ZomerJazzFietsTour 2006

In en tussen de buien door werd er op zaterdag 27 augustus door het merendeel van de bezoekers aan de ZomerJazzFietsTour dapper en goed geoutilleerd (regenpakken en regenponcho's) van rustiek kerkje naar middeleeuws kerkje en soms naar een boerenschuur gefietst. Dit jaar was het alweer de twintigste editie van dit uitzonderlijke en kwalitatieve jazzfestival.

door Jacques Los, september 2006

Met een goede planning en het beperken van de fietsafstanden is het mogelijk een vijftal sets van ongeveer drie kwartier bij te wonen. Van de 25 concerten worden er dus een twintigtal gemist, waaronder Trevor Watts, Tobias Delius, Sliphorn, Wierbos met Goudsmit en De Boo, Barbaric Trio met Andy Laster en de Jubilee Five – een formatie rondom bas-sist Bert van Erk met onder meer Paul van Kemenade en Franky Douglas. De vijf uitge-zochte en bezochte concerten waren op één uitzondering na goed tot en met uitstekend.

Het duo Sean Bergin/Ernst Reijseger opende in het kerkje in Garnwerd. Beiden waren goed op elkaar ingespeeld. Bergins tenorsax klonk warm en vol en zijn soli waren uiterst melodieus. Reijseger begeleidde voor zijn doen uitermate bescheiden, doch zeer muzikaal en effectief. Het repertoire bestond voornamelijk uit melancholische Zuid-Afrikaanse melodietjes en is – als het ware – op het forse lijf van en door Sean Bergin geschreven. Hij omspeelde de thema's meesterlijk en leverde prachtig geblazen inventieve soli af. Een topoptreden van een topduo.

De in de zeventiger jaren regelmatig in Europa verkerende Ameri-kaanse saxofonist Keshevan Maslak oftewel Kenny Millions, die veelvuldig in Nederland speelde en met Misha Mengelberg de geweldige plaat 'Big Time' maakte, opereerde onder de noemer Tech Jazz als eenmans-orkest in de schoppenfabriek (thans een techno-modern ingericht woonhuis) in Aduard. Totaal in het zwart gekleed (pet, zonnebril, jasje, broek en gympen, zij het met witte strepen) en op gesampelde easy funkritmes en een meeklappend publiek, blies Kenny op de tenorsax moderne bluesy licks. Eigenlijk het moderne honken & screamen. Niet als een ouderwetse 'barwalker', maar wel - al spelend - vanuit de fabriek naar buiten en langs de andere kant weer naar binnen. De avant-garde saxofonist van weleer heeft zich gekeerd tot de roots van de jazz, de blues, maar dan wel de hedendaagse moderne blues.

Acht kilometer ten noorden van Aduard, waar overigens op dezelfde tijd als Kenny Millions het Zapp String Quartet naar verluidt een magistraal concert gaf, speelde trompettist/cornet-
tist Herb Robertson & the Space Cadets in het kerkje in Feer-werd. Robertson, geen onbekende in Nederland – hij speelde in de tachtiger jaren in de band All Ears van Frans Vermeerssen en later in de formaties van Guus Janssen - is een zeer technisch blazer, die al het mogelijke uit de trompet kan halen. Zijn vir-tuoze spel wekt bewondering en ook wel de verzuchting 'mag het een onsje minder'. De Space Cadets zijn de saxofonisten Frank Gratkowski en Matthias Schubert. Vooral de laatste viel op door zijn fysieke enthousiasme en emotionele improvisaties. De drie blazers vervulden zowel een begeleidende als solistische rol. Vooral in de collectieven werd een kakofonie van geluid geproduceerd, die niet door alle toehoorders werd gewaardeerd.

In hetzelfde Feerwerd, maar dan in de schuur van Dick, speelde als aangekondigd één van de aantrekkelijkste livebands van dit moment: Sexmob. De leider Steven Bernstein, een almaar lachende en enthousiaste man, die zeer vaardig met de schuiftrompet kan omgaan, leidt een kwartet dat op een tamelijk aparte, eigenzinnige manier standards en populaire deuntjes speelt. De bezetting is enigszins kaal (geen piano, geen gitaar) en het ontbreekt ook aan welluidende arrangementen. Het kwartet klinkt als de vroegere Ornette Coleman kwartetten. Het verschil is dan wel dat de solistische prestaties van Ornette Coleman & co aanzienlijk beter en interessanter waren dan die van de club van Steven Bernstein. In het bijzonder was het geluid van altist Briggan Kraus zeer iel en zijn grom-mende embouchure sloeg helemaal nergens op (hij moet maar eens goed naar Earl Bostic luisteren). Zijn improvisaties waren niet opbouwend, spannend of interessant en raakten kant noch wal. Kortom, een tegenvallend optreden.

De fietstocht werd afgesloten – wederom – in het kerkje van Garnwerd. De groep Bite The Gnatze, rondom gitarist en vocalist Paul Pallesen, speelde een zeer enthousiaste en vrolijke set. Muziek die vooral beïnvloed wordt door klezmer, country, Turkse en Keltische muziek, maar desondanks stevig geworteld is in de jazz en impromuziek. Laatstgenoemde stijlen hebben zelfs – en dat is gunstig – de overhand. De groep herbergt naast Pallesen nog enkele voortreffelijke solisten. Naast een fraai opgebouwde en geblazen solo van trombonist Joost Buis viel een meer dan voortreffelijke solo van de onterecht wat onbekende altist Steven Kamperman op. Hij heeft een volle prachtige warme toon en blaast mooie, rustige, zeer melodieuze lijnen. Zowel Kamper-man als de groep Bite The Gnatze verdienen een groter publiek en veel speelmogelijkheden. Een prima afsluiting van deze ZomerJazzFietsTour 2006, waarbij gelukkig in de loop van de dag regenpakken en poncho's droog in de fietstassen konden worden opgeborgen.

Klik hier voor een fotoverslag van dit festival door Marijke Kruyt.