ZomerJazzFietsTour 2004

De 18e aflevering van de ZomerJazzFietsTour was wederom een eclatant succes. Een 1200-tal bezoekers heeft niet alleen van het goede fietsweer – droog, een zonnetje en een stevige Hollandse wind pal mee of tegen – kunnen genieten, maar ook van goede concerten.

door Jacques Los, 30 augustus 2004

Met een beetje inzicht, planning en goede benen zijn er op die dag een vijftal concerten – met sets van circa 45 minuten – mee te maken. Het eerste was gelijk al een voltreffer. Wat klinkt beter dan 1 sax? Juist, 4 saxen en dan nog in een kerkje (Garnwerd): het wereldvermaarde ROVA Saxofoonkwartet uit San Francisco. Het is het Kronos onder de saxofoonkwartetten en dat is beslist niets te veel gezegd. Met de nodige – in de improjazz absoluut onvermijdelijke – gebaren, tekens, vingers opsteken en mimiek werd gedurende drie kwartier een subliem staaltje impro saxofoonspel ten beste gegeven. Het gehele scala van de moderne saxofoonspeelwijze werd door de vier heren met een verbluffend gemak geëtaleerd. Door de welluidende akoestiek klonken de vier saxen als een op stoom geraakt kerkorgel.

Om af te kicken van zoveel saxgeweld op weg naar het volgende kerkje in Fransum, waar slechts 1 saxofonist – maar wat voor één (Tobias Delius!) – een ongeveer 40 minuten durende onafgebroken impro set produceerde. Ik moet zeggen, als bewonderaar van Tobias, dat ik hem wel eens een beter concert heb horen geven. Dit was zijn tweede set. Wellicht had hij zijn kruit in de eerste set al verschoten. Het lag ook niet aan zijn voortreffelijke begeleiders, pianist Cor Fuhler en drummer Hamid Drake. Ik had de indruk dat in die ononderbroken set de inspiratie niet geheel optimaal was en dat daardoor de onontbeerlijke spanning ongeveer halverwege begon te ontbreken.

De volgende pleisterplaats was Niehove; helaas kon daarom het concert van het Michiel Scheen 4tet niet beluisterd worden. Wel halverwege Fransum en Niehove een vleugje meegekregen van 4Sure, met onder meer Efraim Trujillo en Pablo Nahar, in een propvol en ademloos luisterend Piloursemaborg in Den Ham. Om in Niehove vooraan – of in ieder geval te kunnen – zitten was het raadzaam niet al te lang te blijven luisteren naar 4Sure.

Het concert van de 'nieuwe' saxofonist Ken Vandermark mocht ik van redactiecollega Maarten van de Ven beslist niet missen. Hoewel ik zeker van het tenorspel van Vandermark niet diep onder de indruk was, vond ik de groep in zijn geheel wel heel erg verfrissend. Ken Vandermark is zeer actief in de nieuwe jazzscene van Chicago. Zo speelde hij in het NRG Ensemble van Hal Russel, Caffeine, Steam, Signal To Noise Unit en het Steve Wool Trio, met Joe McPhee en inmiddels ook met Europese topmusici als Peter Brotzmann, Mats Gustafson, Han Bennink en Misha Mengelberg. Hij produceert een zeer eigen powerjazz, waarbij hij teruggrijpt naar de speelwijze van de honkers van de vijftiger jaren en eer betoont, middels het spelen van enkele composities, aan Rahsaan Roland Kirk. Op baritonsax kon Vandermark mij wél bekoren. Het instrument (stoer, groot en volumineus) past heel goed bij hem. Hij heeft een zeer krachtig geluid – de honken op de bariton hakken erin – en het wat logge instrument weet hij virtuoos te bespelen. De beide andere solisten - Jeb Bishop op trombone en Dave Rampis op alt- en tenorsax – soleerden veelvuldig en voortreffelijk. Rampis had vooral op de tenorsax een fraai, rond en warm geluid en zijn soli waren mijns inziens muzikaler dan die van de leider op hetzelfde instrument. Vooral in de ballad in de tweede set had hij een ideëenrijke, langdurige feature waarin hij de sax liet gieren en zingen. Het was absoluut de moeite waard deze voor mij nieuwe groep gedurende twee sets te beluisteren.

Om de tweede set van Bik Bent Braam mee te maken moest er nog een stevig eindje gefietst worden. Het was wel weer de moeite waard de 'bonsaiers' van Nederland bezig te zien en te horen. Opmerkelijk is dat elke muzikant in de set soloruimte heeft. De soli van altist Bart van der Putten, tenorist Frans Vermeerssen en trompettist Eric Boeren waren van hoog niveau. Terecht kreeg de spannendste muziekmachine van dit moment een ovationeel applaus.

Ook dit jaar stond de organisatie van de fietstour weer borg voor een verrassende en avontuurlijke programmering. Waar vind je een festival met uitsluitend impro jazz? Volgend jaar dus weer de fietsbanden oppompen en vooral de bandenplak niet vergeten.

Foto's: Cees van de Ven