Tia Fuller - 'Healing Space' (Mack Avenue, 2007)
Een mooi voorbeeld van het begrip 'girl power', dit album van de jonge New Yorkse saxofoniste/fluitiste Tia Fuller, die wordt bijgestaan door een basisband met al even jonge collega-musiciennes: Miki Hayama op toetsen, Miriam Sullivan op bas en Kim Thompson op drums. De vier meiden zijn niet eenkennig, ze laten zich hier en daar ook wel door een passerende mannelijke muzikant bijstaan (saxofonist Ron Blake, trompettist Sean Jones).
Het idioom is meestal hechte, volwassen, soms zelfs briljante jazz op basis van eigen composities en stukken van haar zuster Shamie (zelf pianiste maar hier niet van de partij). Naar zeggen van Fuller is haar muziek geďnspireerd door spiritualiteit, maar het swingt desondanks de pannen van het dak. Schitterend is de subtiele manier waarop ze op altsaxofoon soleert in 'Ebonics'. Voor twee stukken schreef ze ook (religieus bevlogen) tekst, die wordt gezongen door Charenee Wade en Iyana Wakefield. Beide liedjes zijn - ook in hun stilistische tuttigheid - een beetje een stijlbreuk; de muziek van Tia Fuller heeft geen woorden nodig, is van zichzelf al expressief genoeg.
Deze recensie was eerder te lezen in HVT Magazine.(René de Cocq, 1.10.07) - - [naar boven]
Lees verder in het archief...
![[Valid Atom]](http://www.draaiomjeoren.com/images/valid-atom.png "Validate my Atom feed"){kind=small}
