|
Draai om je oren Jazz en meer - Weblog |
|
||
|
| |||
 Eigentijdse muziek in de hardbop-traditie Dave Douglas Quintet, zondag 27 april 2008, Bimhuis, Amsterdam Ontegenzeggelijk behoort Dave Douglas tot de meest prominente trompettisten van de hedendaagse jazzscene. Hij speelt met vermaarde muzikanten als Joe Lovano, Anthony Braxton, Tim Berne, Chris Potter, Uri Caine, Roswell Rudd, Marty Ehrlich en talloze anderen. De lijst is schier eindeloos. Met zijn eigen groepen heeft hij in de loop van de tijd zeer succesvolle opnamen gerealiseerd op labels als Soul Note, Arabesque, Bluebird/RCA en zijn eigen Greenleaf Music. Met zijn huidige kwintet speelt Douglas zeer aangenaam en eigentijds in de hardbop-traditie. Met reminiscenties aan Blakey's Messengers en de kwintetten van Freddie Hubbard en Woody Shaw werden vooral originals van Douglas vertolkt. Qua speelwijze is hij inderdaad schatplichtig aan Shaw en Hubbard. Zijn intervallen, melodische licks, gevarieerde timing van de noten en ferme toon ontleent hij aan de bravour-improvisaties van beide genoemde trompettisten. Met Douglas' staat van dienst, zijn hedendaagse muziekopvatting - zonder de historie te verloochenen – en zijn technische capaciteiten, kan hij beschouwd worden als één van de nieuwe trompethelden. Het goed op elkaar ingespeelde kwintet - dat kan ook haast niet anders met een uitgebreide Europese tournee die op 18 april in Engeland begon - vertolkte de niet altijd simpel gearrangeerde composities van Douglas met souplesse en groot gemak. Tenorsaxofonist Donny McCaslin is een nieuw en jong talent. Hij heeft een stevig geluid en soleert op een melodische, rapsodische manier met de nadruk op de flageolettonen. Door uitdrukkelijk virtuoos te spelen wordt de intensiteit en inhoud enigszins veronachtzaamd. Dat was jammer, maar een groot talent is het zeker. Er valt zeker nog wel wat van hem te verwachten. Zowel bassist James Genus als pianist Orrin Evans speelden een relatief onopvallende rol. Evans, toch een meer dan gemiddeld pianist, leek deze avond weinig geïnspireerd. In tegenstelling tot beide blazers soleerde hij merendeels slechts enkele chorussen. Toch was zijn begeleiding optimaal, hetgeen ook geldt voor Genus' solide basspel. Jammer dat de Fender Rhodes en niet de 'grand piano' in dit kwintet het keuze-instrument was. Naast het sublieme spel van leider Douglas viel het alerte en subtiele drummen op van Clarence Penn. Zeer smaakvol, zonder heftige geluidexplosies, en dienend begeleidde hij zeer inspirerend zowel het ensemblespel als de solisten. Mede door zijn bijdrage, de originele composities en de voortreffelijke solo's van Dave Douglas was dit een zeer memorabel concert. (Jacques Los, 5.5.08) - - [naar boven] Lees verder in het archief...
|
Schrijf je in voor onze gratis Nieuwsbrief! Klik op de button hieronder om je aan te melden:
Archief
Artiestensites binnenland Artiestensites buitenland Artikelen Audiocenter Cd-recensies Colofon Concertagenda Concertrecensies Dvd-recensies Fotopagina's Interviews Jazz at the Crow Jazzcolumns Jazz kopen Jazzlinks The Jazztube Nederlandse jazzprijzen Reageer / Reacties Take Ten Zoekpagina
Nieuws, tips, suggesties, meewerken? Mail naar de redactie.
|
![[Valid Atom]](http://www.draaiomjeoren.com/images/valid-atom.png "Validate my Atom feed"){kind=small}
(meer informatie)
