Steely Dan op North Sea Jazz 2007
De eerste twee namen voor het North Sea Jazz Festival dit jaar mogen er zijn: de Zweedse pianist Esbjörn Svensson en Steely Dan.
Voorafgaande van het festival is er een Jazz Cruise, waar tal van jazzartiesten zullen optreden. Herbie Hancock is als special guest toegevoegd aan de line-up van deze eerste editie. Tijdens deze luxe cruise treden dagelijks wereldberoemde jazzartiesten op, waaronder gastheer Marcus Miller, David Sanborn en het Dee Dee Bridgewater Trio. De North Sea Jazz Cruise vindt plaats van 5 tot en met 17 juli 2007.
Na negen dagen op de Noordzee en de Elbe, en bezoeken aan steden als Kopenhagen (vertrekplaats), Gotenburg, Oslo en Hamburg, meert de m/s Rotterdam af in de thuishaven voor een driedaags VIP-bezoek aan het North Sea Jazz Festival 2007 (13 tot en met 15 juli 2007). Tijdens het festival fungeert het cruiseschip als luxe hotel, met aan boord concerten die alleen voor de gasten toegankelijk zijn.
Bron: Festivalinfo
Meer horen?
Beluister hier het laatste album van Steely Dan: 'Everything Must Go'.(Maarten van de Ven, 6.3.07) - [print]
- [naar boven]
Ongelooflijk jazzy solo's op de steelpan
Van Merwijk's Music Machine, vrijdag 23 februari 2007, Bimhuis, Amsterdam
De bezetting is zeker origineel; Carlo de Wijs op hammondorgel, Roberto Vizcaino op percussie, Lucas van Merwijk op drums en misschien wel de meest bijzonder instrumentalist: Konkie Halmeier op steelpan. Met zo'n combinatie van instrumenten wordt de nieuwsgierigheid naar de muziek wel gewekt. Overigens blijkt dit de primeur te zijn van een hammondorgel met een steelpanspeler samen op één podium.
Na een compositie van Eddy Louis te hebben gespeeld, volgt een ode aan de steelpan, 'Corazon Di Mi Panchi', geschreven door Halmeier. Zijn solo klinkt ongelooflijk jazzy, wat je van tevoren misschien niet zou verwachten van een steelpanspeler; dit geluid roept namelijk vrijwel meteen associaties op met Caribische muziek.
Van Merwijk's Music Machine blijkt echter in veel verschillende muziekstijlen thuis te zijn. Het stuk 'Relation', gecomponeerd door Carlo de Wijs, heeft een duidelijke fusion-bijsmaak. De veelzijdigheid van de muzikanten zorgt voor veel variatie gedurende het concert, maar hierdoor ontbreekt wel een zekere spanningsboog, die liveconcerten soms juist zo interessant maken. Ook in de stukken zelf wordt de opbouw nooit helemaal goed uitgewerkt, De Wijs probeert af en toe in z'n eentje een climax te bereiken, wat enigszins lukt als hij hulp krijgt van Van Merwijk, maar Halmeier en Vizcaino lijken niet helemaal mee te kunnen gaan in deze opzwepende klanken.
Het solostuk van de steelpanspeler is wel een van de opmerkelijkste momenten van de avond. Het is fascinerend om te zien hoe Halmeier de steelpan-kunst beheerst en er de meest betoverende muziek mee kan maken. Het stuk duurt niettemin iets te lang om te blijven boeien. Van Merwijk en Vizcaino spelen een aantal keer samen een percussiestuk, waarin ze laten zien hoe goed ze elkaar aanvoelen; de dynamiek tussen de twee muzikanten is onvoorstelbaar krachtig. Door de overdaad aan percussie blijft de jazz jammer genoeg tijdens dit concert achterwege. Is dit wereldmuziek met een westers randje of popmuziek met Caribische fusionelementen?
Tijdens de tweede set probeert De Wijs ook nog wat elektronica uit om de mix maar helemaal compleet te maken. Dit wordt helaas niet genoeg uitgediept om ook daadwerkelijk iets aan de muziek toe te voegen. Het laatste stuk voor de toegift is het stuk 'Spirit', ook een compositie van Carlo de Wijs. Het heeft een sterke reggae-achtige klank en weer zorgt De Wijs hier voor de climax, hoewel Halmeier nu ook eindelijk de smaak te pakken lijkt te hebben gekregen.
Het publiek reageert aan het einde van het concert ontzettend enthousiast met een staande ovatie. Dat mag ook wel, gezien de kwaliteit van de spelers en de toegankelijkheid van de muziek. Er miste een zekere rode draad in de opbouw van het concert en de muziek, maar meer mogen we misschien ook niet verwachten van vier muzikanten die op dat moment nog maar tweeënhalve week samen spelen.
Klik hier voor een fotoverslag door Govert Driessen.
(Alexandra Mientjes, 5.3.07) - [print]
- [naar boven]
Hamid Drake, Albert Beger & William Parker - 'Evolving Silence Vol. 2' (Earsay, 2006)
Ondertussen moet het duidelijk zijn dat ik nogal wild ben van Hamid Drake en William Parker als het beste drum 'n' bass-duo ter wereld. En ook deze 'Evolving Silence' bevestigt dit. Dit is de tweede cd van een reeks opnamen die het duo in Israël had met Albert Beger, een Israëlische saxofonist/fluitspeler, die niet gekend is, en duidelijk volledig onterecht. Zijn spel is creatief, warm, precies, melodieus, gevoelig, en dit op beide instrumenten.
Dit album is in twee delen uitgegeven. Dat is een beetje bizar, want ze vormen duidelijk één geheel, zelfs tot in de titels van de nummers toe. Beide zijn ook relatief kort (42 minuten en 40 minuten) en ze hadden dus bijna op één cd gekund. Ze zijn enkel te bestellen in Israël, maar ik moet zeggen dat ik ze al na één week had, zonder enig probleem of bijkomende taksen.
De muziek dan: net wat ik graag heb. Pulserende en complexe ritmes met een zee van vrijheid voor het trio om zijn ding te doen. Je hoort ze genieten van hun eigen samenspel, reagerend, van richting veranderend, terugvallend op het basisthema, om dan weer vrij te improviseren. Het eerste nummer is krachtig, furieus soms, maar ook melodieus. Het tweede nummer is een spontane improvisatie van dwarsfluit en bas, met Beger die zingt, roept, hijgt en knort door zijn instrument, maar altijd ritmisch, om te eindigen in een trage en mooie solo. Op 'Funky Lacy' neemt Drake het initiatief, en krijgen we zijn typisch sterke slag met tussentikken, roffels, weggelaten slagen. Verder een repetitieve Parker en Beger, die er hard tegen aan gaat, funkend als de pest. Halverwege laat Beger de ruimte aan de ritmesectie om hun kunnen uit te stallen, om dan weer in te vallen
