Ferhan Otay (Waalwijk, 1968) begon op zijn achtste met gitaarspelen. Aan-vankelijk beïnvloed door Jimi Hendrix, maar in zijn streven het improviseren onder de knie te krijgen steeds meer door jazzmuziek. In 1990 begint hij een studie aan het Brabants Conservatorium, waar hij les krijgt van Peter Mingaars, John Abercrombie en Peter Hertmans. Na zijn afstuderen in 1995 neemt hij lessen bij David Tronzo en Kurt Rosenwinkel. Otay heeft al in verschillende landen gespeeld (waaronder Zuid-Afrika), met diverse topmuzikanten als Jasper Blom, Eric Vloeimans, Paul van Kemenade, Hein van de Geyn, Dré Pallemaerts, Mete Erker, Jeroen van Vliet, Jesse van Ruller, Martijn Vink, Stefan Lievestro, Carlo de Wijs en Jorge Rossy. Momenteel leidt hij zijn eigen kwartet met pianist Harmen Fraanje, bassist Gulli Gudmundsson en drummer Pascal Vermeer. Met zijn goede vriend Onno Witte (drums) heeft hij WO-IV geformeerd, met Anton Goudsmit als tweede gitarist en Guus Bakker op bas. Daarnaast speelt hij met Arno Krijger (een van de weinige Hammond-organisten die de baspedalen met zijn voeten bespeelt) en drummer Pascal Vermeer in het KOV-Trio, en tevens in het door Mete Erker geleide Joni Mitchell Project. Met zijn omfloerste, ronde en warme sound en zijn geconcentreerde, wat ingetogen manier van spelen is Ferhan Otay een gitarist voor de fijnproevers.

8 maart 2005

mijn Ding:
"Op dit moment zit de meeste continuïteit qua spelen in het Joni Mitchell Project onder leiding van Mete Erker. Hiermee proberen we met onze eigen opvattingen haar prachtige liedjes te vertolken, mede door de kleine bezetting - Wies Ingwersen (zang), Mete Erker (sax) en Fer van Duuren (percussie) - is voor mij een zeer spannende, maar heerlijke muzikale rol weggelegd.
WO IV (Witte-Otay 4-tet), een groep in het leven geroepen door Onno Witte en mij, met de altijd inspirerende en goede vriend Anton Goudsmit. We zijn hard bezig om podia in de Benelux aan te doen. Tja, voor mij nog steeds het ultieme genot; twee gitaren die harmonisch en melodisch samensmelten (klinkt pervers, maar zo bedoel ik het ook).
Het KOV-Trio (Krijger Otay Vermeer), een Hammond-trio. Lekker traditioneel qua bezetting, maar zo proberen we eigen-lijk niet te klinken. Misschien ook de reden dat we niet spelen voor een groter publiek. Er ligt nog steeds een cd op de plank, die we eigenlijk graag uit willen brengen... (hint!)
Verder natuurlijk de vele sessie- en projectmatige dingen, ook erg leuk, met vele muzikale hoogte- en dieptepunten. Sinds niet al te lange tijd ben ik ook werkzaam als componist voor radio- en tv-commercials, dat vind ik erg leuk om te doen. Het geeft een enorme kick om je eigen muziekjes overal te horen en te zien."

mijn Achtergrond:
"Mijn vader vertelt al jaren dat hij vroeger ooit eens wakker werd en een soort van ritmische situatie hoorde... vol trots vertelt hij dan verder dat ik als baby in de wieg lag en met armen en benen een performance aan het geven was. Enfin, ik wilde dus eigenlijk gaan drummen, maar daar hebben alle ouders angst voor, dus via een omweg van trompet, blokfluit en piano werd het op achtjarige leeftijd klassiek gitaar op de muziekschool. Daarna kwamen de middelbare school, de eerste bandjes, nieuwe muziek en het eerste optreden waardoor ik helemaal verkocht was. Toen het conservatorium, een nieuwe stad, het studentenhuis, weer nieuwe muziek, bandjes, en zo werd het serieuzer."

mijn Instrument:
"Ik speel sinds een jaar of vijf op een Gretsch Anniversary uit 1961. Daarvoor altijd op een Gibson Les Paul, maar daar kreeg ik lichamelijke klachten van; veel te zwaar! Met de Gretsch heb ik een haat-liefde verhouding; soms klinkt hij zo warm en hoor ik iets wat ik in geen enkele gitaar hoor, soms hoor ik iets wat ik in geen enkele gitaar zou willen horen. Lastig is dat je sound zo ontzettend afhankelijk kan zijn van de omstandigheden, de ruimte, de vloer, het publiek, enzovoort. Met de Gibson (alhoewel ik er nauwelijks op speel) heb ik wel echt een band, ik zou het vreselijk vinden als die gejat zou worden. Ik heb hem van mijn ouders gekregen toen ik 16 was of zo, en tot mijn dertigste heb ik er altijd op gespeeld. Hij klinkt helemaal te gek."

mijn Jazz:
"Mijn definitie van jazz is improvisatie. Het grappige is dat jazz rock, funk, reggae, blues, ska, hiphop, lounge, country oftewel ALLES kan zijn, zolang er maar ruimte is en er harmonieën zijn om over te improviseren. De vrijheid (maar natuurlijk wel gebondenheid aan vorm en harmonieën), het collectieve intensieve gevoel van de boel te ontstijgen is de grootste kick; daarom jazz als expressievorm."

mijn Inspiratie:
"Concerten, platen, musici, al moet ik wel zeggen dat dat verandert: de kick en motivatie die ik vroeger vaak had als ik naar een concert was geweest, daar moet ik nu soms lang op wachten. Je wordt steeds kritischer naar jezelf, maar ook naar anderen, mijn verwachtingspatroon is hoog in combinatie met het succes van sommige musici en groepen, en daarom valt het helaas vaak tegen. Maar misschien is dat de vraag wel niet en zou ik ook kunnen zeggen dat inspiratie in emotie zit."

mijn Rek:
"Hmm, ik luister thuis eigenlijk niet vaak naar muziek, of het moet iets zijn wat ik niet ken en helemaal te gek vind, dan draai ik het non-stop tot ik het van binnen en buiten ken. Maar hier een paar grijsgedraaide platen dan: