, maar getuigt anderzijds van een muzikale rijpheid die men slechts hoort bij uitzonderlijke talenten. Zij verstaat de kunst om zich niet te buiten te gaan aan overmoed tussen haar gelauwerde medemuzikanten. Dit jaar stond ze op het North Sea Jazz Festival, en dat was de aftrap voor een ongetwijfeld succesvolle concerttour langs diverse jazzpodia in binnen- en buitenland. Dat zal zeker bijdragen aan de verdere ontwikkeling van haar persoonlijkheid als jazzmuzikant. Maar ze zal ook de ruimte, de vrijheid en het avontuur zoeken om haar muzikale horizon te verbreden.

3 oktober 2003

mijn Ding:
"Ik ben veel aan het componeren, concerten organiseren, optreden met mijn kwartet, duo met Edoardo Righini (gitaar-sax) en popband."

mijn Achtergrond:
"Conservatorium van Amsterdam, 1e en 2e fase (docenten: Ferdinant Povel, Jasper Blom), half jaar in New York: Manhattan School of Music (docenten: Dick Oatts, David Liebman, Chris Potter). Ik speel sinds mijn 9e saxofoon en muziek was voor mij al heel snel belangrijk. Ik luisterde vroeger veel naar muziek en probeerde het altijd op mijn gehoor mee te spelen. Ik ben met klassiek saxofoonles en de fanfare begonnen, maar al snel wilde ik de pop- en jazzkant inslaan. Ik heb toen in bigbands gespeeld (Bigband Friesland). Op mijn 16e studeerde ik aan de vooropleiding van het Conservatorium van Zwolle en via een aantal omwegen ben ik op het conservatorium van Hilversum (nu CVA) terechtgekomen."

mijn Instrument:
"Saxofoon: alt- en sopraan. Ik houd enorm van het instrument. Je kan er heel veel verschillende klanken mee maken. De saxofoon is bijna direct verbonden aan de stem. Als het goed gaat moet het zo zijn dat je ermee 'zingt'. Het is uiteraard een melodieus instrument en ik ben gek op melodieën spelen."

mijn Jazz:
"Jazz is ontzettend veel. Het is een vorm van expressie waarbij je improviseert. Je bedenkt zelf melodieën en lijnen over een bestaand gegeven (akkoordenschema). Ik houd er niet zo van om een stempel op jazz te drukken. Voor mij is het een vrijheid in muziek en hoe die muziek precies klinkt is aan degene die het speelt. Het is niet één bepaald geluid. Uiteraard is het oorspronkelijk een akoestisch/swingend geluid (triolenfeel), maar nu hebben we ook elektrische, versterkte muziek en dat is, als alle leden van de band voldoende ruimte krijgen om te improviseren en met elkaar muzikaal kunnen communiceren, voor mij jazz!"

mijn Inspiratie:
"Voor mijn saxofoonspel heb ik me door vele muzikanten laten inspireren: Cannonball Adderly, John Coltrane, Charlie Parker, Bill Evans (de pianist), Joe Henderson. Ook modernere saxofonisten zoals Chris Potter, Kenny Garrett en Michael Brecker zijn grote voorbeelden. Voor mijn composities laat ik me inspireren door bands als Weather Report, Dave Holland Quintet, Miles Davis Quintet en Yellow Jackets."

mijn Rek:
"John Coltrane - 'Coltrane's Sound'. De spirit en integriteit raken me altijd.
Miles Davis - 'Kind Of Blue'. Prachtige muziek, zo veel ruimte en sterke melodieën. Deze cd is bijna de essentie van jazz.
Phil Collins - 'Face Value'. Ik houd ook van andere stijlen en deze muziek (met tekst) raakt me altijd. Vocale muziek is erg sterk, het is zeer direct. Soms vind ik het jammer dat ik geen zangeres ben. Ik vind het daarom erg belangrijk om zo dicht mogelijk te komen bij de boodschap die een zangeres kan overbrengen.
'Nancy Wilson & Cannonball Adderly'. Cannonball is voor mij één van de meest belangrijke altsaxofonisten. Zijn energie en de frasering in zijn spel zijn ontzettend inspirerend.
Yellow Jakets 'Green House'. De composities en het spel van de hele band is ongelooflijk muzikaal (dat geldt voor alle muzikanten op de bovengenoemde cd's trouwens).
Joe Henderson 'Isotope'. Joe is voor mij een groot voorbeeld. Hij schrijft prachtige stukken en heeft een zeer eigen stijl, geweldig!
En zo kan ik nog wel even doorgaan... Dit zijn een paar van mijn favoriete cd's."

mijn Voorbeeld:
"Zie bovenstaande titels. Ik heb niet één groot voorbeeld, dat zijn er dus meerdere."

mijn Drijfveer:
"Ik wil muziek maken die iets los maakt in mensen. Het mag vrolijk, triest, spannend zijn, dat maakt niet uit. Ik wil in staat zijn melodieën te spelen die je raken. Je kunt wel intellectueel spelen, maar dan moet er emotie achter zitten en hoorbaar zijn."

mijn Hoogtepunt:
"De cd 'First Avenue' is zeker een hoogtepunt. Het is geweldig om mijn eigen muziek op te kunnen nemen en daarna concerten te spelen. Daar doe ik het allemaal voor."

mijn Toekomst:
"Concerten geven: 16 november in de Harmonie te Leeuwarden. Verder mezelf ontwikkelen als saxofonist en componist. Veel optreden in binnen- en buitenland."

Meer weten?