Esmée Olthuis (Amsterdam, 28 januari 1969) is niets te vreemd, te klein of te groot. Zij is artistiek leider van Stichting Tetzepi, waarin onder meer het bijzondere 'bigtet' is ondergebracht, geeft workshops, verzorgt onderwijsprojecten, maakte een kinder-luister-cd, een jazzsprookje voor volwassenen en een jazzopera voor kinderen. Ze nam het initiatief tot het jaarlijkse European TryTone Festival, waarvan zij tot 2006 artistiek directeur was. Ze heeft een fenomenale instrumentbeheersing en haar spel is lyrisch en passievol, vol vuur en kracht. Even indrukwekkend is de overtuigende wijze waarop zij haar enthousiasme weet over te brengen op het publiek. Dat is een kwaliteit op zich, die lang niet iedere jazzmuzikant bezit. Olthuis speelt zoals ze is en doet: verrassend, onorthodox en geheel zichzelf.

19 juni 2010

mijn Ding:
"Veel verschillende dingen, voor mijn gevoel op dit moment eigenlijk zelfs TE veel, maar daar ga ik spoedig iets aan veranderen! Mijn meest tijdsintensieve activiteit is die van mijn band Tetzepi. Een groot ensemble dat ook veel verschillende activiteiten heeft; concerten in binnen- en buitenland, samenwerkingen en educatieve projecten. Daarnaast speel ik in andere groepen en bands, zoals Rosie Wooff (muziek- en dansimprovisatie), Plots en de Brownies, ben ik samen met pianist Albert van Veenendaal een jazzopera aan het maken, en organiseer ik graag improvisatieconcerten. Verder heb ik samen met een schrijfster een jazzopera voor kinderen gemaakt, die nu speelt, en tevens een muziektheatervoorstelling voor volwassenen, die net klaar is. Ik schrijf stukken voor de verschillende ensembles en projecten en maak luister-cd's voor kinderen. Verder geef ik workshops op het gebied van improvisatie aan jongeren en volwassenen en docenten in het muziekonderwijs. Tenslotte heb ik nog een aantal bestuurlijke taken en verantwoordelijkheden. En dan zijn er altijd nog van die zaken die tussendoor komen... Maar goed, 'mijn Ding' in het kort gezegd: zo dicht mogelijk bij de ziel der dingen te kunnen en durven komen, dieper dieper, steeds dieper de materie in... Ik ben geobsedeerd door de kracht en zeggingskracht van kunst en (moderne) muziek in het bijzonder."

mijn Achtergrond:
"Ik heb een Amsterdamse conservatoriumopleiding gedaan, richting lichte muziek. Daarna de masteropleiding 'contemporary music through non-western techniques'. Maar voor het conservatorium kwam eerst nog een klein stukje biologiestudie aan de Wageningse universiteit. Maar ik kon het spelen niet laten en zag het ontleden van kikkers verder niet zo zitten. Dan maar naar het conservatorium; ook geen garantie op geluk, maar goed..."

mijn Instrument:
"Ik speel vooral altsaxofoon, maar ook sopraan en C-melody. De alt is een Selmer M7, ooit van wijlen saxofonist Herman de Wit geweest. Ik kan niet zeggen dat ik er een speciale band mee heb, het instrument is absoluut inwisselbaar, het is maar een stukje metaal. Aan de andere kant zijn er zoveel aanpassingen verricht aan mijn instrument, dat het volkomen op maat is en mij past als een handschoen. Daar hecht ik dan wel weer aan."

mijn Jazz:
"Pfoe, als je zoiets als 'jazz' wilt definiëren, haal je wellicht juist de ziel eruit. Ik heb de jazz niet echt gekozen, het conservatorium had niet echt een alternatief voorhanden. Ik maak moderne muziek, geïmproviseerde muziek, eigen muziek, wellicht heet het soms ook jazz... Waar het mij vooral om gaat is de vrijheid in materiaalkeuze, het improvisatie-element en de interactie, de mogelijkheid van persoonlijke expressie en interpretatie, en daarmee de mogelijkheid tot oneindige ontwikkeling en verdieping."

mijn Inspiratie:
"Door bezieling, eigenheid, sprankeling en moed. Door kinderen, paarden en honden. Door kunst en vooral door het intrinsieke risico daarvan."

mijn Rek:
"Ik heb niet zoveel met zogenaamde 'lievelingsplaten'; wat ik luister is vaak een momentopname. Ook de reden waarom iets me op een bepaald moment erg bezig houdt, is verschillend. Nu, vandaag (Nederland-Japan, WK voetbal) zitten er Vuvuzela's in m'n hoofd, in Bes. Meredith Monk en Randy Newman vond ik vandaag mooi, maar dat kan morgen weer heel anders zijn."

mijn Voorbeeld:
"Tja, die voorbeelden vind ik net als de platen ook lastig. Ik ben niet zo'n bewonderaar, meer een verwonderaar. Ik bewonder op momenten, in bepaalde situaties. Ik bewonderde een aantal jaren geleden Wayne Shorter tijdens een concert met onder anderen Brian Blade en Dave Holland. Ze stonden in een gigantische zaal, opeengepakt op een kluitje, en vanaf de eerste noot geloof ik dat dit was zoals (hun) muziek moest klinken, als je zo ver bent gekomen dat je alles tot de ware essentie hebt kunnen terugbrengen. Ik heb ook Ernie Watts een keer op een festival in Duitsland ontmoet, waar hij (en wij ook) op een meubelboulevard belandde en in de hoek bij het sanitair en de plastic kamerplanten zijn muziek moest laten horen. Herhaaldelijk liepen er onverstoorbare dames door de band heen met klefffe witte broodjes en slappe koffie, en zelfs de reclamemeldingen via de intercom gingen gewoon door! Watts liet zich schijnbaar nergens door afleiden en speelde met zo'n intimiteit en overtuiging dat de omgeving meer een soort film werd, een contrast dat zijn muziek juist leek te versterken. Hoe groot moet je zijn om dat te kunnen!"

mijn Drijfveer:
"Hoe dichter bij de kern, hoe beter - dat blijft altijd de zoektocht. Waar dat dan precies is, daar heb ik nog steeds geen idee van. Gewoon spelen om het spelen, toeren om het toeren: het doet me helemaal niets. Ik ben totaal ongeschikt om vele malen achter elkaar hetzelfde te doen. Ik wil iets in gang zetten, iets laten weten, confronteren, iets vertellen. En ik wil een antwoord geven op de vervlakking in de muziek, een antwoord op de muzikale testosteron-oefeningen bedenken en de (jonge) musici motiveren die antwoorden aan het zoeken zijn."

mijn Hoogtepunt:
"Misschien wel dat moment in Oezbekistan, jaren geleden, tijdens een festival waarbij alle buitenlandse musici in één hotel werden opgesloten, de jams bij het zwembad tot diep in de nacht doorgingen en ik voelde dat dit misschien toch wel het toppunt van interdisciplinaire samenwerking was. Beter heb ik het nooit op de podia meegemaakt. Daar bij het zwembad ontmoetten Gregoriaanse boventoonzangers, Oezbekistaanse, Armeense en Iraanse trommelaars, blazers, dansers, zangers uit de hele regio elkaar, wat uitmondde in een eindeloze, prachtige klaagzang met een wonderlijke bezieling, zoals ik die niet eerder heb mogen meemaken."

mijn Droomproject:
"De beperking lijkt tijd, geld en menskracht te zijn. Echter, die beperking zit natuurlijk in jezelf besloten, de werkelijkheid is dat je je eigen grens bent. Die te verleggen, dat staat bovenaan het verlanglijstje en zal altijd het ultieme project zijn. Me dunkt!"

Meer weten?