Eerste Jazz Industry Achievement Award naar Bob Hagen
Nieuwe prijs beloont bijzondere prestatie in de jazzsector
Bob Hagen, drijvende kracht achter de stichting Jazz Impuls, ontvangt de eerste Jazz Industry Achievement Award. Deze nieuwe jazzprijs wordt uitgereikt tijdens de Dag van de Nederlandse Jazz die op 11 mei plaatsvindt in conferentiecentrum De Observant in Amersfoort. De Jazz Industry Achievement Award wordt ieder jaar toegekend aan een initiatief dat een bijzondere positieve impact heeft gehad op de Nederlandse jazzsector als geheel, of aan een of meerdere personen die aan een dergelijk initiatief hebben bijgedragen. De prijs, die bestaat uit een onderscheiding en een geldbedrag van 2000 euro, wordt uitgereikt door Buma Cultuur in samenwerking met Stichting JazzNL.
Bob Hagen begon in 2004 met dubbelconcerten van Nederlandse jazzmusici op de schouwburgpodia. Toen hij van start ging was het slecht gesteld met de jazzprogrammering op de schouwburgpodia. De theaters moesten worden heroverd en Hagen is daar, met zijn bijzondere aanbod van een instrumentale set voor de pauze en een vocale set erna, wonderwel in geslaagd. De Jazz Impuls-concerten zijn hun derde seizoen ingegaan en inmiddels programmeren de Nederlandse schouwburgen tussen de 120 en 150 concerten per seizoen. Een getal dat ook volgend seizoen zal worden gehaald.
De jury is onder de indruk van de prestatie die Hagen daarmee levert. Uit het juryrapport: 'Met een niet aflatende drive en een positieve eigenzinnigheid heeft Bob Hagen ervoor gezorgd dat de Nederlandse jazz weer terug is in de schouwburgen en theaters. Met zijn Jazz Impuls-label heeft hij bovendien opkomend talent geholpen om cd's op te nemen van hoge kwaliteit. Ook is Hagen bij vele andere jazzinitiatieven van de partij, altijd met het doel de ontwikkeling en promotie van de Nederlandse jazz te stimuleren.'
Bij de eerste editie van de prijs bestond de jury uit Anne de Jong (Challenge Records), Sander Grande (programmeur North Sea Jazz Festival), Eric Bruger (Jazzism), Cees Gog (jazzproducent International Music Services) en juryvoorzitter Anita Verheggen (beleidsmedewerker Ntb en secretaris stichting JazzNL).
Meer weten?
Lees ons interview met Bob Hagen uit oktober 2004.(Jacques Los, 1.5.07) - [print]
- [naar boven]
Alle remmen los!
The Super Quintet, woensdag 24 april 2007, Bimhuis, Amsterdam
David Murray - tenorsaxofoon / Craig Harris - trombone / Jan Kuiper - gitaar / Jamaaladeen Tacuma - basgitaar / Calvin Weston - drums.
Na een succesvolle tournee vorig jaar door Nederland van deze freefunk-musici, die zich toen nog als Super Quartet presenteerde, was het in deze tournee de beurt aan The Super Quintet om het Bimhuis aan te doen. Je moet het maar durven om je formatie deze naam mee te geven, het getuigt in ieder geval niet van enig minderwaardigheidsgevoel. Trombonist Craig Harris (bekend van Lester Bowie, Sam Rivers, Sun Ra, Dollar Brand) heeft zich bij de groep gevoegd en drummer Calvin Weston heeft de plaats van Cornell Rochester ingenomen. Weston en Tacuma hebben, als respectievelijk 17- en 19-jarige, indertijd samen bij Ornette Coleman's Prime Time Band gespeeld.
Het talrijk opgekomen publiek moest een half uur langer dan gebruikelijk achter de gesloten zaaldeuren blijven wachten, want de heren musici moesten eerst nog even inblazen en soundchecken, wat nogal irritant over kwam omdat dit 's middags al had kunnen geschieden.
Het concert werd geopend met 'Eddie, Who?', een creatie van gitarist Kuiper, met een lekker funky klinkend thema, mooi compact en unisono gespeeld en opgedragen aan de vaak experimenterende saxofonist Eddie Harris. David Murray nam de eerste solo, compleet met veel trillers, voor zijn rekening en werd hierbij direct ondersteund door snoeihard spel van Calvin Weston. De basgitaar leek de weg te wijzen met luidruchtige, maar soepele baslijnen en Jan Kuiper plaatste vinnige breaks. Het Super Quintet produceerde meteen vanaf het begin een oorverdovend geluid. Een heavy toonzetting!
Nadat Murray op stoom gekomen was met schrille flageoletten en ferme uithalen, ging hij ook hoge gillers en uithalen produceren, terwijl de rijzige Craig Harris - gekleed in een lange rok, blazer, ketting met witte kralen en wit hoedje - een solo voor zijn rekening nam. Het hele concert volgde dezelfde receptuur: een rustige opbouw, gevolgd door een extreem luidruchtig vervolg. Hetgeen bij Harris er zelfs toe leidde dat hij als gevolg van al deze heftigheid zijn tromboneschuif op het podium liet vallen, waarna de solo uiteraard werd afgebroken.
Bijzonder was ook dat de solisten na hun partij stuk voor stuk het podium verlieten of in een hoekje gingen staan. Alleen Jan Kuiper was in de kakofonie een verademing. Met zijn glasheldere solo en juichende gitaarspel was hij bekoorlijk en overtuigend. Soms deed hij Jimi Hendrix even herrijzen.
Voor de pauze werd ook nog het nummer 'Dreamscape', van Jamaaladeen Tacuma gespeeld, dat in eerste instantie een ingetogen solostuk op basgitaar leek te worden met prachtige, vloeiende lijnen. Toch kwam dit nummer stroef op gang, want deze componist en basgitarist kon, waarschijnlijk als grapje bedoeld, zogenaamd niet de juiste G vinden en vroeg zelfs tot grote hilariteit aan het publiek wie de juiste G kon leveren. Na een tien minuten durende solo met erg mooie dubbelklanken voegden de andere musici zich bij Tacuma en werd een hortende blaassessie ingezet, overgaand in een jubelend klinkend thema dat steeds heftiger werd in een zeer snel tempo.
Free jazz in optima forma, wat een enorme krachtinspanning moet dit hebben gekost.
Jan Kuiper vond deze tournee opnieuw een fantastische ervaring. Na de pauze volgde er nog eens twee stukken, maar uw recensent had toen al afgehaakt en realiseerde zich buiten, na het consumeren van dit optreden, dat het eigenlijk een gotspe is om jezelf als The Super Quintet te afficheren.
Klik hier voor Hans Sirks' fotoverslag van dit concert
(Rolf Polak, 1.5.07) - [print]
- [naar boven]
Lees verder in het archief...
![[Valid Atom]](http://www.draaiomjeoren.com/images/valid-atom.png "Validate my Atom feed"){kind=small}
