Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog


 


Going steady, going Vloeimans!

Fans van Eric Vloeimans kunnen de komende maanden hun hart ophalen. Allereerst kwam er van de sympathieke trompettist een nieuwe cd uit bij Challenge Records: 'Hidden History', waarop hij wordt begeleid door pianiste Rita Marcotulli, bassist Palle Danielsson en drummer Roberto Gatto. De tournee die aan de opnames vooraf ging heeft geresulteerd in een topalbum, aldus Koen Schouten in de Volkskrant. "Wanneer je als muzikant je instrument kunt laten verdwijnen, dan heb je het hoogste bereikt", schrijft hij. "Eric Vloeimans is één van die zeldzame musici bij wie je alleen nog maar muziek hoort als hij speelt. De karakteristieken en beperkingen van de trompet gelden voor hem niet meer. Spelen lijkt hem net zo makkelijk af te gaan als praten."

Dat belooft wat voor de volgende Vloeimans-cd, 'Fugimundi', die reeds voor februari 2004 gepland staat. Want die plaat brengt vier topmusici samen; Eric speelt hier in twee trio's samen met Ernst Reijseger (cello), Anton Goudsmit (gitaar) en Harmen Fraanje (piano). Het persbericht van Challenge belooft ons 'improvisatie met avontuur: eigenwijs, origineel, absurdistisch, bij tijd en wijle eclectisch en bovenal leuk.' Al in het voorjaar van 2002 maakte het trio Vloeimans-Reijseger-Goudsmit veel indruk op de Nederlandse podia. Welke andere groep opent een optreden met een vrolijk gezongen 'Hi There'? Virtuoos samenspel dat je raakt, maar ook zeker amuseert. Na de cd-presentatie in het Utrechtse Vredenburg op 5 februari 2004 gaat het trio op tournee door Nederland. Wij houden u op de hoogte!

(Maarten van de Ven, 30.10.03) - [print] - [naar boven]





'n Zondagmiddag met een gouden randje

Harmen Fraanje (foto) speelde zondagmiddag 26 oktober 2003 in het Tilburgse Paradox, zijn thuisbasis. Hier besloot hij een tournee langs diverse Nederlandse podia naar aanleiding van de release van zijn debuut-cd 'Sonatala'. Nu was het publiek wel in groten getale aanwezig om 'hun' Harmen te beluisteren. Jong en oud hebben kunnen genieten van een uitermate boeiend en indrukwekkend optreden.

Zelden ben ik getuige geweest van zoveel afgedwongen aandacht. Alsof Harmen zijn toehoorders met zijn hypnotiserend spel in trance bracht. Zijn kwartet, met als rots in de branding bassist Hein van de Geyn, speelde met een ogenschijnlijk gemak alles en iedereen plat. Prachtig piano- en ensemblespel en mooie composities brachten je in een lange aangename droomwereld, waarin schoonheid regeerde. Delicaat spel met veel ruimte zodat de muziek kon ademen. Iets wat men bij leeftijdgenoten zelden aantreft, omdat alles in deze tijd gebaseerd schijnt op snelheid (of is het vluchtigheid?). Bij Fraanje was sprake van veelal meditatieve verstilling in aangenaam trage ballades in soft focus. Impressionistische muziek. Maar ook de dynamiek, die deel uitmaakt van het leven en dus ook van het muzikale gedachtengoed van deze jonge leider, ontbrak niet.

Hein van de Geyn beleefde zichtbaar genoegen in dit gezelschap en schiep met zijn spel de randvoorwaarden voor het grote ontluikende talent. Matthieu Chazarenc voelde zich als een vis in het water en stelde zijn creativiteit volledig in dienst van het collectief. Hij was prominent aanwezig en leverde een wezenlijke bijdrage aan het totaal. Ook gitarist Veras verstaat de kunst van het vervolmaken van een totaalbeeld. Harmonieus, denkend en spelend in dienst van het kwartet. En tenslotte natuurlijk Harmen Fraanje. Wat een schoonheid gaat er schuil in zijn pianospel, en wat een rijkdom aan ideeën! Een begenadigd muzikant, die de kunst verstaat emoties in zijn spel vorm te geven en verstaanbaar te maken.

Dit concert maakte grote indruk op alle aanwezigen en wekte veel verwachtingen voor de toekomst. De voortreffelijke cd (uitgebracht op Challenge Records) heeft een mager, haast maagdelijk booklet. Misschien een mooie metafoor voor al hetgeen er nog ongezegd, ongeschreven en ongespeeld is. Zoals het maagdelijke doek van een schilder waarvan niemand buiten de kunstenaar zelf weet hoe het er zal gaan uitzien. De tijd zal uitwijzen wat voor moois we nog mogen en kunnen verwachten. Memorabel, dat was het woord waar ik naar zocht toen ik met zoon Maarten naar Eindhoven terugreed. Ontwaakt en ontnuchterd uit een auditieve droom waarin we enkele uren verkeerden en waarin we ons tegoed deden aan de schoonheid van het muzikale koloriet en de getoonzette klanklandschappen van de rising star die Harmen Fraanje heet.

Klik hier voor een fotoimpressie van het concert of lees Harmen Fraanje's Take Ten.

Foto: Cees van de Ven

(Cees van de Ven, 30.10.03) - [print] - [naar boven]





Is dit nog wel jazz? Duo Louis Mhlanga en Eric van der Westen in Wilhelmina

Het deed er niet toe, tijdens het concert van Louis Mhlanga en Eric van der Westen, gisteravond in Wilhelmina. Er werd intiem en smaakvol gemusiceerd. Dit keer geen grensverleggende, progressieve, moderne, hedendaagse geďmproviseerde muziek, zoals stichting Jazzpower zich ten doel stelt, maar zeer toegankelijke, welluidende Afrikaanse folksongs. Hoe dit door de ballotage van de stichting is gekomen blijft vooralsnog een raadsel, maar zal het talrijke publiek ook een zorg zijn. Sympathiek werden de stukken aangekondigd en toegelicht en met zichtbaar speelplezier werden de melodieuze liedjes ten gehore gebracht.

Tussen Eric en Louis Mhlanga is sprake van bijzondere chemie, gebaseerd op wederzijds respect en muzikaal vermogen. Van der Westen etaleerde zijn kunnen op zijn eigen wijze. Hij liet zijn bas zingen zoals men dat van hem gewend is, maar voegde daar in deze kleine bezetting nog een extra dimensie aan toe: zijn affiniteit met het Afrikaanse continent. Louis en Eric klinken en musiceren alsof het broers zijn. Louis bespeelt zijn instrument en zingt met warmte en puurheid, zonder voorbedachte rade of effectbejag, enkel getuigend van grote muzikaliteit. Het geluidsniveau komt niet boven een mezzoforte, maar bewijst dat in dat spectrum nog talrijke dynamische mogelijkheden zijn. Zelden heb ik een gitarist zo fluisterend zacht een outro horen spelen!

Deze avond dus minder impro, wel pure louterende luistermuziek recht uit het hart, voor iedereen die er zich voor openstelde. Men speelde de Van der Westen-compositie 'Keeping The Dream', tevens de titel van de nieuwe cd van dit duo. Het stuk staat voor het positief blijven volgen van je hart en de dingen te doen die er toe doen voor jezelf en voor anderen. Welnu, dát werd deze avond manifest.

Voor foto's van dit concert klik hier. Meer over de muziek van Louis Mhlanga en Eric van der Westen kom je hier te weten. Lees hier de Take Ten van Eric van der Westen.

(Cees van de Ven, 28.10.03) - [print] - [naar boven]



Nieuw op 'Draai om je oren'

Er is de afgelopen maanden veel gebeurd op onze website, en niet alleen op deze hoofdpagina. Zo zijn er enkele interessante toevoegingen in onze serie Take Ten, waarin we bekende en minder bekende jazzcats tien standaardvragen stellen. Jack van Poll (piano), Tineke Postma (alt- en sopraansax), Henk Haverhoek (bas), Rembrandt Frerichs (piano) en Frank Gratowski (altsax, klarinet en basklarinet) geven hun antwoorden hierop.

Ook de fotoliefhebbers kunnen aan hun trekken komen op de nieuwe pagina's met snapshots van concerten van Carmen Gomes, Achim Kaufmann, Tony Overwater, James Scholfield, Available Jelly en Eric Boeren.

En voor mensen die graag de grenzen van jazz verkennen is er Op het randje, de nieuwe rubriek van Guus Crommelin, die onderzoekt of soulzangers ook jazz kunnen zingen en de kunst van het ordinaire saxofoonspelen onder de loep neemt.

(Maarten van de Ven, 28.10.03) - [print] - [naar boven]





Available Jelly: intelligent en geestig

Kun je uit oude stijl jazz, swing, bebop en free jazz, vermengd met een flinke scheut folk een nieuw, eigen geluid creëren dat tegelijkertijd doorwrocht en spannend klinkt? Het antwoord - jazeker - kwam afgelopen maandag in café Wilhelmina. Het werd gegeven door het in Amsterdam residerende sextet Available Jelly.

Het orkest was enigszins vermoeid na een korte tour door de Verenigde Staten. "We hebben er een beetje genoeg van", mopperde klarinettist Michael Moore gekscherend. Het excuus was overbodig, want het zestal verzorgde een spannend en afwisselend optreden. Bovendien konden de muzikanten bij het publiek wel een potje breken: de heren zijn, niet alleen in deze bezetting, graag geziene gasten in het Eindhovense jazzcafé.

Available Jelly bracht intelligente en geestige jazz, maar er was ook plaats voor de grote emoties van het leven, met name in de eerste set. Het publiek werd meegenomen in een langzame dodenmars, om even later op te gaan in het feestgedruis van het op folk uit Madagascar gebaseerde 'Mad'. Voor de wat meer ongeoefende luisteraar waren de momenten waarop de vier blazers elk hun eigen weg gingen een kleine beproeving. Maar de schijnbare kakofonie werd telkens goedgemaakt als Moore, Eric Boeren (cornet), Wolter Wierbos (trombone) en Tobias Delius (saxofoon) met akelige precisie weer bij elkaar kwamen. Hier klonk de ervaring van jarenlang samen musiceren. De tweede set was toegankelijker, maar wel wat minder afwisselend, misschien omdat de band wat nadrukkelijker de jazzgeschiedenis in dook.

Het orkest speelde maandag vooral composities van Moore, die uitblinken in vriendelijke, eenvoudig in het gehoor liggende melodieën, zoals bij het Arabisch aandoende 'Eth.' Hoewel samenspel centraal stond, was er ook plaats voor enkele solo's, met name van Wierbos. Die wist in een prachtige bluesballad in de eerste set te ontroeren met zijn warme geluid. Een mooie rol was ook weggelegd voor drummer/percussionist Michael Vatcher. Spelen lijkt voor de Amerikaan ook čcht spelen: als een kind dat voor het eerst achter een echt drumstel zit, glimlachte hij van oor tot oor bij elke geslaagde mep. Zijn cartooneske voorkomen sluit mooi aan bij zijn spel dat vol verrassende wendingen zit. Ook de geluiden die hij uit zelfgemaakte percussie-instrumenten tovert, passen in dat plaatje. Bij Vatcher is alles toegestaan: twee bekkens op elkaar stapelen, rammelen met aan elkaar verbonden houtblokjes of met een strijkstok langs een bekken schuren… Samen met bassist Ernst Glerum, die zich tijdens het optreden verstopte achter de blazerssectie, zette hij met veel 'Schwung' de basis neer.

Met een korte toegift besloot het zestal een geslaagd optreden. Het wachten is nu op nieuw cd-materiaal van dit all star-orkest van de Nederlandse geďmproviseerde muziek.

Voor foto's van dit concert klik hier.

Deze recensie verscheen op 22 oktober in Eindhovens Dagblad
Foto: Cees van de Ven

(Erno Mijland, 23.10.03) - [print] - [naar boven]





Boeren! goes Australia

Cornettist Eric Boeren gaat met drie improvisators-in-arms goede sier maken voor de 'Hollandse School' in Australië en Nieuw-Zeeland, tijdens een korte tour van zo'n 10 dagen waarbij het kwartet een paar belangrijke festivals aandoet. Zoveel werd wel duidelijk na het puike concert dat hij, Sean Bergin (altsax), Ernst Glerum (bas) en Han Bennink (percussie) afgelopen dinsdagavond gaven in De Derde van Mahler, de foyer van Musis Sacrum in Arnhem. Deze reďncarnatie van Boerens kwartet, met Bergin en Glerum als vervangers voor Michael Moore en Wilbert de Joode, bleek een artistieke voltreffer.

Ernst Glerum bekleedde het podium met zijn groovende basgeluid, en gaf enkele fraaie solo's ten beste. De zeer gedreven en geďnspireerd spelende Sean Bergin bracht het concert af en toe naar een kookpunt, daarbij hoorbaar aangemoedigd door een enthousiaste Han Bennink. Leeftijd lijkt op deze slagwerker met zijn volledig authentieke stijl maar geen vat te krijgen; als een jonge hond beschouwt hij elk concert als een nieuwe uitdaging. In Arnhem trad hij aan met een tot de essentie teruggebracht drumkitje, bestaande uit een snare met twee minicimbaaltjes. Waar een minder inventief ritmisch persoon het angstzweet spontaan zou uitbreken in zo'n geval, weet Han het maximale uit dit gegeven te halen, met een ongekende dynamiek. Brushes, sticks, voeten, heggeschaar, bel en ratel dienen hem daarbij al naargelang. Bij Bennink swingt alles, zelfs zijn schilderijen en hoesontwerpen. Het blijft een genot om deze man bezig te zien.

Eric Boeren heeft zich in de loop der tijd een idioom op de cornet eigen gemaakt, waarmee hij zijn verhalen prima kwijt kan. Afwisselend schetterend, spicy, pruttelend, zwierig, snel en gedempt slalomde hij zich door de sets. Moeiteloos wisselde hij muzikaal vulkanische krachttoeren af met sfeervolle, lyrische intermezzi. Een aardige aanvulling bleek zijn nieuwe Solotone-demper, waardoor de luisteraar werd teruggekatapulteerd naar de Cotton Club in de jaren 20-30 van de vorige eeuw.

De setlist was ook prima, en concentreerde zich op de cd's 'Soft Nose' (2001) en 'Joy Of A Toy' (1999). Naast eigen werk van Boeren veel composities van Ornette Coleman, die deze band op het lijf geschreven zijn. Ongelooflijk trouwens dat zo'n stuk als 'I Heard It Over The Radio' door Atlantic nooit 'officieel' werd uitgebracht. Het is wat mij betreft een kroonjuweel uit het toch al niet misselijke Coleman-archief.

Meer foto's van dit concert kun je hier bekijken.

(Maarten van de Ven, 22.10.03) - [print] - [naar boven]



BN/De stem meldt dat de Stichting Jazz Zevenbergen na vier jaar stopt met het organiseren van het jaarlijkse jazzfestival. De stichting heeft er geen zin meer in. Lees het hele artikel. (Let op: eenmalig registreren bij bij BN/De Stem)

(Erno Mijland, 22.10.03) - [print] - [naar boven]



Wiro Mahieu

Nieuwe bassist voor Paul van Kemenade Kwintet

Wiro Mahieu wordt de nieuwe contrabassist van het Paul van Kemenade Kwintet. Dat meldt het Brabants Dagblad vandaag. Mahieu volgt Eric van der Westen op, die wegens drukke werkzaamheden het kwintet verlaat. Mahieu studeerde in 1990 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem en speelde onder andere met Eric Vloeimans, John Engels en Kenny Wheeler. Jazz-recensent Jan Rensen: "Mahieu beschikt over een machtige sound; niet eens zo krachtig maar breed zingend, ook in de doorgaans wat strakker klinkende hogere registers. Soepel en virtuoos zet hij de melodieën en bouwt daaromheen in alle rust zijn eigen varianten."

In december treedt het kwintet voor het eerst op met de nieuwe bassist tijdens het Stranger Than Paranoia-festival. Meer informatie over Mahieu vind je hier.

(Erno Mijland, 21.10.03) - [print] - [naar boven]



In de Tilburgse poptempel 013 zijn op woensdag 26 november Jules Deelder en het Willem Breuker Collectief te gast. Deelder is bezig met deel twee van zijn cd 'Deelder draait', waarop hij een selectie zal laten horen uit zijn verzameling obscure jazzplaten. In 013 geeft hij een voorproefje. Breuker zorgt op deze avond voor de levende muziek...

(Erno Mijland, 21.10.03) - [print] - [naar boven]





Jazz at the Crow: optreden James Scholfield Trio

Het concert van het trio James Scholfield (gitaar), Billy Hart (drums) en Arno Krijger (Hammond B3 orgel) bij café Kraaij en Balder in Eindhoven op 10 oktober jl. kenmerkte zich voor de pauze door ingetogenheid, erna meer door uitbundigheid.

Centrale figuur in het trio is de Zuid-Afrikaanse gitarist James Scholfield; het programma bestond geheel uit zijn composities. Zijn gitaarspel is, zeker in de ballads, ingetogen en subtiel. Zijn soli zijn fraai van opbouw en vertellen een boeiend verhaal. Jammer was dat sommige nummers, zoals 'Generic' (18 minuten), te lang duurden, wat de spanning niet ten goede kwam. De Amerikaanse drummer Billy Hart is een oude rot in het vak, die met vele prominente jazzmusici heeft gespeeld, zoals Wes Montgomery, Herbie Hancock en Stan Getz. Zijn spel is ondersteunend, stuwend en creatief. Arno Krijger heeft zich als een van de weinige organisten in Nederland het jazzidioom eigen gemaakt en speelt daarbij de baslijnen met de voet. Hij begeleidde de soli van gitarist James Scholfield op een adequate, niet opdringerige wijze. In zijn eigen soli is hij verrassend en vindingrijk; hij weet in de opbouw op het juiste moment een climax te bereiken.

Opvallende nummers voor de pauze waren 'Green & Blue', 'Blues for Basil' en 'Cape Song', waarin een uitstapje werd gemaakt naar de Afrikaanse volksmuziek. Na de pauze werd het concert uitbundiger van karakter met nummers als 'E-Fault' en 'Let It Go' in up-tempo en 'I Love Wes' in medium-tempo. Bijzonder mooi werd de fraaie ballad 'Ever Present' vertolkt, een compositie die door James Scholfield werd opgedragen aan zijn vrouw, die met hem was meegereisd.

Op 12 oktober jl. heeft dit trio een cd-opname gemaakt, die in het begin van 2004 door Challenge Records zal worden uitgebracht.

Klik hier voor foto's van het concert.

Tekst: Ton Suasso
Foto: Maarten van de Ven

(Maarten van de Ven, 18.10.03) - [print] - [naar boven]





Van the man: vreemde eend in Blue Note-bijt

Als de bladeren van de bomen vallen, luister ik altijd graag naar het herfstige stemgeluid van Van Morrison. Op 21 oktober verschijnt zijn nieuwe cd 'What's Wrong With This Picture?' en wel bij jazzlabel Blue Note. Een voorproefje op Amazon laat vooral een herkenbare Morrison horen: flink wat blues en regenachtige ballads. Geen grote verrassingen dus. De vraag blijft wat de Ierse zanger op een jazzlabel doet. Oké, een van zijn mooiste songs - het vloeiende 'Moondance' - had ontegenzeggelijk een hoog jazzgehalte en op dit nieuwste album krijgt de New Orleans-dixieland-evergeen 'Saint James Infirmary' een Morrison-jasje. Maar was het idee van Van the man op Blue Note niet een uitgelezen kans om Morrison eens uit te proberen in een authentiekere jazz-setting...?

(Erno Mijland, 14.10.03) - [print] - [naar boven]





Speelplezier bij Der Rote Bereich

Met hortende en stotende avantgarde jazz, maar ook met sfeervolle ballads gaf het Berlijnse trio Der Rote Bereich op maandag 6 oktober een afwisselend en boeiend optreden in café Wilhelmina in Eindhoven. De drie heren hadden er bovendien zin in: het speelplezier spatte er in kleine zweetdruppeltjes af. En het publiek genoot, ook van de aandoenlijke aankondigingen in olijk steenkolen-Engels.

De band rond gitarist/componist Frank Möbus bestaat al meer dan tien jaar en dat was te horen: de muzikanten zijn volledig op elkaar ingespeeld en voelen elkaar ook in de improvisatie perfect aan. Er is geen plaats voor egotripperij: alles staat in het teken van het gezamenlijke geluid, dat ondanks de kleine bezetting goed gevuld is. Hoewel de naam van de band een verwijzing is naar het rode gebied van de volumemeter, speelde de band overwegend beheerst. Slechts een enkele keer gingen alle registers open en kroop het drietal in de huid van een experimentele rockband. De meeste nummers waren kort en overzichtelijk en hadden eenvoudige, direct aansprekende thema's. Maar in de hoekige ritmes en solo's werd ook de veeleisender luisteraar bediend.

Möbus had een indrukwekkend arsenaal aan effectapparatuur aan zijn voeten. Maar hij zocht de grenzen van het gitaargeluid eerder in de manier van spelen dan in de extremen van de elektronische vervorming. Een paar keer gebruikte hij zijn sampler: hij speelde dan een korte basis, liet die herhalen en speelde er vervolgens overheen. Möbus' geluid is voornamelijk subtiel en sfeervol. Hij bracht samen met basklarinettist Rudi Mahall aangename melodielijnen die samen opgingen of juist tegen elkaar in. In de solo's van Mahall klonken invloeden van Eric Dolphy en Ornette Coleman. Hij perste piepende boventonen uit zijn instrument en gebruikte de circular breathing-techniek om tonen langer dan één long vol aan te houden. De benjamin van het trio, drummer Oliver Bernd Steidle, deed nog het meest denken aan de Engelse chefkok Jamie Oliver. Met een energieke, baldadige en ontwapenende kwajongens-uitstraling bracht hij de essentie van het drummen: het leggen van een hechte basis onder het geluid van je medemuzikanten.

Möbus, Mahall en Bernd Steidle hadden samen vooral veel lol, zowel in hun muzikale onderonsjes als met het publiek. Zo werd de aankondiging van de obligate cd-verkoop in de pauze - de band heeft ondertussen vier albums gemaakt - een droogkomisch verhaal over het belang van het nemen van de juiste beslissingen in het leven. In de tweede set nam de band wat gas terug en keerde wat meer in zichzelf. Jammer, want daardoor liep de band wellicht de toegift mis, die eerder op de avond ruimschoots verdiend was.

Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Deze recensie verscheen eerder in Eindhovens Dagblad
Foto: Erno Mijland

(Erno Mijland, 9.10.03) - [print] - [naar boven]



Een jazzy Kinderboekenweektip!

Combineer de vertelkunsten van Max Velthuijs, de schrijver van de beroemde 'Kikker'-boeken, met de muzikale talenten die deel uitmaken van het Tony Overwater Kwintet en je krijgt iets heel bijzonders. Na de succesvolle optredens eerder dit jaar is er nu de cd 'Kikker Swingt' (Jazz in Motion), die tegen een prettige prijs te koop is.
Tony Overwater (bas), Angelo Verploegen (trompet, flügelhorn), Maarten Ornstein (tenorsax, klarinet), Marc van Roon (piano) en Joshua Samson (percussie) kleuren de speciaal door Overwater gecomponeerde muziek sfeervol en beeldend in, terwijl jazzfan Velthuijs met zijn karakteristieke stemgeluid daaroverheen een aantal verhalen voorleest, zoals 'Kikker en het vogeltje' en 'Kikker is verliefd'.
"Het is de eerste keer dat ik bij Intertoys lig," aldus de bassist.

(Maarten van de Ven, 9.10.03) - [print] - [naar boven]





Saxophone Summit in het Concertgebouw:
Michael Brecker, Joe Lovano & Dave Liebman

Het Concertgebouw in Amsterdam presenteert woensdag 15 oktober een jazzavond die begint met een soloconcert van pianist Michael Camillo, dat wordt gevolgd door hét jazzsaxofoon-evenement van het jaar: Michael Brecker, Joe Lovano en Dave Liebman plus ritmesectie (Phil Markowitz - piano; Cecil McBee - bas; Billy Hart - drums).

Bovenstaande foto, gevonden op een website van Dave Liebman, laat zien dat deze drie giganten niet voor het eerst samen optreden maar dat in ieder geval ook al in 1999 deden, op het Montreal Jazz Festival.
Dus mocht u de programmeur van de jazzconcerten in het Concertgebouw horen pochen dat hij of zij zelf op het prachtidee was gekomen om deze saxofonisten samen te laten spelen, verwijs dan even naar deze foto. Aan het IQ van de programmeur dient sowieso getwijfeld te worden: zijn de heren Brecker, Lovano en Liebman met hun drietjes soms niet in staat een hele avond te vullen? Als de programmeur over een half jaar een 'piano-summit' organiseert met bijvoorbeeld Herbie Hancock, McTyner en Chick Corea, zal hij op de eerste helft van de avond dan ook een soloconcert van een saxofonist programmeren? Afijn, genoeg gezeurd, nu snel kaarten reserveren!

(Guus, 8.10.03) - [print] - [naar boven]



Nieuw op deze website: een zoekpagina die snel en gemakkelijk toegang biedt tot allerlei informatiebronnen op het internet op het gebied van (jazz)muziek. Klik hier of kies 'Zoekpagina' in het rechter navigatiemenu.

(Erno Mijland, 7.10.03) - [print] - [naar boven]





Tony Overwater Trio met Ack van Rooyen in Paradox, 3 oktober 2003

Bij elk concert van het Tony Overwater Trio valt weer op hoe homogeen en compact deze formatie klinkt en hoe soepel er wordt samengespeeld. Een echte working band. Dat was afgelopen vrijdagavond ook weer het geval op het Tilburgse jazzpodium Paradox. Met als gastspeler de Nederlandse jazzicoon Ack van Rooyen op flügelhorn. Dat deed hij al eerder met dit trio op de bekroonde cd 'O.P.', waarvan men ook nu twee stukken speelde.

Van Rooyen is iemand die ik al vele jaren hoog acht. Hij heeft een lange carričre achter de rug met veel hoogtepunten, speelde in tal van gerenommeerde orkesten en is te horen op talrijke albums. Naar aanleiding van dit concert zocht ik nog eens tussen mijn lp's en vond er enkele die hij me vele jaren geleden toestuurde. Op één ervan, 'Homeward' uit 1982, inmiddels op cd overgezet, speelde hij met o.a. Ferdinand Povel. Op deze plaat staat ook het stuk 'Israël', dat vanavond als toegift werd gespeeld.

Vanwege de goede akoestiek van Paradox en het aandachtige publiek kon het concert geheel akoestisch worden uitgevoerd. Mede daardoor was er soms sprake van mooie intimiteit. Nagenoeg alle gespeelde composities waren van de hand van Tony, een tweetal van zijn inspirator Oscar Pettiford. Op weg naar het concert hoorde Tony in de auto het aloude 'Move' van Denzil Best, bekend van de klassieker 'Birth Of The Cool' van Miles Davis. Spontaan werd besloten het stuk in de setlist op te nemen en men bracht deze zelden vertolkte compositie in een zeer geslaagde uitvoering.

Maarten Ornstein, met zijn fraaie toon, fijne dynamiek en trefzekere techniek, boeide in dit concert wederom met heldere melodieuze improvisaties. Frappant, dat achter de ogenschijnlijk onbewogen, stoďcijnse houding zoveel sensibiliteit en sierlijk spel schuilgaat! Wim Kegel, creatief, bevlogen en met totale inzet, creëerde zijn mozaďeken en metselde al zijn ritmische bouwwerkjes als ware hij Gaudí. Zijn begeleiding en solo's werkten inspirerend en ontlokten bij zijn kompanen en publiek waardering en bijval. Zijn Gretsch drumstel was smaakvol getuned, hetgeen bij drummers lang niet altijd het geval is.

Over de leider en grote inspirator Tony Overwater is de afgelopen tijd terecht al veel positiefs gezegd en geschreven. Dat Tony prachtige verhalen vertelt op zijn instrument, die de toehoorders raken, mag als bekend worden verondersteld. Na alle drukte rond zijn VPRO/Boy Edgarprijs in 2002 en de Edison Award voor het album 'O.P' en de vele concerten die daarop volgden, zal hij hopelijk ook weer tijd, rust en inspiratie vinden voor nieuwe composities en muzikale uitdagingen. Wordt vervolgd!

Klik hier voor meer foto's van het concert.

Foto's: Cees van de Ven

(Cees van de Ven, 7.10.03) - [print] - [naar boven]



"De muziek van Charles Mingus is voor mij gecomprimeerd stadsgeluid. Getoeter, voetstappen, autoradio's, de irritante uitlaat van een Honda Camino, het zit er allemaal in.''
(Regisseur/muzikant Tom Barman in NRC Handelsblad, 3-10-2003)

(Erno Mijland, 6.10.03) - [print] - [naar boven]





Nieuwe (re-(re-(re-)))releases in Blue Note's Special Editions

Nergens wordt er lucratiever gerecycled dan bij de grote jazzlabels. Aloude opnamen van Davis en Coltrane worden keer op keer heruitgebracht, steeds net weer iets anders verpakt, net weer iets 'beter' gemasterd, net weer iets completer, al dan niet aangevuld met talloze alternate takes, die voor veel jazzfanaten kennelijk het spreekwoordelijke manna zijn. En de opvolger van de cd staat alweer klaar, dus dat wordt weer kassa voor maatschappijen als Sony, die als het zover is er ongetwijfeld wel weer een aantal prijzige 'speciale edities' van klassiek Miles-werk tegenaan zullen gooien.
Gelukkig zijn er ook uitzonderingen. Blue Note lijkt in ieder geval voornemens zijn vele kroonjuwelen uit de back catalogue mid-price uit te gaan brengen in de Rudy Van Gelder Edition, waarin klassieke albums onder auspiciën van de legendarische opnametechnicus worden 'opgefrist'. Bovendien wordt bij de lay-out van de cd het originele artwork zoveel mogelijk in ere hersteld. Dat resulteert vaak in een fraai verpakt schijfje met een helder geluidsbeeld. Maar niet altijd; ik heb ook al eens een kat in de zak gekocht, toen bleek dat een Franse persing van 'A Fickle Sonance' van altist Jackie McLean op lp stukken beter klonk dan het net aangeschafte nieuwe cd'tje in deze serie. Evenwel, voor jazzfans die de betreffende albums nog niet hebben is de RVG-serie een goudmijntje. Wat te denken van 'Mode For Joe' van Joe Henderson, een album uit 1966 waarop deze tenorist onder meer wordt bijgestaan door Bobby Hutcherson op vibes en Lee Morgan op trompet. Of 'The Scene Changes', de laatste sessie van de even enigmatische als geniale pianist Bud Powell bij Blue Note. Ook niet te versmaden zijn 'Let Freedom Ring' van McLean en 'Search For The New Land' van Morgan: twee platen uit de eerste helft van de jaren zestig waarbij de titels tot leidraad dienden voor spannende muzikale exercities.
Obscuurder is het werk dat wordt uitgebracht in de Blue Note Connoisseur serie. Zo is 'Passing Ships' de titel van een nooit eerder uitgebrachte sessie van een nonet met pianist/componist Andrew Hill uit 1969, die je als voorloper zou kunnen beschouwen van zijn huidige, veelgeroemde big band. Een andere release is 'Mother Ship' van Hammond-organist Larry Young, met Lee Morgan op trompet. Van laatstgenoemde legende wordt in deze serie 'Sonic Boom' uit 1967 heruitgebracht. Allemaal erg interessant materiaal, al blijft het vreemd dat deze cd's in een gelimiteerde oplage verschijnen. We hoeven er in ieder geval niet van op te kijken als we 'vervallen' titels uit de Connoisseur-reeks over een paar jaar gewoon opnieuw tegenkomen, maar dan in de Rudy Van Gelder Edition.

(Maarten van de Ven, 4.10.03) - [print] - [naar boven]





Honkers & Barwalkers: de kunst van het ordinair saxofoonspelen

Sinds de jaren vijftig is jazz kunst. Niet alleen swingend maar ook mooi, melodisch, en/of origineel. Vóór die tijd was jazz vaak dansmuziek en waren de bigbands zoiets als een DJ nu: bedoeld om zoveel mogelijk mensen naar de club te trekken en de clubeigenaar veel geld te laten verdienen.
Begin jaren veertig merkte de tenorsaxofonist van Lionel Hampton's bigband, Illiniois Jacquet, dat ie op zo’n manier kon spelen dat het publiek begon te gillen van opwinding. Hij begon zijn solo met een vette, rustige sound, ging steeds harder en sneller spelen, schakelde door naar hard scheuren op slechts één noot en liet de zaak met een hoge, krijsende climax eindigen. Hij was de eerste die zulke hoge krijsnoten speelde, noten die eigenlijk buiten het bereik van de sax vallen en met een speciale techniek van hard knijpen uit de sax worden geperst.
Dankzij deze solo scoorde Lionel Hampton een enorme hit met 'Flying Home' en was de basis gelegd voor de kunst van het ordinair saxofoon spelen, waar niet alleen rock 'n' roll maar ook soulmuziek (Jr. Walker, King Curtis) mee werd verrijkt. Vooral in jump 'n' jive en rock 'n' roll was een scheurende saxsolo met harde misthoorn-effecten en hoge krijsnoten dé manier om liedjes een climax te geven en de mensen gek te maken. Dit type saxofonisten heeft de naam 'Honkers & Barwalkers' gekregen, naar de harde heel lage noten met een scheepstoeter-effect en hun neiging om al solerend over de bar te gaan lopen en daar liggend op de rug te spelen. Voor jazzliefhebbers die het van het goede in het foute kunnen genieten (ook geschikt voor beginners in de jazz) besprekingen van de beste opnames van de vier beste saxofonisten uit deze hoek! Klik hier.

(Guus, 3.10.03) - [print] - [naar boven]





Tineke Postma - 'First Avenue' (Munich Records, 2003)

Wat goed is komt snel, dat geldt zeker voor Tineke. Ze sleepte al verschillende jazzprijzen in de wacht en dat is geen wonder, zeker na het horen van haar debuut-cd. Weldadig, lichtvoetig spel, interessante composities met veel gevoel voor melodie en een fraaie toon op alt- en sopraansax. Ze bevindt zich hier in puik gezelschap, Boppe!

In het 2e stuk 'Firenze' geeft ze zich bloot en is kwetsbaar in deze transparante balad, waarin ze met John Ruocco op klarinet prachtig mengt. Indruk maakt ze in het meditatieve en met zeggingskracht gespeelde 'Thanks'. Mijn highlight is de compositie 'A Walk' vanwege de drive, impact en positieve energie van compositie en uitvoering. Een vertolking met ballen! Met een duivelse Rob van Bavel op de Grand piano (Fender Rhodes en keyboards zijn aan mij niet zo besteed). Het geluidsbeeld van deze cd is subliem (producer Harry Velleman en consorten).

Kortom, een cd met een boeiende eigen signatuur. Postma heeft met deze eersteling de lat hoog gelegd en de toon gezet. Jazzminnend Nederland kan kennis maken met haar muzikale statement en gaandeweg zal ze absoluut gaan bijdragen aan de globalisering (in de goede zin van het woord) van uitstekende Nederlandse jazz.

(Cees van de Ven, 3.10.03) - [print] - [naar boven]



Bescheiden Odds On herbergt vele invloeden

Het Vlaamse kwartet Odds On onder leiding van saxofonist Tom van Dyck is een trefpunt van wereldwijde muzikale invloeden met de bebop van Charlie Parker als vertrekpunt. Afgelopen maandag speelde de groep voor een klein publiek bij Jazzpower in café Wilhelmina in Eindhoven.

Van Dyck is een ingetogen, bescheiden muzikant. Hij laat zijn altsax lieflijk zingen, soms bijna als een dwarsfluit: geen gescheur, gekraak of gepiep. Zijn melodieën zijn vlekkeloos en afgerond. Toch zoekt hij vanuit die veilige basis ook het muzikale avontuur, met name als componist. Daarvoor put Van Dyck vooral uit de klassieke muziek en maakt hij gebruik van afwijkende, oneven ritmes, die hij onder andere ontleent aan de volksmuziek van de Balkan. In 'Ivo & Olivier' noemt Van Dyck zijn inspiratiebronnen ook bij naam: de titel is een verwijzing naar de Bulgaarse klarinettist Ivo Papasov en de klassieke componist Olivier Messiaen. Het was een van de aardigste stukken van het concert.

In Odds On speelt elke muzikant vanuit zijn eigen achtergrond. In het spel van bassist Mark Haanstra herken je vooral het volle geluid van de funk, met hier en daar zangerige flageoletten. Gitarist Andreas Suntrop speelt helder en sfeervol en refereert met zijn geluid aan collega's als Pat Metheny en John Scofield. Maar misschien wel het meest in het oog springend is het energieke slagwerk van Kris Duerincx: het stof spat regelmatig van zijn drumstel en hij rijgt zijn ritmes losjes spelend aaneen met veel roffels en sissende bekkens.

Het zat de band maandag niet mee. Bijna aan het eind van de eerste set blies Haanstra zijn versterker op en vervolgens moest Suntrop het stellen zonder effectapparaat, nadat ineens een batterijtje de geest gaf. Gelukkig hernam de band zich in de tweede set met het toepasselijke 'Fresh Start', een eigen compositie van Van Dyck.

Waar vier individuen met verschillende achtergronden bij elkaar komen, moet de eenheid in het geluid groeien. Dat geldt ook voor Odds On. In het samenspel zitten met name saxofoon en gitaar elkaar soms in de weg en waar de 'liedjes' van papier gespeeld worden, valt het onderlinge contact en de communicatie met het publiek weg. Het wordt dan te technisch, te bedacht. Gelukkig kwam de band in het slotakkoord van de avond nog even goed los. Suntrop en Duerincx wisselden elkaar af in spetterende soli. Van Dyck nam vervolgens afscheid van het publiek in alle Vlaamse bescheidenheid: "Wij hopen dat u een fijne avond hebt gehad."

Deze recensie verscheen eerder in Eindhovens Dagblad

(Erno Mijland, 2.10.03) - [print] - [naar boven]



Jazz in Amsterdam

Amsterdam is Neerlands hoofdstad, ook op het gebied van jazz. Het BIM-huis, het Concertgebouw, de Melkweg en Paradiso kent u waarschijnlijk al. Minder bekend zijn de Amsterdamse jazzcafés en kroegen die een vaste avond of middag reserveren voor jazzoptredens of jamsessies. Bij elkaar zijn er dat zeker vijftien. Met dit ruime aanbod is er elke avond van de week wel ergens in de stad live jazz te beleven. Een rondje langs de podia...

(Guus, 2.10.03) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Draai om je oren

Blijf op de hoogte via de

Meer draai om je oren:

Zoek in deze website:

Google

web deze website

Redactieadres
Cees van de Ven
Boonskuilstraat 19 B2
3910 Neerpelt
België
T (0032) 11 74 71 80
M redactie@draaiomjeoren.com

Extra & exclusief
www.flickr.com
cees van de ven's North Sea Jazz 2008 photoset cees van de ven's North Sea Jazz 2008 photoset


Nieuws, tips, suggesties, meewerken? Mail naar de redactie.


Wie zijn er online?




(advertenties)




[Valid Atom]
(meer informatie)

This page is powered by Blogger. Isn't yours?