Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Hayden Chisholm

'Root 70' houdt de aandacht vast bij Jazzpower

Het als Paul Desmond zo warme, ronde geluid van altsaxofonist/basklarinettist Hayden Chisholm, het stuwende baswerk van bassist Matt Penman, het creatieve spel van trombonist
Nils Wogram en het gejaagde spel met veel snare van drummer Jochen Rückert... vier elementen die gisteren voor een aangenaam vertoeven zorgden in café Wilhelmina, Eindhoven. De twee Nieuw-Zeelanders en twee Duitsers, spelend onder de titel 'Root 70' waren voor een eenmalig concert in Nederland.

De band wisselde hoekige, soms wat abstracte nummers af met schitterende lyrische ballads, waarin met name de mooie samenklanken van de blazers voor kippenvel zorgden. De muziek van bandleider Wogram is af en toe erg grappig: in het hilarische slotnummer van de tweede set werd het geluid van een ratelend computermodem geïmiteerd en passeerde een flard slappe rockmuziek ('The Final Countdown'). Wogram haalt meer uit zijn instrument dan keurig gespeelde noten: hij laat keelklanken door het koper zingen of bespeelt zijn trombone als een didgeridoo.

Al met al geen concert om lui bij achterover te leunen: het bombardement aan details, complexe thema's en verrassende geluiden - zoals in een fragment met feeërieke keelklanken van Chisholm en Wogram - hield twee sets lang de volle aandacht vast. Als dank daarvoor mocht het publiek in de toegift op adem komen bij een wat gemakkelijkere blues.

Meer foto's op de fotopagina.

Foto: Erno Mijland

(Erno Mijland, 25.2.03) - [print] - [naar boven]



'Jazzpianist Herbie Nichols was aanwezig bij de geboorte van de bebop en wordt samen met Thelonious Monk beschouwd als belangrijke wegbereider van de free-jazz. Toch kreeg hij pas erkenning na zijn dood in 1963. Saxofonist Juan Martinez onderzoekt nu zijn muziek, samen met de grote Nichols-deskundige, pianist Misha Mengelberg.' Lees het artikel in het Dagblad van het Noorden.

(Erno Mijland, 24.2.03) - [print] - [naar boven]



Norah Jones heeft maar liefst acht Grammy's in de wacht gesleept. Vijf ervan waren voor haar debuutalbum 'Come away with me'. Ook de Grammy voor de beste song ging naar Jones voor 'Don't Know Why'. Een overzicht van de prijzen, recensies, geluidsfragmenten en tourdata vind je op de website van Blue Note.

(Erno Mijland, 24.2.03) - [print] - [naar boven]



Intieme muziek komt van bassist Michael Moore en gitarist Gene Bertoncini, die in 1989 het album 'Two In Time' opnamen. Het tweetal brengt heerlijk rustige, volledig akoestische jazz, soms tegen klassiek aanleunend, zoals in 'Chopin Prelude Variations/Django' of 'The Bad And The Beautiful'. Moore hanteert hier en daar vol melancholiek zijn strijkstok, Bertoncini roept met de klanken van zijn akoestische gitaar soms onwerkelijke beelden op van swingende 18e en 19e eeuwers. Simpelweg een lekker rustig album voor de late uurtjes.

(Erno Mijland, 22.2.03) - [print] - [naar boven]



Branford Marsalis Quartet op 29 en 30 maart in het Bimhuis

Uit het programmaboekje van het
Bimhuis: 'Contemporary Jazz was de titel van het sublieme debuutalbum dat dit kwartet van saxofonist Branford Marsalis een paar jaar terug uitbracht. De - volgens velen - belangrijkste saxofonist van zijn generatie bracht met Joey Calderazzo, Jeff 'Tain' Watts en Eric Revis een superieure groep bij elkaar. Na een aantal tours besloot Marsalis samen met zijn ingespeelde team binnen twee dagen een album op te nemen met daarop slechts vier stukken die van de hand zijn van zijn grootste inspirators: Coleman, Rollins, Coltrane en Lewis. Een ding heeft Marsalis heel goed begrepen: een klassieke melodie doe je geen geweld aan, maar interpreteer je slechts. En dat is precies de reden waarom deze groep zo fantastisch klinkt.'

(Erno Mijland, 21.2.03) - [print] - [naar boven]



Jazzlabel Challenge Records gaat de in Bermuda geboren, 40-jarige hardloper Troy Douglas sponsoren. Volgens Douglas is de baas van het label een grote fan van hem. Zelf is Douglas een echte jazzliefhebber en dat draagt hij ook regelmatig uit in interviews. "Op die manier interesseer ik mensen uit de sport voor jazz. Vandaar dit sponsorcontract."

Bron: Algemeen Dagblad

(Erno Mijland, 19.2.03) - [print] - [naar boven]



Mooi muziekje gehoord in een uitzending van de publieke omroep, maar had je geen pen en papier bij de hand? Op deze website kun je bladeren in de playlists van programma's als Jazz op 4 en Jazzkotabel.

(Erno Mijland, 17.2.03) - [print] - [naar boven]



Met R.A. naar De Doelen gisteravond, Eric Vloeimans: een concert in het kader van de tournee voor de cd 'Brutto Gusto' (een iets andere line-up dan die van de cd: Marc Ducret, gitaar; Hein van de Geyn, bas; Markku Ounaskari, drums; Eric Vloeimans, trompet). Op de cd 'Brutto Gusto' doen Marc Ducret en Hein van de Geyn niet mee, op de cd spelen mee: Lars Danielsson, bas, cello en Nguyên Lê, gitaar. Alle stukken van 'Brutto Gusto' passeerden gisterenavond de revue, jammer dat de nogal fragmentarisch pielende Marc Ducret roet in het eten gooide; wij vermoedden het al direct, R.A. en ik: met zo'n bril, zulke schoenen - nee, dat moest wel verkeerd aflopen met Marc Ducret. De uitsmijter was een stuk van Dave Holland (de titel weet ik niet meer) en toen bleek pas de potentie van dit kwartet: Markku Ounaskari stuwde dat het een aard had en Marc Ducret toverde nooit eerder gehoorde vogelgeluiden uit zijn gitaar, eindelijk - maar, helaas, het was te laat.

(Robert, 16.2.03) - [print] - [naar boven]





Jazz op Zes is een stichting die de jazzmuziek een prominentere plek in het Nederlandse medialandschap wil geven. De ultieme doelstelling: een nieuwe zender binnen het publieke bestel, die een ruim aanbod aan jazz-muziek zal programmeren.

De stichting heeft in 2001 een promotie-cd uitgebracht met een ruim 70 minuten durende selectie van 45 fragmenten uit het brede scala van de jazzmuziek: van Blue Note-opnamen uit de jaren zestig tot recente 'ultrahippe' opnamen. Van een vier seconden durend stukje Charlie Parker tot een enkele minuten durende kennismaking met (voor mij dan toch) onbekende namen: Bil Doggett, I Cube, Jamesz, Omara Portmondo.

In een gedicht van Piet Paaltjes wordt een man op slag hopeloos verliefd op een vrouw die hij ziet in een voorbijrazende trein. Een flard muziek kan eenzelfde verpletterende indruk achterlaten.

Wil je dat zelf ervaren? Schrijf een korte recensie (max. 150 woorden) voor 'Draai om je oren' over jouw favoriete jazz-album van dit moment. De beste recensies worden gepubliceerd op onze website, de allerbeste krijgt de cd 'Het landschap van Jazz op 6' toegestuurd. Reacties voor 1 maart naar
erno@draaiomjeoren.com.

(Erno Mijland, 16.2.03) - [print] - [naar boven]



Een podium, bassist Red Mitchell, gitarist Joe Pass, Stockholm 1992. De sfeer gemoedelijk, warm met een aandachtig publiek. De taperecorder draait en legt een concert vast met de meeslepende muziek van twee mensen met hart voor muziek, volgens Mitchell 'the nearest thing to universal language we've developed'. De gitaar klinkt zacht in een warm bedje van bas. Normaal heb ik zo mijn reserves bij live-opnamen: live is live, een plaat is een plaat. Maar hier valt het op zijn plaats. Ogen dicht en je bent erbij. Misschien komt het door de intimiteit van de opnames, die ook in de zaal geheerst moet hebben. Luister naar fragmenten van 'Finally'.

(Erno Mijland, 2.2.03) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Draai om je oren

Blijf op de hoogte via de

Meer draai om je oren:

Zoek in deze website:

Google

web deze website

Redactieadres
Cees van de Ven
Boonskuilstraat 19 B2
3910 Neerpelt
België
T (0032) 11 74 71 80
M redactie@draaiomjeoren.com

Extra & exclusief
www.flickr.com
cees van de ven's North Sea Jazz 2008 photoset cees van de ven's North Sea Jazz 2008 photoset


Nieuws, tips, suggesties, meewerken? Mail naar de redactie.


Wie zijn er online?




(advertenties)




























[Valid Atom]
(meer informatie)

This page is powered by Blogger. Isn't yours?