'Belgen zijn altijd al jazz-minded geweest. Er zijn veel meer kleine jazzcafés, veel meer goede platenzaken dan in Nederland. En ze hebben Toots Thielemans en Django Reinhardt voortgebracht. Bovendien is de uitvinder van de saxofoon een Belg. Zonder België was er geen jazz.' (Jules Deelder in NRC Handelsblad van 22/07/2003)(Erno Mijland, 23.7.03) - [print]
- [naar boven]
North Sea Jazz impressies, part 2 (zaterdag 12 juli 2003)
Dave Holland
Wat een openingsconcert van de Dave Holland Big Band! Deze band bestaat uit Dave's working band en excellente musici. Een band waar de speelvreugde vanaf straalt. Je voelt dat de vibe onder elkaar uitstekend is. In het eerste nummer opent Holland met een fraaie energieke solo, gevolgd door het orkest, in goede balans en met homogene secties. In 'Mental Energy', een compositie/arrangement van trombonist Robin Eubank, speelt deze zelf een indrukwekkende solo. Met 'A Time To Remember', een stuk dat herinneringen opriep aan Duke Ellington en Johnny Hodges, en 'Free For All' besloot men dit boeiende, energieke concert. Naar verluidt worden ideeën en inbreng van bandleden ter optimalisering van de arrangementen serieus genomen, wat het muzikale commitment uiteraard ten goede komt. Als Dave Holland erin slaagt deze band bijeen te houden, staat ons nog veel moois te wachten.
Slide Hampton
In de Mondriaanzaal speelde de big band van het Haags Conservatorium onder leiding van niemand minder dan de vermaarde trombonist Slide Hampton. Hij speelde onder meer met Lionel Hampton, Maynard Ferguson en Woody Herman. Deze avond drukte hij een belangrijk stempel op het optreden. In de Charlie Parker's 'Yardbird Suite' waren prima solo's van Misha van der Wekken op tenorsax en Eric Heinsdijk op trompet te horen. In 'A Night In Tunesia' een solo van Hampton waarbij hij de totale omvang van zijn instrument meesterlijk en beheerst gebruikte. Zijn toon, de frases en het ogenschijnlijk gemak deden weldadig aan en het bleef in alle registers welluidend! Pure schoonheid van een begenadigd muzikant; het voortschrijden der jaren bleek nog geen enkele vat te hebben op zijn spel. Groot respect voor deze ambassadeur van de trombone. In 'Surrending' van Joe Henderson wederom fraai solowerk van Hampton en Jeppe Rasmussen op tenorsax. Voor de in de coulissen aanwezige pianist Barry Harris speelde Slide smaakvol 'My Funny Valentine', daarbij slechts begeleid door de ritmesectie. Wat opviel bij deze big band was de mooie totaalklank van de blazerssecties. Jammer dat gitarist Jens Larsen wat weinig ruimte kreeg om zich te presenteren; hem had ik graag meer solistisch aan het werk gezien.
Ben Allison
Podium vrij nu voor het Herbie Nichols Project! Bassist Ben Allison presenteerde met het Jazz Composers Collective verschillende stukken die Nichols zelf nooit heeft opgenomen, zoals 'Swan Song' en 'Moment Magical'. In 'Tredmill' speelde Michael Blake à la Roland Kirk simultaan tenor- en sopraansax in begeleidingsriffs bij trompettist Ron Horton. Ook bij Allison worden arrangementen vaak ter plekke geïmproviseerd. Er was veel ruimte voor en inbreng van alle bandleden. Diepgang, stimulatie, interactie en betrokkenheid zijn kernbegrippen van deze formatie. Ben Allison was als bescheiden leider het baken op de achtergrond. Tijdens dit optreden kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat drummer Michael Sarin maar beter zijn eigen drumkit had gebruikt in plaats van de 'neutrale', onpersoonlijke kit die de organisatie van het festival ter beschikking had gesteld. Tot besluit van dit boeiende en geslaagde concert werd de 'herontdekte' Nichols-compositie 'Riff Primitive' gespeeld. Ben Allison blijft een naam om te volgen. Klik hier om enkele outtakes te horen van de sessies voor hun laatste cd 'Strange City' (Palmetto, 2001).
Enrico Rava
Het concert van het Enrico Rava Quintet werd opgehouden door problemen met de geluidsinstallatie. Toen men dan eindelijk kon beginnen was gedurende het eerste kwartier de bassist Rosario Bonaccorso in de zaal absoluut niet te horen, dit in tegenstelling tot de storende versterking van de bassdrum van Roberto Gatto. Jammer, niet alert en zeer hinderlijk voor de toehoorders. Gelukkig stond deze valse start een topconcert niet in de weg, want Rava en zijn band speelden creatief, energiek en ideeënrijk. Over energie gesproken: de jonge trombonist Gianluca Petrella blies alsof het zijn laatste concert betrof. Het leek alsof hij alles wat hij nog te zeggen had in zijn solo's propte. Rava daarentegen zocht in sommige stukken juist de ruimte en liet zijn solo's ademen. Hij plaatste frases en noten gedoceerd en to the point. Deze aimabele Italiaan weet dat minder soms meer kan zijn. En wat een eenheid zeg, die Rava en pianist Stefano Bollani! Het is een genoegen de interactie en de humor in hun spel te zien en te horen. Tot slot werd 'Tango' gespeeld, een stuk van de nieuwe cd die binnenkort verschijnt op het label ECM, waarbij Rava sinds kort weer onder contract staat.
Benjamin Herman
Het laatste concert was Benjamin Herman plays Jaki Byard, gespeeld door het trio van Benjamin, met als speciale gast de Franse pianist Pierre Christophe. Deze laatste speelde voor de eerste keer op het North Sea Jazz. Hij heeft een aantal jaren gestudeerd bij Jaki Byard en zijn kennis van Byard's idioom is evident. Waarneembaar ook was de chemie tussen Herman en Christophe. 'Sagapo' was een feature voor drummer Joost van Schaik. Hierbij viel maar weer eens te horen hoe belangrijk het is om op je eigen vertrouwde en getunede kit te spelen, in dit geval een fraai Gretsch drumstel. Samen met Jos Machtel op contrabas vormde Van Schaik als vanouds het energieke en dynamische fundament. Een prima kick-off voor Benjamin en Christophe. Na een heerlijk relaxed 'Just Rollin'', gebaseerd op de soepele swing van Count Basie, werd besloten met 'Out Front' en 'Two-Five–One', twee interessante stukken van de onderschatte pianist Jaki Byard. Benjamin speelde weer eens zoals we dat van hem gewend zijn: energiek, dynamisch, trefzeker, open minded, creatief, interactief, kortom: Benjamin Herman.
Epiloog
Het hoofd vol mooie muzikale momenten. Ontmoetingen die ik nog lang in herinnering wens te houden. Plus enkele onvermijdelijk 'gescoorde' cd's, die op de thuisweg in de auto al op hun waarde worden getest. Zo reed ik met mijn zoon Maarten weg van het 'viersterren jazzrestaurant' dat North Sea Jazz heet, vast van plan er ook volgend jaar, bij leven en welzijn, weer bij te zijn.
Klik hier voor meer festivalfoto's van deze dag.
(Cees van de Ven, 23.7.03) - [print]
- [naar boven]
Tekst, foto's en radiofragmenten: Radio Nederland Wereldomroep blikt terug op North Sea Jazz.
(Erno Mijland, 21.7.03) - [print]
- [naar boven]
North Sea Jazz impressies, part 1 (vrijdag 11 juli 2003)
Direct bij binnenkomst zocht ik een goed plaatsje in de Jan Steenzaal om het openingsconcert te ervaren van het Dutch Jazz Orchestra onder leiding van John Ruocco. Zij brachten het programma 'NY Impressions', met als speciale gast Lee Konitz. Het orkest begon met enkele stukken van Gerry Mulligan en vervolgde met de ballad 'Song For T.J' ( Thad Jones), een compositie van de onlangs overleden Rob Madna, die tevens het arrangement schreef. Ruocco's aankondiging ervan verliep niet zonder emotie en reflecteerde ook bij de musici van het orkest. Het was even slikken. Rob van Bavel zette direct de toon met een ingetogen en verstilde solo, waarna Toon Roos op tenorsax zijn indrukwekkende 'in memoriam'-solo blies. Even kwamen hemel en aarde heel dicht bij elkaar en was muziek verklankte emotie. Lee Konitz soleerde in 'Yardbird Suite' van Charlie Parker (in een arrangement van Gil Evans), 'Body And Soul' en in de Konitz-compositie 'Starline'. Hier toonde Konitz zijn interessante lijnen, ingebed in zijn hedendaags technisch kunnen. Maar onmiskenbaar helemaal Konitz. 'Spanish Dance' van Gil Evans met de gedegen ritmesectie bestaande uit Rob van Bavel op piano, Martijn van Itterson op gitaar, Jan Voogd op contrabas en Eric Ineke op drums . Daarbij die weldadige voicing van de componist en arrangeur. Het orkest perfect van balans in en tussen de diverse secties. Eén van de muzikale hoogtepunten van dit festival dat ik me lang wil heugen. In 'Easy Livin' schreef Evans drie fluiten, twee basclarinetten en wederom een tuba voor, in een zeer langzaam tempo. Wat een rijkdom aan klankkleur! Dit is big band-repertoire om je vingers bij af te likken. Tenslotte 'Five Brothers', met een uitstekende altsaxsolo van Marco Kegel.
Sam Rivers (1923) speelde onder meer met Miles Davis en Cecil Taylor. Deze 80-jarige jazzicoon die met zijn compositie- en arrangeerwerk zoveel betekende voor bijvoorbeeld de jazzeducatie, trad aan met twee multi-instrumentalisten: Doug Matthews op contrabas, electrische bas en basclarinet, en Antoine Coles op drums, tenorsax en piano. Rivers zelf speelde tenor- en sopraansax, fluit en piano. Het openingsstuk was een improvisatie on the spot. Vervolgens composities die door een steeds wisselend instrumentgebruik elke keer weer een ander verrassend klankbeeld opleverden. Hier etaleerde Sam Rivers zijn arrangeertalent ten volle. In zijn eigen compositie 'Beatrice' verliet Coles zijn drumkit om achter de vleugel plaats te nemen en onderstreepte met een percussieve solo dat dit instument een slaginstrument is. Een boeiend concert, waarin Sam Rivers met zijn improvisatorische invallen spelend, scattend en met humor bewees dat men gelijktijdig oud en jong kan zijn.
In de Mariszaal speelde Dick de Graaf op tenorsax zijn 'Schubert Impressions For Jazzquintet', met als gastspeler de Italiaanse cellist Daniel Pezzotti. Hiervan heb ik slechts een kwartier kunnen meemaken, maar dat was ruim voldoende om de smaak te pakken te krijgen. Dit programma staat op een onlangs uitgekomen cd met dezelfde titel.
Het optreden dat erop volgde was van het Barend Middelhof Quintet. Een feest van herkenning, want in januari maakte deze formatie in het Eindhovense Wilhelmina al een uitstekende indruk. Mathieu Chazarenc heeft nu duidelijk zijn draai gevonden. Zijn bijdragen zijn substantiëler en interactief. Enkele hoogtepunten noemen? Het bloedstollende 'Afficion', een compositie van Middelhof met een prominente feature van Olivier Ker Ourio op harmonica met zijn totaal eigen geluid, en 'Change Of Hair'. Tot besluit speelde dit kwintet met de vermaarde trombonist Denis Leloup en bassist Diego Imbert 'French Formalities'. Voor allen die nieuwsgierig geworden zijn naar Barend Middelhof met zijn Franse topformatie verwijs ik naar zijn cd 'City Lines' op Buzz Records.
Klik hier voor meer festivalfoto's van deze dag.
Foto's: Cees van de Ven
(Cees van de Ven, 17.7.03) - [print]
- [naar boven]
De eerste terugblikken op North Sea Jazz: 'Festivalprogrammeurs Sander Grande en Michelle Kuypers slagen er elk jaar beter in om tijdens North Sea de geschiedenis van jazz in het bijzonder en zwarte muziek in het algemeen te koppelen aan de actualiteit.' (BN/De Stem) en 'North Sea moet het van de breedte en diepte van het aanbod hebben' (De Gelderlander).
(Erno Mijland, 14.7.03) - [print]
- [naar boven]
Jazz-legende Benny Carter is overleden. Lees de berichten in New York Times, het bericht van Reuters en BN/De Stem.
(Erno Mijland, 14.7.03) - [print]
- [naar boven]
De muzikale magie van Lee Morgan
Zijn 'grote' toon met wat lucht 'on the edge', zijn aangenaam vibrato, zijn techniek, zijn herkenbaar gebruik van voorslagen en 'half valve'-effecten, zijn boeiende frases zo rijk aan zeggingskracht, zijn composities... Bij Lee Morgan was het liefde op het eerste gehoor!
Hij speelde van 1956 tot 1958 al in de band van Dizzy Gillespie en daarna enkele jaren bij Art Blakey. Als voorbeeld van zijn vroegrijpe vakmanschap verwijs ik graag naar de cd 'Dizzy Atmosphere' (1957), waarop hij als 18-jarige een lange, boeiende en reeds veelbelovende solo speelt in het stuk 'Dishwater'. Maar eerder in 1956 - op de opname met het Hank Mobley kwintet ('Introducing Lee Morgan') - bewees hij ook een uitstekend baladeer te zijn in 'P.S. I Love You'. De invloed van zijn meester Clifford Brown is weliswaar nog te horen, maar toch was hij muzikaal al uitgepuberd. 'Whisper not' en 'Loverman' zijn door hem afgeleverde juweeltjes. Al snel groeide hij naar een volstrekt eigen muzikale signatuur in zijn spel.
Hij gaf ons prachtige composities en eigen opnamen, waaronder 'The Sidewinder', het titelstuk van zijn bekendste en alom geprezen gelijknamige album, 'Speedball' en 'Search For The New Land' (van de gelijknamige plaat uit 1964). Deze titel is als het ware een metafoor voor zijn zoeken naar nieuwe muzikale expressiemogelijkheden en creatieve uitdagingen. Helaas werd hem het ontginnen hiervan niet gegund.
Hij werd op 33-jarige leeftijd het slachtoffer van een crime passionel; tijdens een optreden werd hij doodgeschoten door een vriendin. Morgen zou hij 65 jaar geworden zijn.
(Cees van de Ven, 9.7.03) - [print]
- [naar boven]
Saskia Laroo in een nieuwe editie van Take Ten: "Miles Davis, Charlie Parker, John Coltrane, Herbie Hancock, Billy Holiday, Jimi Hendrix, Stevie Wonder, Mr Vegas en Bob Marley zijn mijn favoriete artiesten. Ik word door hun muziek geraakt."
(Erno Mijland, 4.7.03) - [print]
- [naar boven]
Na een lang ziekbed is afgelopen woensdag jazz-fluitist Herbie Mann (New York, 1930) overleden. Hij was al in de jaren 50 een voorloper van de world music; zo bracht hij in 1958 een congaspeler in zijn band en verwerkte hij invloeden uit Zuid-Amerika, Afrika en Azië in zijn muziek. Zoals zovele jazzmuzikanten bezondigde hij zich in de jaren 70 aan een commercieel succesvolle uitstapje richting disco, maar vanaf 1980 legde hij zich wederom toe op datgene waar hij het beste in was en waaraan hij zijn faam dankte: jazz met Braziliaanse klanken.
(Maarten van de Ven, 4.7.03) - [print]
- [naar boven]
In het nieuws:
03-07: Jazz-fluitist Herbie Mann overleden op 73-jarige leeftijd (Gazet van Antwerpen)
03-07: North Sea Jazz moet het zonder Isaac Hayes doen (Nu.nl)
(Erno Mijland, 4.7.03) - [print]
- [naar boven]
De Franse kunstenaar Georges Bru verzamelt uitvoeringen van het nummer 'I Remember Clifford' (een compositie van Benny Golson), waarvan hij er inmiddels 540 heeft. Wie bijzondere, bijvoorbeeld eigen opnamen, heeft van dit nummer, wordt verzocht contact op te nemen met Cees van de Ven (ceesvandeven@planet.nl). Hij wil Bru graag helpen om zijn collectie uit te breiden.
(Erno Mijland, 3.7.03) - [print]
- [naar boven]
Nieuw verschenen cd's
Wil je de zomer inluiden met nieuwe muziekjes? 'Draai om je oren' doet een greep uit de nieuwe releases van de afgelopen tijd...
Het label Blue Note pakt uit met een nieuw latin jazz-achtig album van vibrafonist Bobby Hutcherson, 'Montara', en een live-album van saxofonist Joe Lovano en zijn nonet, getiteld 'On This Day... At The Village Vanguard'. Verder reissues van klassiekers als Count Basie's 'Chairman Of The Board', 'Dinah '62' van Dinah Washington en 'Chet Baker & Crew'.
Maar ook Verve Records doet een frisse duit in het zakje: Regina Carter bespeelt de viool van de meester zelve op 'Paganini: After A Dream' en Wayne Shorter komt met zijn eerste studioalbum als leider in 8 jaar tijd: 'Alegria'. En verder ook nog 'Hard Groove' van trompettist Roy Hargrove. Het persbericht belooft ons "deep soul grooves a la Al Green with a fresh neo-soul/jazz twist". Zangeres Shirley Horn denkt voorlopig niet aan rentenieren, getuige 'May The Music Never Stop' (ook Verve), die je hier alvast kunt beluisteren.
Op het kleine, maar kwalitatief sterke Palmetto-label 'Still Evolved' van tenorist Ted Nash, met onder meer Marcus Printup, Wynton Marsalis en Ben Allison. Anthony Braxton brengt als vanouds spannend werk op Delmark: 'Four Compositions (GTM) 2000'. De veelzijdige rietblazer Michael Moore heeft zelfs 2 nieuwe albums uitgebracht: 'Air Street' met Cor Fuhler en Tristan Honsinger (Between the Lines) en 'Floating 1...2...3' (Spool) met Peggy Lee (nee, niet die!) en Dylan van der Schyff.
Dave Douglas zet zijn eigenzinnige koers voort op 'Freak In' (Bluebird): de avontuurlijke trompettist schrikt niet terug voor het gebruik van loops, electronische percussie en tablas op deze plaat. Roy Haynes' 'Love Letters' (Columbia) is een all-star aangelegenheid, met bijdragen van o.a. Joshua Redman, Dave Holland en John Scofield. Chick Corea zet zijn 60e verjaardag luister bij met 'Rendezvous in New York' (Stretch), waarop hij wordt bijgestaan door een waslijst aan bevriende jazzprominenten. En 'Park Avenue South' (Telarc) bewijst dat het Dave Brubeck Quartet ook nog steeds springlevend is.
Tenslotte aandacht voor het uitmuntende reissuelabel Mosaic van producer Michael Cuscuna. Naast de befaamde box-sets brengt het label in de serie Mosaic Select nu ook compactere 3 cd-sets uit. Weliswaar niet zo uitgebreid geannoteerd als we gewend zijn bij de grote sets, maar wel goedkoper. Op de 3 cd's van Grachan Moncur III valt te horen hoe eigenzinnig deze trombonist/componist was; hij schreef vaak prachtige, meanderende stukken. Zijn klassieke Blue Note-album 'Evolution' met Jackie McLean, Bobby Hutcherson en Tony Williams, is ook terug te vinden in deze interessante box-set.
(Maarten van de Ven, 2.7.03) - [print]
- [naar boven]
De eerste vrouwelijke slagwerker die afstudeert aan de afdeling Geïmproviseerde Muziek bij het Brabants Conservatorium in Tilburg: een interview met Janneke van Heeswijk in het Brabants Dagblad.
(Erno Mijland, 2.7.03) - [print]
- [naar boven]
Dagblad Spits recenseert het Worldport Jazz festival: 'Relaxte jazz op Kop van Zuid'.
(Erno Mijland, 2.7.03) - [print]
- [naar boven]
Afgelopen maandag overleed de Zuid-Afrikaanse jazz-gitarist Allen Kwela aan de gevolgen van astma. Kwela is 64 jaar geworden. Meer over Allen Kwela.
(Erno Mijland, 2.7.03) - [print]
- [naar boven]
Inzet en overtuiging bij Greetje Kauffeld en Big Band Connection
Op 28 juni jl. trad jazz-zangeres Greetje Kauffeld op voor een aandachtig luisterend en enthousiast reagerend publiek in het Vestzaktheater in Son. Zij werd beurtelings begeleid door de Sonse Big Band Connection onder leiding van Cees van de Ven en een combo bestaande uit Jaap van der Voet op piano, Joz Bruggeman op bas, Herbie Guldenaar op gitaar, Jeroen Ophoff op drums en Harrie Claessen op percussie. Deze groep verzorgde met Greetje Kauffeld in november vorig jaar een succesvol optreden in café Kraaij & Balder in Eindhoven (klik hier voor foto's).
Greetje Kauffeld brengt haar songs met inzet en overtuiging. Haar timing en dictie zijn voortreffelijk. Zij geniet dan ook niet voor niets een nationale en internationale reputatie. De door haar gebrachte nummers waren veelal evergreens, die door haar vertolking een totaal nieuwe dimensie kregen. Door haar verzorgde uitspraak zijn de liedjes bovendien woord voor woord te verstaan. Een song die haar bijzonder na aan het hart ligt is 'Don't You Know What It Means To Miss New Orleans'. Haar vertolking deed je New Orleans missen, ook al was je er nog nooit geweest. Kenmerkend voor haar 'vakvrouwschap' was de swingend a capella ingezette intro van het nummer 'One Note Samba': eerst langzaam, daarna in medium tempo en vervolgens in up-tempo.
In de intro's van een aantal songs met het combo liet Greetje zich begeleiden door respectievelijk alleen Joz Bruggeman (bas), Herbie Guldenaar (gitaar) of Jaap van der Voet (piano). Deze intro's riepen de sfeer van intimiteit op die men aantreft op de befaamde opnamen die zij in 1986 maakte met Jan Menu op saxofoon en Peter Niewerf op gitaar.
De prachtige arrangementen van de songs die Greetje met de big band zong, werden geschreven door Jerry van Rooyen. Deze bepaald niet eenvoudige bewerkingen werden door de Big Band Connection onder leiding van Cees van de Ven voortreffelijk uitgevoerd. Dat daaraan de nodige repetitie is voorafgegaan laat zich raden!
Concluderend: Greetje Kauffeld heeft samen met de big band en het combo een bijzonder geslaagde jazzavond verzorgd.
Klik hier voor foto's van dit optreden.
Tekst: Ton Suasso
Foto: Inge Suasso
(Maarten van de Ven, 1.7.03) - [print]
- [naar boven]
Lees verder in het archief...
![[Valid Atom]](http://www.draaiomjeoren.com/images/valid-atom.png "Validate my Atom feed"){kind=small}
