Vanavond in Het Uur van de Wolf op Nederland 3 om 20.00 uur: een documentaire over zangeres Nina Simone.(Erno Mijland, 18.6.03) - [print]
- [naar boven]
Op de website van Het Parool een recensie van een nieuw album van de Franse pianist Jean-Michel Pilc. "Je gaat niet achterover leunen, omdat je weet dat je elk moment uit je stoel gesleurd kan worden om bij de les te blijven." Pilc (en anderen) treedt op voor de VPRO op 2 juli in Nemo, Amsterdam.
(Erno Mijland, 18.6.03) - [print]
- [naar boven]
De Edison Jazz Oeuvreprijs 2003 zal dit jaar uitgereikt worden aan de 76-jarige entertainer Tony Bennett. Bennett staat al meer dan een halve eeuw op het podium en heeft een oeuvre van 67 albums bij elkaar gezongen. Op donderdag 10 juli zal de Edison op het Midsummer Jazz Gala in Den Haag aan Bennett overhandigd worden. Die avond zullen ook de andere Edison Jazz winnaars bekend gemaakt worden. Tony Bennett zal aansluitend een optreden verzorgen. Voor de Edison Nescafé World Publieksprijs kunnen muziekliefhebbers nog tot 20 juni een stem uitbrengen op de genomineerde albums. Klik hier om een stem uit te brengen. Onze tip: Yuri Honing...
(Erno Mijland, 16.6.03) - [print]
- [naar boven]
De jazzpower van het Ad Colen Quartet in Kraaij & Balder
Op de laatste avond van dit seizoen in de serie 'Jazz at the Crow' met prominente jazzers speelde het Ad Colen Quartet, bestaande uit Ad Colen (tenor- en sopraansax), Rob van Bavel (piano), Eric Robaard (contrabas) en Chris Strik (drums). Het werd een memorabele avond in het Eindhovense café Kraaij en Balder, die als een van de hoogtepunten van het afgelopen seizoen kan worden aangemerkt.
Het kwartet bestaat uit louter topmusici. Ze lieten de toehoorders genieten van eigen werk van Ad Colen. Deze tenorist uit de school van Ferdinand Povel en zijn kwartet leverden het bewijs dat hedendaagse jazz niet per definitie elitair hoeft te zijn. Allen wisten in hun spel de verhaallijnen verstaanbaar en interessant aan de luisteraars over te brengen. Of het nu ging om nieuw of wat ouder werk, de speelvreugde spatte eraf. Het kwartet, net terug van een succesvolle concertreis door Indonesië, speelde een nieuwe compositie 'Udara' wat in het Indonesisch 'lucht' betekent. Ongetwijfeld is deze titel gekozen vanwege de adembenemende hitte aldaar tijden de concerten. In het langzame 'Camiel' stelde Colen zijn fraaie, krachtige tenorgeluid in dienst om pure emotie te communiceren. Met het titelstuk 'Eyes Wide Open' van zijn voortreffelijke cd (VIA Jazz, 2000) werd de eerste set prachtig afgerond met lange boeiende verhaallijnen van Ad Colen. Rob van Bavels' klaterende solo, deels unisono, stroomde als een heldere bergbeek en Eric Robaard kreeg een open doekje voor zijn indringende bassolo in deze compositie. In 'Comme Vous Voulez' met Colen op sopraansax, wederom 'Baveliaanse' arpeggio's waarbij de toetsen amper tijd kregen om tijdig terug te keren voor een volgende aanslag. Het concert werd afgesloten met het energieke 'Massive Move' met een bassolo die in een pp eindigde en 'uit beeld' verdween, waarna Van Bavel met een fraaie solo, zonder begeleiding de slotfase introduceerde.
Chris Strik, die al in een eerder concert met Jos Beeren in Kraaij en Balder een verpletterende indruk maakte en zijn visitekaartje achterliet, was vanavond wederom energiek, alert, geestig en gedegen. Hij verstaat de kunst van actief luisteren, plaatst zijn accenten, punten en komma's op exact de juiste plaatsen en momenten, kleurt, vult in en aan, inspireert en fungeert als spreekwoordelijke olie op het vuur. Dit kwartet swingt als een trein.
Het kwartet is momenteel druk doende met het componeren en instuderen van nieuw repertoire met het oog op het uitbrengen van een nieuwe cd in de nabije toekomst. Het gaat hierbij om composities van Ad Colen en Rob van Bavel. Het Ad Colen Quartet is uniek, homogeen en heeft een eigen identiteit. De naamsbekendheid van het viertal staat geenszins in verhouding tot de kwaliteit.
Foto's vind je hier. Op onze mp3-pagina zijn concertopnamen te horen. Klik hier voor de Take Ten van Ad Colen.
(Cees van de Ven, 14.6.03) - [print]
- [naar boven]
Ab Baars, Jan Willem van der Ham, Arno Krijger en Eric van der Westen geven in navolging van Joost Lijbaart antwoord op tien prangende vragen van de 'Draai om je oren'-redactie. Lees alles over hun inspiratiebronnen, hun instrument, hun platenrek en meer in de serie Take Ten.
(Erno Mijland, 13.6.03) - [print]
- [naar boven]
Jazz in Duketown - Ben Sluijs Quartet & Les Frères Guissé & Paul van Kemenade Quintet Plus!
Hoe de organisatie het voor elkaar krijgt is een raadsel, maar het feit dat jazzliefhebbers tijdens het jaarlijkse festival 'Jazz in Duketown' in Den Bosch gratis getuige kunnen zijn van vele interessante acts blijft opmerkelijk in tijden waarin prijzen de pan uit lijken te rijzen. Waarvoor hulde! Elders op deze website kon u al lovende recensies lezen over de twee concerten in het Muziekcentrum op zaterdag 7 juni, hier wil ik even terugkomen op de openingsavond, vrijdag 6 juni in dezelfde fraaie locatie. Een voormalige synagoge bood de vele toehoorders een prettig akoestisch onderkomen, zij het adembenemend warm. Dat was te danken aan de tropische buitentemperatuur én het muzikale aanbod.
De openingsact, het Ben Sluijs Quartet, stond als een huis. De band rondom de stijlvolle Antwerpse altsaxofonist overrompelde het gehoor met een doorwrochte, prikkelende set met veelal eigen composities. Presentator Vera Vingerhoeds van de VPRO-radio vergeleek Sluijs niet geheel ten onrechte met Lee Konitz, maar de Belg beweegt zich toch duidelijk in een eigen idioom. Afwisselend introspectief, dan weer watervlug, maar immer met behoud van een mooi, rond saxofoongeluid. Hij werd daarbij ondersteund door een uitstekende ritmesectie, bestaande uit bassist Piet Verbist en drummer Eric Thielemans, al was het jammer dat het geluid van laatstgenoemde de overige musici af en toe overtroefde. En Erik Vermeulen bewees zich een bevlogen, lyrische pianist, met name in 'Stones', een werkelijk prachtig verstild duet met Ben Sluijs, dat is terug te vinden op de aan te bevelen cd 'Stones' (Jazz 'halo, 2001).
Paul van Kemenade Quintet Plus! 
Ben Sluijs
Daarna was het de beurt aan de drie Senegalese Frères Guissé, die samen met het Paul van Kemenade Quintet Plus! het Muziekcentrum in een dampend muzikaal festijn onder-dompelden met een heerlijke mix van melodieuze Afrikaanse volksmuziek en uitbundige jazz. De setlist was eveneens mooi verdeeld tussen composities van het kwintet en songs van Les Frères Guissé. Veel van de gespeelde stukken zijn terug te vinden op hun pas uitgebrachte gezamenlijke cd 'Fouta' (Mundial Productions, 2003), maar dit samenwerkingsverband betoonde zich toch vooral een live-spektakel pur sang. Zangers/gitaristen Djiby en Cheikh Guissé vormden een innemend en enthousiast frontduo, dat adequaat werd bijgestaan door de nimmer verzakende spil Paul van Kemenade (altsax), de nog steeds in vorm groeiende trombonist c.q. relatieve nieuwkomer Louk Boudesteijn en gastviolist Herman van Haaren. Daarnaast bewezen bassist Eric van der Westen, pianist/arrangeur Jeroen van Vliet en drummer Pieter Bast wederom één van 's neerlands beste ritmesecties te zijn. Een uitgebreid en spannend 'duel' tussen laatstgenoemde slagwerker en percussionist Aliou Guissé bracht de zaal tot een kookpunt. Benieuwd hoe ze in Afrika reageren als deze muzikanten daar later dit jaar op tournee gaan. De gebroeders Guissé zullen zich vrijdagavond in ieder geval qua temperatuur even thuis gewaand hebben...
Meer foto's van deze concerten zijn hier (Ben Sluijs Quartet) of hier (Les Frères Guissé & Paul van Kemenade Quintet Plus!) te bekijken.
(Maarten van de Ven, 12.6.03) - [print]
- [naar boven]
Goed nieuws voor de fans van Steely Dan, de band die voor velen de ultieme symbiose tussen jazz en pop belichaamt. In het juni-nummer van het gerenommeerde Amerikaanse jazzblad 'Down Beat' staat een uitgebreid interview met Walter Becker en Donald Fagen, de twee masterminds van de Dan. Het interview zal zeker ook ingaan op de release van hun nieuwe album 'Everyting Must Go', dat 10 juni verscheen op Reprise Records. Op Steely Dan's website kun je deze cd helemaal beluisteren (uiterst relaxed, zo op het eerste gehoor). Het is overigens goed toeven op deze site, die is gelardeerd met de humor en ironie, die we van beide Grammy-winnaars inmiddels gewend zijn. Zo komt de bezoeker te weten dat pas na zeer uitgebreide research voor de naam Steely Dan werd gekozen. Verder is er een leuk interview met Becker en Fagen in een taxi te bekijken en beluisteren, waarin onder meer wordt ingegaan op het profiel van Steely Dan's ideale fan.
(Maarten van de Ven, 11.6.03) - [print]
- [naar boven]
Fascinerend Johnny La Marama als uitsmijter van JazzPower-seizoen
Op 2 juni speelde het trio Kalle Kalima (Finland/gitaar), Chris Dahlgren (USA/contrabas) en Eric Schaefer (Duitsland/drums) op de slotavond van het JazzPower-seizoen in café Wilhelmina te Eindhoven. Een avondje freejazz met stijlelementen uit rock en rap, waaraan deze interessante en spannende improvisatoren weer hun eigen ding toevoegden.
Kalle Kalima speelde geïnspireerd en beschikt al over een interessant klankenpallet, waarmee hij zijn muzikale persoonlijkheid zeker verder zal uitbouwen. Slagwerker Eric Schaefer maakte indruk door zijn solide en technisch uitstekend drumwerk, waarbij hij om beurten zijn medespelers uitdaagde, aanspoorde, ondersteunde of van repliek diende. Het is zeker de moeite waard om hem te blijven volgen. Het centrum, spil en anker van het trio was Chris Dahlgren; hij tekende ook voor de meeste composities. Deze man uit New York City begon reeds op 6-jarige leeftijd op cello en stapte later over op contrabas (een korte biografie is hier te vinden). Hij wordt geprezen om zijn compositorisch vermogen. Het stuk 'Good 'n Plenty', dat ook al voorkomt op zijn cd 'Resonance Impeders' uit 1996, kreeg een boeiende vertolking. Dahlgren bediende zich in sommige stukken van zelf ingespeelde sampleloops waarover hij weer nieuwe baslijnen legde. Een voorbeeld daarvan was 'Baba', met uitstekend gitaarwerk van Kalima; één van de hoogtepunten van dit concert. Voor gebruikers en niet-gebruikers serveerde de band het stuk 'Smoking All Day Getting Fucked Up In The Head', een psychedelisch sfeerbeeld. Voorts waren er ook compositorische bijdragen te beluisteren van Kalima en Schaefer. In de tweede set een fraaie solo van Kalle Kalima in 'Colombine & Mingus' en strak, energiek drumwerk van Schaefer in de titelsong 'Johnny La Marama'.
'This is Kalle calling!'
Dit trio zal met het toenemen van het aantal 'speeluren op de teller' zeker nog winnen aan compactheid, eenheid en onderlinge chemie. Het welverdiende, langdurige applaus van het overwegend jonge publiek was een bewijs dat jazz met zijn grote verscheidenheid steeds weer nieuw publiek weet aan te spreken, kan boeien en enthousiasmeren. Het is te hopen dat menigeen ook in het nieuwe seizoen de weg naar dit soort concerten zal weten te vinden.
Klik hier voor meer concertfoto’s.
(Cees van de Ven, 9.6.03) - [print]
- [naar boven]
Jazz in Duketown - Enrico Rava & Stefano Bollani
Een muzikale overwinning op het generatieconflict: de Italianen Enrico Rava (trompet, golvend en grijzend haar, 59 jaar) en Stefano Bollani (vleugel, bij elkaar gebonden dreadlocks, 31 jaar) maakten het afgelopen zaterdag waar tijdens een indrukwekkend optreden tijdens Jazz in Duketown in het Muziekcentrum in Den Bosch. Het contrast tussen het doorleefde spel van Rava en het speelse spel van Bollani zorgde voor een spanningsboog die een dik uur lang overleefde, ondanks de kleine bezetting.
Vooral Bollani, nog relatief onbekend in jazzland, verraste: hij mengt klassieke schoonheid met de virtuositeit van een ervaren jazzmuzikant, breit zijn melodieën naadloos aan elkaar en switcht met hetzelfde gemak abrupt van tempo. Stampvoetend zet hij zijn accenten kracht bij. Romantiek, lyriek, maar ook branie maken zijn spel tot een spektakel waar je even stil van wordt. Bollani is als de kok in een Japans restaurant die zich niet verbergt achter zijn verfijnde kookkunst, maar die juist visueel aantrekkelijk presenteert. Als tijdens het tweede nummer de portemonnee uit zijn kontzak is gekropen legt hij het ding al spelend in de vleugel, waardoor enkele noten tokkelend uit het instrument komen. Het lijkt ingestudeerd, maar is het dat ook?
Rava toonde zich vaderlijk, gaf zijn jonge metgezel de ruimte, maar liet ook zien waartoe een rijk verleden als jazzmuzikant kan leiden: van de warme zachte klanken van de wijsheid tot het heilig vuur van een fel schetterende trompet.
Naast eigen werk speelde het duo ook klassiekers als 'The Way You Look Tonight' en 'Cheek To Cheek'. Bollani en Rava gaven misschien onbewust juist met die nummers hun visitekaartje af. Als je van dit soort uitgekauwde nummers zulke magnifieke vertolkingen kunt neerzetten, ben je groot. Heel groot.
Van Rava en Bollani is ook een cd uit bij Label Blue met opnames van het jazzfestival van Montréal (zie ons archief). Bekijk hier foto's van dit concert. De VPRO zendt dit concert integraal uit op 27 juni om 23.00 uur op Radio 4. Verder: Rinus van der Heijden schreef voorafgaand aan het concert een interessant artikel over de hedendaagse Italiaanse jazzscene.
Foto: Cees van de Ven
(Erno Mijland, 8.6.03) - [print]
- [naar boven]
Jazz in Duketown - Martin Fondse Oktemble
Ingetogen melancholie en gecultiveerde lelijkheid... in de Post Powerhouse Preludes van Martin Fondse wisselen ze elkaar in duizelingwekkend tempo af. Fondse's Oktemble bracht zijn muziek, geïnspireerd op de cartoonmuziek uit de jaren vijftig, afgelopen zaterdag tijdens Jazz in Duketown in het Muziekcentrum in Den Bosch. Met invallers Ernst Glerum (bas) en Eric Vloeimans (trompet) zette het achttal een lekker gevarieerd concert neer.
Een log wandelende olifant, een achtervolging van kat en muis, het sluipend naderen van een prooi... met het thema in het achterhoofd bood de muziek volop gelegenheid associatieve beelden uit animatiefilms op te roepen. Behalve met het traditionele jazzinstrumentarium ondersteunde het oktemble dit effect onder andere met samples (dierengeluiden, muziek uit Aziatische films) en een lapsteel-gitaar. De samples versmolten soms wonderbaarlijk vloeiend met de muziek, maar er waren ook momenten dat ze in de weg zaten.
Martin Fondse inspireert zijn muzikanten met een jongensachtige humor. "In iedereen zit wel een loser", doceerde hij bij de aankondiging van 'Minor Melodrama For The Losers'. "En weet u niet zo snel waar de loser bij u zit? Laat me maar vijf minuten met u praten!"
Fondse's band speelt met zichtbaar veel plezier en er wordt binnen het orkest veel gecommuniceerd. Binnen het relatief strakke stramien van de stukken is ook ruimte voor improvisatie. Vooral de blazers Mete Erker, Miguel Boelens en Eric Vloeimans vulden die ruimten virtuoos en passend binnen het thema in.
Korte stukken werden afgewisseld met lange, snoeiharde punkjazz met sonore ballads en 'looney tunes' met serieuzer werk. En voor wie het allemaal wat te snel ging, vatte het orkest in 'Animated Shorts' in één minuut bijna alle stukken van de avond samen.
Binnenkort foto's van dit concert op Draai om je oren. De VPRO zendt dit concert integraal uit op 20 juni om 23.00 uur op radio 4.
(Erno Mijland, 8.6.03) - [print]
- [naar boven]
All Hands! biedt volop afwisseling
Na All Ears was maandag 26 mei de beurt aan All Hands! om het Eindhovense café Wilhelmina op z'n kop te zetten met een intrigerend optreden. Sean Bergin (tenorsax), Jan Willem van der Ham (altsax), Arjen Gorter (bas) en Michael Vatcher (drums) brachten twee fraaie, afwisselende sets. Rietblazers Bergin en Van der Ham hadden er duidelijk zin in, wat zich uitte in zeer geïnspireerde en gedreven soli. Zo kreeg 'Reincarnation Of A Lovebird' een uitvoering waarop componist Charles Mingus trots zou zijn; het afwisselende stuk werd gedurfd, opzwepend en met vol overtuiging uitgevoerd. Sean Bergin lardeerde het geheel met een heerlijk vette, diepgravende solo. Michael Vatcher gaf heftig weerwerk. In tegenstelling tot zijn rol in All Ears beperkte hij zich deze avond tot de traditionele drumkit, en toonde zich ook zonder alle 'little instruments' een ritmisch veelzijdig improvisator.
Eindhovenaar Jan Willem van der Ham, tevens bekend van Bik Bent Braam, leverde deze avond ook een aantal interessante compositorische bijdragen, zoals 'Nina's Lullaby' (Vatcher: "Dat heeft hij vanmiddag nog geschreven!") en het abstracte 'Rot Op', dat startte als een geagiteerd saxofoonduet. 'Anton's Blues' gaf Arjen Gorter de kans zich te onderscheiden met een verbluffende solo waarin hij plotselinge snelle loopjes speelde over een steady strollin' baslijn. En wat blijven die Afrikaanse stukken toch altijd heerlijk om te horen; fris van klank, doeltreffend in hun melodische eenvoud en lekker uitbundig van sfeer. Sean Bergin, die in zijn jeugd de kwela ontdekte in de zwarte townships van Kaapstad, weet waar Abraham de mosterd haalt, zoveel is duidelijk. De toehoorders werden vervolgens verrast door razendsnelle soli in het heftige 'Lapsang Souchong', een avantgardistisch stuk van het Theo Loevendie-Hans Dulfer kwartet uit de jaren 70. Na afsluiter 'G.W.' van Eric Dolphy kon het publiek voldaan huiswaarts keren. Waarvan akte!
Kijk hier voor foto's van dit concert.
Foto: Maarten van de Ven
(Maarten van de Ven, 1.6.03) - [print]
- [naar boven]
Lees verder in het archief...
Tony Overwater 
![[Valid Atom]](http://www.draaiomjeoren.com/images/valid-atom.png "Validate my Atom feed"){kind=small}
