De in California geboren bassist Paul Berner (1953) speelde in zijn jeugd gitaar in een lokale rockband. Ongeveer gelijktijdig met het ontwaken van zijn interesse in jazz begon hij contrabas te spelen. Op zijn 18e ging hij klassieke bas studeren aan de University van Iowa School of Music. Zijn vervolgopleiding genoot hij aan de Indiana University School of Music, waar hij met muzikanten als Peter Erskine en John Clayton in contact kwam. Na regulier werk bij klassieke orkesten besloot Berner zich toe te leggen op jazzmuziek. Hij verhuisde naar New York en werd vaste bassist van trompettist Red Rodney's Quintet, waarmee hij albums maakte als 'Live At The Village Vanguard' en 'Hi-Jinx'. In 1980 werd hij door Lionel Hampton gevraagd om lid te worden van het orkest van de vibrafonist. In de jaren die volgde begeleidde Berner zodoende legendes als Benny Bailey, Stan Getz en Feddie Hubbard. Daarna baste hij enige jaren in het Monty Alexander Trio. Tussen 1984 en 1989 is hij als componist, bassist en gitarist betrokken bij verschillende popmuziekprojecten. In 1990 vestigde hij zich in Amsterdam. In Nederland speelt hij in de groepen van zangeres Ineke van Doorn en het Amsterdam Jazz Quintet.

5 november 2003

mijn Ding:
"Op 2 november 2003 was de uitreiking van mijn eerste cd. Die heet 'Open Country' en komt uit op Baileo/Challenge Records. Op de cd zijn twee bezettingen te horen: een kwartet met Frits Landesbergen op vibrafoon, Ed Verhoeff (bekend van Hein van der Geijns Baseline) op gitaar, Dré Pallemaerts op drums en mijzelf; en ook een duo met als speciale gast mijn voormalige werkgever Monty Alexander, uiteraard op piano, en mijzelf. Heel spannend dus! Verder ben ik lid van de Gerard Kleijn Group (ook net een nieuwe cd uit: 'New World' bij Munich Records), en treed ik ook regelmatig op met Cees Slingers trio. En ben ik nu al bezig met de planning voor mijn tweede cd."

mijn Achtergrond:
"Ik heb een Master's Degree in Performance van de Indiana University School of Music (te vergelijken met een conservatoriumopleiding) in klassieke muziek, maar was altijd bezig met jazz en popmuziek. Het voltooien van mijn opleiding moeten mijn jaren met Lionel Hamptons band zijn geweest; van hem heb ik heel veel geleerd. Ook heb ik aantal heel belangrijke lessen gehad van Buster Williams; heel veel inhoud in een korte tijd!"

mijn Instrument:
"Mijn contrabas werd aan het einde van de 19e eeuw gebouwd, in de Tirool. Heb ik een speciale band met haar? Ik speel op deze bas sinds 1976, ik heb haar bespeeld in de Village Vanguard met Red Rodney's band, Mel Lewis' band, Woody Shaw, Jimmy Rowles, Jack DeJohnette, voor twee jaren met Lionel Hamptons band, en dan weer twee jaren met Monty Alexanders trio. Met mijn bas heb ik de wereld rondgetoerd. Ron Carter heeft erop gespeeld, ook Buster Williams, Rufus Reid en Reggie Johnson. Zij is met me meeverhuisd naar Nederland. En ik heb onlangs mijn eerste cd ermee gemaakt. Ja, dat noem ik een speciale band."

mijn Jazz:
"Jazz definiëren blijft moeilijk. Er zijn een aantal elementen die vast te leggen zijn, maar dat wordt een lang en vrij technisch verhaal. Ik laat twee spreuken van Duke Ellington mij nog altijd leiden: "It don't mean a thing if it ain't got that swing" en "If it sounds good, it is good". Er is (veel) meer te weten, maar niet veel meer te zeggen!
Ik denk dat jazz mij gekozen heeft. Volgens mij heeft een musicus een bepaalde instelling of benadering, bijna een soort motoriek, die hem wel of niet naar de jazz lijdt."

mijn Inspiratie:
"Geluid. Ik hoor een geluid (in mijn hoofd, op een opname, tijdens een concert) en dat wil ik maken, dat wil ik realiseren. En sfeer. Dat zijn de dingen."

mijn Rek:
"Tegenwoordig: Lula Pena, Gillian Welch, Bill Frisell, Muddy Waters, John Hiatt, Bonnie Raitt, Aretha Franklin, John Mellencamp. (Niet veel 'jazz'? Zie mijn antwoord hierboven bij Mijn Jazz!)
Vroeger heb ik al de Blue Note-platen grijs gedraaid, en alles van Miles Davis is essentieel."

mijn Voorbeeld:
"Miles. Als ik maar één mag noemen. Ook voor zijn muziek, maar eerder voor zijn heldere, 'no bullshit'-benadering. Als je jezelf wilt controleren of je goed bezig bent of niet, hoef je alleen maar te denken: 'stel dat Miles dit zou horen'!"

mijn Drijfveer:
"Dat men geraakt wordt, geroerd wordt - of dat nou door de sfeer is, door de emotie, of door de beat. Muziek hoort niet opgefokt of 'interessant' te zijn. Het moet juist een heldere, krachtige, doch rustige wereld zijn, die de luisteraar uitnodigt om naar binnen te komen. Dit is dan ook het doel van mijn cd 'Open Country'."

mijn Hoogtepunt:
"Als ik heel eerlijk ben, zijn er heel veel ("no brag, just fact"). Bijvoorbeeld: met Dizzy Gillespie, Milt Jackson, Frank Dunlap en James Moody op een podium staan en 'A Night In Tunesia' spelen. Of mijn eerste week in de Village Vanguard, één van de heiligste plekken ter wereld, toen met Red Rodney. Of élk optreden met Monty Alexander. Maar de diepste tevredenheid kreeg ik van het maken en uitbrengen van mijn eigen muziek, mijn eigen cd."

mijn Toekomst:
"Op korte termijn zijn er optredens met mijn kwartet, de Paul Berner Band (begin 2004). Verder een paar opnames, o.a. met een heel mooi fusion trio (waarin ik basgitaar speel): North Of The Border, met Nol Sikking op piano en Mark Eshuis op drums. Ook zijn er een aantal optredens met de Gerard Kleijn Group.
Op lange termijn ben ik nu al bezig met mijn tweede cd; daarop wil ik verder die 'open country' induiken. Met een radicaal nieuwe bezetting, maar met dezelfde helderheid en rust!"

Meer weten?