Tom Beek behoort tot de relatief nieuwe generatie saxofonisten. Hij heeft inmiddels al een behoorlijke staat van dienst achter de rug. Zo is hij te horen op cd's van Rob Madna, Michiel Borstlap, Amina Figarova en Pitch Pine Project. Onlangs verscheen in eigen beheer zijn eerste cd onder eigen naam. Beek getuigt zowel in zijn composities als in zijn sax-improvisaties van een originele, intelligente en romantische inslag.

27 november 2005

mijn Ding:
"Qua werkzaamheden: veel spelen, componeren, nu en dan wat schrijfwerk voor een tekstbureau en met studenten werken op het conservatorium in Tilburg. Qua muziek: het moment benoemen, de schoonheid van een frase, van wat nu ademt en beweegt. Openstaan voor de magie, spelen vanuit verwondering. De deur openzetten voor het onbekende. Idee en uitvoering vallen samen, het echte improviseren. Het moet perfect zijn. Mijn eerste eigen cd 'White & Blue' is een aardig begin."

mijn Achtergrond:
"Gek van muziek, dol op mensen, veel platen luisteren, films kijken, boeken lezen. Veel lachen, maar ook veel verdriet. Volgens mij ben ik geboren met een overdosis aan verbeeldingskracht. Soms tot vervelends toe. Op mijn twintigste had ik al een flinke culturele bagage. Mijn ouders namen me mee naar het theater, ik heb veel gelezen, veel met kleinkunst bezig geweest. Ik heb aan het conservatorium gestudeerd. Ben wel een laatbloeier, denk ik. Ik heb tijd nodig om te rijpen, om mijn weg te zoeken."

mijn Instrument:
"Een prachtige Conn 10M (tenorsax) uit 1937, die ik kocht op mijn zeventiende. Elke keer word ik er weer opnieuw verliefd op. Het is ook harder werken dan op een nieuwe sax, dat vind ik wel fijn, het houdt me scherp. En je deelt lief en leed met zo'n instrument. Nachten in de trein. Duizenden optredens, nummers, plaatsen. Ook aan mijn sopraansax ben ik zeer gehecht. In iets mindere mate mijn altsax. Maar ik kan ook geen week zonder piano: toch het ultieme instrument als je wilt componeren. En de computer zie ik ook als mijn instrument."

mijn Jazz:
"Mijn hart ligt in de periode eind jaren '50 - begin jaren '60. De tijdloze energie van Miles Davis, Sonny Rollins, John Coltrane, Herbie Hancock, Wayne Shorter, Joe Henderson en Freddie Hubbard. Maar ook Stan Getz, Gerry Mulligan en Paul Desmond: altijd melodisch, logisch en mooi. Latere muziek: Steps Ahead, Weather Report, Keith Jarrett, Pat Metheny."

mijn Inspiratie:
"Kan van alles zijn. Meestal iets dat lekker loopt of gewoon heel mooi is. Een gedachte die blijft hangen. Je moet er gewoon iets mee. Melodie, ritme en harmonie vormen een geheel zonder dat je het doorhebt. Het pakt je. En je bent verloren. Muziek is zo sterk."

mijn Rek:
"Mijn iPod bedoel je. Eigenlijk geen pijl op te trekken: heel veel jazz, veel (wat oudere) pop, wat filmmuziek, klassiek, mooie hedendaagse producties en altijd wat aparte dingen. Vandaag is het een oude Hubbard-plaat, Breckers 'Wide Angels', Snoop Dogg en Doe Maar. Allemaal briljant. Maar volgende maand zit er weer heel wat anders in het rek. Hoewel, sommige dingen komen steeds weer terug. De tijd zal het leren."

mijn Voorbeeld:
"Vroeger waren Toon Roos, Jasper Blom, Michael Brecker en Branford Marsalis mijn grote voorbeelden. Dat is nog steeds wel zo. Maar Rob Madna was echt mijn grootste inspirator, ook als mens."

mijn Drijfveer:
"Het magische, eeuwigdurende moment waarop het geheel samenvalt. De ultieme, collectieve transformatie. Daar hoort het publiek natuurlijk ook bij. Alles ervoor over hebben, samen de diepte in gaan om dat te bereiken. Want zo is muziek volgens mij bedoeld. Ook al gebeurt het nog maar één keer in mijn leven, ik heb er alles voor over. Ik wil groeien, elke dag beter worden. Mooie en spannende dingen maken, die blijven boeien. Een eigen oeuvre. Interessant voor mijzelf, voor mijn medemusici en voor de luisteraars."

mijn Hoogtepunt:
"Als speler: 'Every Day (I Thank You)', met Pat Metheny en Michiel Borstlap (North Sea 2003). Hoewel ik daar weinig van meegemaakt heb, het ging vanzelf. Hoogtepunt als luisteraar: concert van het Keith Jarrett Trio (Den Haag, juli 2005). Ook de concerten van het Toon Roos Quartet en 'Face To Face' (periode 1987-1989) staan in mijn geheugen gegrift..."

mijn Droomproject:
"Ik zou nog wel eens met het Metropole Orkest willen spelen: eigen composities en arrangementen. Als je de saxofoon mengt met strijkers is een eenvoudige melodie al voldoende. Een andere droom: muziek maken bij een tekenfilm. De muziek bij die Disney-films, die is vaak ronduit schitterend."

Meer weten?