Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog


 


Het Algemeen Dagblad meldt dat de Rotterdamse jazzvocaliste Susanne Abbuehl op 5 april een Edison Award ontvangt voor haar debuutalbum April. De uitreiking vindt plaats tijdens een eenmalig concert in Nederland dat Abbuehl verzorgt in de Rotterdamse Doelen. Abbuehl is geboren in het Zwitserse Bern in 1970. Ze combineerde een jazzopleiding aan het Koninklijk Conservatorium met een studie klassieke Indiase zang.

Volgens de jury is de cd 'een meesterproef vol schoonheid en diepgang'. Het betreft overigens de Edison van 2002. Op 10 juli worden de Edisons voor jazz 2003 uitgereikt tijdens het North Sea Jazz Festival in het Congresgebouw in Den Haag.

Beluister tracks van de cd...

(Erno Mijland, 31.3.03) - [print] - [naar boven]



Op 8 maart is gitarist Nathen Page gestorven aan de gevolgen van kanker. Page speelde in de jaren zestig met onder andere Jimmy Smith, Sonny Rollins en Herbie Mann. Vanaf de jaren tachtig leidde hij zijn eigen label Hugo Music. Page speelde behalve gitaar ook piano. Hij werd 65 jaar.

(Erno Mijland, 28.3.03) - [print] - [naar boven]



In de Rudy Van Gelder Edition, een serie reissues van het legendarische Blue Note-label, zijn de afgelopen maand weer een aantal fraaie albums uitgebracht. Zo wordt het album 'Jackie's Bag' uit 1959 van altsaxofonist Jackie McLean tot zijn beste werk gerekend. Verder is er de re-release van het funky 'Finger Poppin' van het roemruchte Horace Silver Quintet, met in de frontlinie trompettist Blue Mitchell en saxofonist Junior Cook. En wat te denken van de hardbop-klassieker 'Hub Cap', waarop Freddie Hubbards embouchureproblemen nog lichtjaren ver weg leken, getuige het spetterende trompetwerk in de hoge registers. Naast een verbeterd geluid (meestal, maar niet altijd!) en de originele liner notes, is het aardige van de Rudy Van Gelder Edition dat de koper in het booklet wordt getrakteerd op een hedendaagse analyse van het belang van het desbetreffende album. Alle cd's in deze serie zijn overigens midprice.

(Maarten van de Ven, 28.3.03) - [print] - [naar boven]



Twee Jazz Awards op één avond

Harmen Fraanje (piano), David Kweksilber (baritonsax, klarinet), Tineke Postma (altsax), Ilja Reijngoud (trombone), Slobodan Trkulja (sax, fluit en meer) en Ramón Valle (piano) zijn de zes kandidaten voor de Deloitte Jazz Award 2003. Op woensdag 16 april worden in het Bimhuis in Amsterdam drie van hen geselecteerd voor de finale. Die vindt plaats in het Concertgebouw in Amsterdam op 21 mei. Tijdens die avond krijgt ook drummer Elvin Jones de Concertgebouw Jazz Award uitgereikt. Jones was ruim zes jaar lang de drummer van het John Coltrane Quintet, speelde met Duke Ellingron, Charlie Haden en anderen, waarna hij zijn eigen band oprichtte: Elvin Jones Jazzmachine. Het Jazz Orchestra of the Concertgebouw zal onder leiding van Henk Meutgeert met Elvin Jones een optreden verzorgen.

(Erno Mijland, 27.3.03) - [print] - [naar boven]



Aliou Guissé & Paul van Kemenade

Goed nieuws voor iedereen die heeft genoten van de samenwerking tussen het Paul van Kemenade Quintet en het Senegalese trio Les Frères Guissé tijdens het laatste Stranger Than Paranoia-festival in Paradox! De broers zijn deze maand namelijk opnieuw overgekomen voor het opnemen van een gezamenlijke cd, die volgens plan in mei zou moeten verschijnen bij Mundial Productions. Bovendien gaat dit samenwerkingsverband vanaf 23 mei op een tournee door Nederland die 15 juni zal eindigen op het Festival Mundial. Mis het niet, deze cocktail van West-Afrikaanse ritmes, lyrische melodieën en avontuurlijke arrangementen. Het Paul van Kemenade Quintet zelf zal rond april-mei ook met een nieuwe cd komen. Dat wordt dus het debuut voor trombonist Louk Boudesteijn, die eind vorig jaar de plaats heeft ingenomen van Hans Sparla.

Foto: Cees van de Ven

(Maarten van de Ven, 25.3.03) - [print] - [naar boven]



Art Af Oryx

Veelbelovend Art Af Oryx bij Jazzpower

Een jonge band die put uit de bop-traditie, maar die zich ook laat inspireren door Afrikaanse muziek en hedendaagse geïmproviseerde muziek. "Wij moeten onze weg vinden", zei contrabassist Willem van Dijk gisteren voordat hij met zijn band Art Af Oryx een eigen interpretatie van een werk van John Coltrane inzette. De zaal van café Wilhelmina in Eindhoven was slechts gevuld met een handjevol jazzliefhebbers. Jammer, want het is altijd leuk jonge veelbelovende muzikanten op een podium aan het werk te zien.

De Nederlander Van Dijk speelt samen met vier Duitsers. Jonas Burgwinkel is een geconcentreerd slagwerker die zijn vaak gejaagde ritmes vult met veel bekken, snare en basdrum. Frank Sackenheim op sax en Christoph Titz op trompet brachten melodieuze thema's, soms met een warme melancholiek. Vooral Titz soleerde met vuur. Gitarist Thomas Büchel miste een beetje de aansluiting met zijn medemuzikanten. Zijn solo's vielen maar een enkele keer op hun plaats, zijn volume was de ene keer te hard, de andere keer te zacht en hij switchte zonder duidelijke visie tussen de effectpedalen. Van Dijk zelf gaat helemaal op in zijn spel: hij neemt de luisteraar mee in het intense avontuur - onder andere geïnspireerd door zijn reizen naar Afrika - dat hij op zijn instrument beleeft. Mooi.

De twee vrij korte sets werden vooral gekenmerkt door een aangename afwisseling tussen gemakkelijk in het gehoor liggende melodieën en complexer werk. Zo boeide de band tot het slotakkoord. Dat Art Af Oryx de weg nog moet vinden is een deel van de charme van de band. Het gaat immers in het leven niet om de eindbestemming, maar om de reis.

Muziek van de band in MP3-formaat vind je hier. Klik hier voor foto's van dit concert.

Foto: Erno Mijland

(Erno Mijland, 25.3.03) - [print] - [naar boven]



Leesvoer op het internet: een interview met de inmiddels 70-jarige tenor- en sopraansaxofonist Wayne Shorter in de Haagsche Courant naar aanleiding van het concert dat hij woensdag verzorgt in het Concertgebouw in Amsterdam. "Als straf moest ik naar de muziekklas. Om me bang te maken. Maar daar is alles begonnen."

(Erno Mijland, 24.3.03) - [print] - [naar boven]



We hebben hem allemaal al wel eens met de tenorsax aan de gang gezien: VVD-kopstuk Hans Dijkstal. Nu hij de luwte opgezocht heeft in het politieke strijdtoneel is hij vaste jazzrecensent geworden voor Het Financieele Dagblad. In de wekelijkse kunstbijlage van de krant verschijnen vanaf de eerste week van april stukjes 'met een persoonlijke toets' over nieuwe jazz-cd's. Dijkstal presenteert ook een jazzprogramma op de Concertzender.

(Erno Mijland, 24.3.03) - [print] - [naar boven]



De website van de Concertzender is in een nieuw jasje gestoken. Frisblauw gekleurd, een aanzienlijk betere navigatie en een nieuw onderdeel: het muzikantenarchief. Bezoekje waard.

(Erno Mijland, 21.3.03) - [print] - [naar boven]



Tony Overwater

Tony Overwater Trio bezweert 'The Crow'

Het was weer 'volle bak' bij Jazz At The Crow in het Eindhovense café Kraaij & Balder afgelopen vrijdagavond. Het Tony Overwater Trio speelde twee sets vol warmbloedige, bezwerende en soms droomachtige muziek. Opvallend was de dixieland-invloed in een aantal stukken. Zo was daar de smartelijke evergreen 'St. James Infirmery' en het magistrale 'Palestina', dat uitging van een pakkend, calypso-achtig thema. Mooi ook die gecontroleerde ritmische variaties in de drumsolo van Wim Kegel, de invloed van zijn voormalig leraar Joey Morello ('Take 5') indachtig. Maarten Ornstein etaleerde op zowel tenorsax als clarinet een welhaast vanzelfsprekende swing, met een mooi rond geluid. Bassist Tony Overwater zorgde voor een heerlijk melodieus fundament; op een of andere manier weet hij telkens weer de juiste noten te (k)raken.

Naast materiaal van 'OP' (Oscar Pettiford dus) speelde het trio ook een schitterende eigen compositie van Overwater en Kegel, getiteld 'New Cows'. Een stuk opgebouwd rond twee ritmisch schijnbaar tegengestelde delen, die elkaar echter prima aanvullen. Twee soorten dynamiek samengebald in één prijsnummer, waarvan ik hoop dat het de weg naar de volgende cd van het trio zal weten te vinden.

Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Foto: Cees van de Ven

(Maarten van de Ven, 20.3.03) - [print] - [naar boven]



Wayne Shorters 'Juju', nog maar een keer in de herhaling; om met Koen Schouten van De Volkskrant te spreken: duivelse blazer. Waarom ik Wayne Shorter in zekere zin spannender vind dan John Coltrane: omdat ik Wayne Shorter, in vergelijking met John Coltrane -en daarom gek genoeg-, spiritueler vind klinken (nog meer gek genoeg: geavanceerder vind klinken, inventiever met bestaande middelen; sneller tevreden, niet zo verwend-hunkerend, enzovoorts). Wayne Shorter delivers the goods (alsof ik een review schrijf!), nooit eerder klonk jazz zo jazz als op 'Juju'; ik hoor de rest van het kwartet (Reginald Workman, bas; Elvin Jones, drums; Alfred McCoy Tyner, piano) bij wijze van spreken een zucht van verlichting slaken: oef, het 'hoeft' niet meer!

(Robert, 17.3.03) - [print] - [naar boven]



Je zit op een rots in de zon met je voeten in het water van een kabbelend riviertje. Je herkent wat je ziet: stromend water, de natuur. En toch is er elke seconde een verrassing. Een visje, achter een steen draait ineens een kolkje... Dit is de muziek van Enrico Pieranunzi en de verklaring waarom ik zijn muziek zo ontzettend mooi vind. En misschien is het wel de ultieme verklaring van de schoonheid van sommige muziek: als het je aangenaam verrast, terwijl je toch ook patronen herkent, aangrijpingspunten hebt. Een verklaring ook van waarom je op bepaalde momenten ineens van muziek kunt gaan houden, die je eerst niet kon begrijpen.

Terug naar Pieranunzi en het album 'Trio, Vol. 2' dat hij in 1988 opnamen met Enzo Pietropaolo (bas) en Alfred Kramer (drums). Ik luister naar de vloeiende, maar soms ook hoekige pianoklanken en hoe ze gedompeld worden in het warme bed van de ritmesectie die zich om de klanken van de hamertjes in de piano heenvouwt. Ik heb even niets meer nodig. Laat mij maar even zitten op die rots.

(Erno Mijland, 16.3.03) - [print] - [naar boven]



Op de website Jazzmatazz wordt bijgehouden wat er aan nieuwe jazz-cd's verschijnt. Ook aan reissues wordt aandacht besteed. In plaats van regelmatig op de website te kijken, kun je ook een gratis e-mailabonnement nemen op de nieuwsbrief.

(Erno Mijland, 16.3.03) - [print] - [naar boven]





Maandag 10 maart, de dag waarop ik 63 werd, was ook de dag waarop een andere jazzliefhebber, promotor en programmeur ten grave werd gedragen. Ton de Gooyer overleed op woensdag 5 maart ten gevolge van een ernstige ziekte op 53-jarige leeftijd. Als directeur van de stichting Jazzpower, één van de functies die hij bekleedde in verschillende cultuurorganen, zette hij zich in voor de verspreiding van geïmproviseerde hedendaagse jazz. Hij werkte hierbij nauw samen met John Thomas, die met grote betrokkenheid en respect voor zijn mentor, zoals hij Ton noemde, de uitvaartbijeenkomst in de Don Bosco-kerk leidde.

Velen hadden op deze zonnige maandag de weg gevonden naar deze bijeenkomst, om afscheid te nemen. John Thomas verhaalde uitvoerig over hun samenwerking, gestoeld op passie, kennis, en vooral dialoog over het te voeren beleid of doelstelling. Tijdens de bijeenkomst was er onder meer klavecimbelmuziek en een 'muzikaal gebed' van Leon Steuns op altsax en Toni Ector op bas. Indrukwekkend, als dank aan de pleitbezorger van de muziek die ons allen zo dierbaar is. Na de bijeenkomst werd Ton bijgezet op de algemene begraafplaats Stratum. Daarna kon iedereen die dat wenste samenkomen in café Wilhelmina, de plek waar Ton c.s. zoveel mooie concerten hebben geprogrammeerd. We zullen hem node missen op de maandagavonden.

(Cees van de Ven, 15.3.03) - [print] - [naar boven]



Tip! Aanstaande vrijdag speelt het Tony Overwater Trio in Eindhoven bij 'Jazz at the Crow' in café Kraaij en Balder aan de Stijpsestraat 79. Met de cd 'OP', opgebouwd rond de composities van Oscar Pettiford, bracht Overwater in 2001 een moderne jazzklassieker uit. Naast de gratis toegang lijkt me dat een prima reden om morgenavond een kijkje te komen nemen. De aanvang is 21.30 uur.

(Maarten van de Ven, 13.3.03) - [print] - [naar boven]



Zo'n jaar of tien geleden was de van jazz van het Ben van den Dungen/Jarmo Hoogendijk Quintet buitengewoon in de mode (toen: Rob van Bavel, piano; Ben van den Dungen, sopraan saxofoon, tenor saxofoon; Harry Emmery, bas; Jarmo Hoogendijk, trompet; Erik Ineke, drums. Ik bezocht verschillende optredens van hen, onder andere een optreden op North Sea Jazz; dat branieschopperige waarmee ze jazz, toch iets oubolligs, voor het voetlicht brachten! De cd 'Run For Your Wife' van het Ben van den Dungen/Jarmo Hoogendijk quintet, eigenlijk uitstekend, is net zo aandoenlijk jongehonderig, tot en met de schooljongensachtige teksten in het cd-boekje aan toe: 'One afternoon, somewhere near the Prins Hendrikkade in Amsterdam, 'Run For Your Wife' gives me wings long before you will hear it. Runner's high. My Nikes get off the ground and I float over the dog shit towards finish. A cyclist comes from the left and knocks me down completely. He bends over me, white-faced. I sit up and put my walkman on his head. As if it is the most natural thing in the world he listens and then does thumbs up, like Dale Cooper from Twin Peaks. That about the cyclist is a lie. But it could have happened in a moment of thoughtlessness.' (Mick Boskamp, managing editor Playboy Magazine.) Maarre... geen link naar het Ben van den Dungen/Jarmo Hoogendijk Quintet te vinden, zelfs hier niet...

(Robert, 12.3.03) - [print] - [naar boven]



Tenorsaxofonist Michael Brecker verzorgt op zaterdag 22 maart een concert met studenten van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Hij speelt dan met de bigband van de opleiding en met twee combo's in het Atrium van het stadhuis. Brecker is vooral bekend van de groep The Brecker Brothers, die hij met zijn broer Randy vormde. Verder speelde hij met grote namen als Steely Dan, Frank Sinatra en Frank Zappa.

Bron: AD

(Erno Mijland, 12.3.03) - [print] - [naar boven]



Spaans temperament bij Benjamin Herman Trio in Paradox

Het had wel wat drukker mogen zijn in Paradox afgelopen vrijdag, vond ook altsaxofonist Benjamin Herman. Voor de wél aanwezige toehoorders in de sfeervolle Tilburgse jazzclub bood het Benjamin Herman Trio een uiterst geïnspireerd programma, niet in de laatste plaats dankzij de bijdragen van 'vierde man' gasttrompettist Raynald Colom uit Barcelona. Natuurlijk, in zijn jeugdig enthousiasme vergreep hij zich wel eens in de hoogste trompetregionen, maar zijn spel getuigde van temperament en souplesse. Vol bravoure wist hij zich naast het gelouterde Trio staande te houden, maar in 'Stairway to the stars' bewees hij met een fraaie solo op flugelhorn ook introspectiever te werk te kunnen gaan. En met zijn eigen stuk 'Three' toonde Colom zich bovendien een avontuurlijk componist.

Benjamin Herman had een fraai programma samengesteld met naast eigen werk bijvoorbeeld 'G.W.', een enerverend stuk van Eric Dolphy, dat je helaas zelden hoort, wellicht vanwege de complexe akkoordenschema's, die het uiterste vergen van de muzikanten. Verder werden we getrakteerd op een lyrische uitvoering van Ellingtons 'Mood indigo' en 'Rollo 2' van Misha Mengelberg.

Allround bassist Jos Machtel (hij bespeelt tevens tuba, cornet en trombone) bracht warme, soepele baslijnen. Opvallend was dat hij regelmatig met zijn duim de snaren beroerde; dat zie je niet zo vaak. Ondanks de diefstal van zijn geliefde Gretsch-drumstel bleek Joost van Schaik een powerhouse pur sang. Hij legde een multigelaagd ritmisch tapijt neer à la Philly Joe Jones. En de leider van de avond? Benjamin Herman speelde soeverein; gecontroleerd en gefocust tijdens de unisone passages, afwisselend omfloerst relaxt en razendsnel boppy in de solo's. Vandaag duikt dit interessante kwartet de studio in voor de opname van een cd.

Klik hier voor foto's van dit concert.

(Maarten van de Ven, 11.3.03) - [print] - [naar boven]



Benjamin Herman

Benjamin Herman typeerde zich in een interview met Mark Koster in Jazz Nu van mei 1997 aldus: "Ik ben van niks alles en van alles niks. Alles half.(...) Benjamin Herman: de halve Engelsman, de halve Nederlander, de halve jood, de halve jazzmuzikant, de halve popmuzikant, de helft van een tweeling.(...) Misschien is dat wel de reden dat ik altijd alles heb willen spelen. En het liefst ook nog heel goed." Herman is een altsaxofonist die herinneringen oproept aan vervlogen jazztijden: immer smaakvol in het colbert gestoken, musicerend met een totale toewijding. Of dat nu is met het swingende New Cool Collective of met zijn akoestische jazztrio, waarmee hij een korte tour door Nederland maakt. Speciale gast is de in Frankrijk geboren Spanjaard Raynald Colom, die in de VS trompetlessen volgde bij onder meer Randy Brecker en Wynton Marsalis. Hij deed live-ervaring op met Manu Chao en heeft inmiddels een eigen kwintet.

Tour: 6-3 Vredenburg, Utrecht, 7-3 Paradox, Tilburg, 8-3 Murphy's Law, Den Haag, 9-3 Calypso, Rotterdam (middag), Muziekcentrum, Den Bosch, 10-3 Café Wilhelmina, Eindhoven.

Bron: programmablad Jazzpower

(Maarten van de Ven, 6.3.03) - [print] - [naar boven]



Ik was eens met R.A. naar een concert van The Houdini's, in Tejatro Popular, in Rotterdam. Daar was een mevrouw die op een gegeven moment naar de muzikanten riep of ze misschien wat zachter wilden toeteren omdat ze van het -overigens kostelijke- lawaai dat The Houdini's produceerden nogal zenuwachtig werd; de onsterfelijke woorden van Rolf Delfos daarop: "Mevrouw, wij brengen slechts atonale klanken voort, het is helemaal niet nodig daar zenuwachtig van te worden."

(Robert, 4.3.03) - [print] - [naar boven]



Het Nederlandse Jazz Archief is een soort (of een soort: het is dé) archivaris van de geschiedenis van de jazz in Nederland. Voor geïnteresseerden biedt het Nederlandse Jazz Archief een keur aan diensten en produkten. Oef, het boek 'One Night Stand, Jazzconcerten In Nederland 1947-1967’ van Jaap van de Klomp; hupsakee, op de immer uitdijende verlanglijst!

(Robert, 3.3.03) - [print] - [naar boven]



Gaaf, de fraaie homepage van René Leemans heeft een aparte afdeling met poëzie over Chet Baker, ik zou bijna willen zeggen: en zo hóórt het ook - jazz en poëzie, nog nét geen synoniemen van elkaar, maar weinig scheelt het!

(Robert, 3.3.03) - [print] - [naar boven]



Mijn jazzbekering

Volgens R.A. bekeerde ik me rond 1991 tot de jazz, toen ik in zijn auto, een witte Volkswagen Golf GTI, bouwjaar 1983 (op weg van Gouda naar Rotterdam), een cassettebandje met muziek van Wynton Marsalis hoorde. Maar ik twijfel nu ik dit opschrijf: jazz van Wynton Marsalis, onmogelijk, dat is toch geen muziek! Ik weet niet meer zo goed met welke cd ik uiteindelijk mijn verzameling begon: mogelijk was dat 'Live At Birdland' van John Coltrane – of was het 'Live At The Royal Festival Hall' van Dizzy Gillespie And The United Nation Orchestra? Toen ik de muziek op 'Live At Birdland' van John Coltrane voor het eerst hoorde (op mijn gezellige zolderkamertje in het oude, krakende, aan de weg gelegen huis in het gehucht B.) was ik direct verkocht, vooral omdat het tastende spel van John Coltrane me intrigeerde: het klonk me gek genoeg als een ingetogen zoeken in de oren. Ik vond het geloof ik vooral psychologische jazz, de muziek van John Coltrane, niet te vergelijken met de uitbundige feestjazz van 'Live At The Royal Festival Hall' van Dizzy Gillespie And The United Nation Orchestra.

(Robert, 3.3.03) - [print] - [naar boven]



Vergeten platen van Coltrane

Speelde afgelopen woensdagavond, tijdens de voetbalwedstrijd Ajax tegen Arsenal, twee vergeten platen van John Coltrane af: 'Blue Train' en 'Live At Birdland' (alles van John Coltrane is de laatste paar jaar een beetje vergeten) – ik denk nu bij mezelf: een 'pre-' en een 'post-', maar wat ik daar nu precies mee bedoel weet ik eigenlijk zelf niet. Wacht, bedoel ik soms vóór en ná het beroemde kwartet met Reginald Workman, bas; Elvin Jones, drums; Alfred McCoy Tyner, piano? Dat kan wel kloppen, ja: op 'Blue Train' is de verbazing nog gespeeld, gekunsteld misschien zelfs, terwijl het op allang van dik hout gaat: er moet minstens op Gods eigen bord worden gekeken, met minder wordt niet langer genoegen genomen. Ik werd, zo'n tien jaar geleden, met 'Live At Birdland' wakker, zo’n onorthodoxe plaat toch; ik vond 'Live At Birdland' toen vooral Arabisch klinken, ik was verrukt: kamelen, woestijnen, enzovoorts! De muziek op 'Blue Train' is natuurlijk gemakkelijker te onthouden dan die op 'Live At Birdland', dat is zeker; 'Blue Train' is als een template: zo moest jazz toen ongeveer klinken, met -maar liefst zonder- al te ingewikkelde fratsen – dat het allemaal nog dieper kon wist men toen, ten tijde van 'Blue Train', nog niet.

(Robert, 2.3.03) - [print] - [naar boven]



Eric van der Westen

Subtiel spel van Verploegen, Verhoeff & Van der Westen in Paradox

Een fraai voorbeeld van compacte, spannende jazz zonder percussie leverde afgelopen vrijdag het trio Verploegen - Verhoeff - Van der Westen. De extra ruimte in het pas verbouwde Paradox in Tilburg wierp meteen haar vruchten af; de warme, subtiele klanken van het trio kwamen volledig tot hun recht in de goed gevulde zaal. Als altijd legde Eric van der Westen met zijn melodische basspel een solide fundament, waarop het prima toeven was voor gitarist Ed Verhoeff en trompettist Angelo Verploegen. Met name laatstgenoemde, ex-leider van De Houdini's, ontpopte zich tot revelatie van de avond. Hij wisselde pittige maar gedempte trompetklanken af met intieme overpeinzingen op de flugelhorn, een instrument dat zich door zijn warme karakteristieke klank prima leent voor kleine bezettingen als deze. Het trio speelde voornamelijk eigen werk, plus een veelgelaagde compositie van bassist Dave Holland. Liefhebbers van mooie contemplatieve muziek verwijs ik naar hun vorig jaar bij A-Records uitgebrachte album 'The Night And Day Dreamer'.

Bekijk hier de foto's van dit concert.

Foto: Cees van de Ven

(Maarten van de Ven, 2.3.03) - [print] - [naar boven]



Op 8 november 2002 was vocaliste Greetje Kauffeld te horen op het jazzpodium Café Kraay & Balder (Live Jazz at The Crow) in Eindhoven. Haar regionale' begeleiders waren Jaap van der Voet, piano, Herbie Guldenaar, gitaar, Joz Bruggeman, bas en Jeroen Ophoff, drums. Opnames zijn te horen komende dinsdag om 20.00 uur bij de Concertzender.

(Erno Mijland, 1.3.03) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Draai om je oren

Blijf op de hoogte via de

Meer draai om je oren:

Zoek in deze website:

Google

web deze website

Redactieadres
Cees van de Ven
Boonskuilstraat 19 B2
3910 Neerpelt
België
T (0032) 11 74 71 80
M redactie@draaiomjeoren.com

Extra & exclusief
www.flickr.com
cees van de ven's North Sea Jazz 2008 photoset cees van de ven's North Sea Jazz 2008 photoset


Nieuws, tips, suggesties, meewerken? Mail naar de redactie.


Wie zijn er online?




(advertenties)




[Valid Atom]
(meer informatie)

This page is powered by Blogger. Isn't yours?