Guinees snarenvirtuoos doet Paranoia-publiek naar adem happen

Kenmerkend voor het jaarlijks door Paul van Kemenade georganiseerde Stranger than Paranoia festival is het muzikale avontuur zonder grenzen, waartoe het Tilburgse Paradox een week lang alle ruimte biedt. Ook de opening van de 11e editie op kerstavond bracht een rijkelijk gevarieerd programma vol muzikale verrassingen. Kenmerkend voor het festival is voorts de gemoedelijke sfeer, mede dankzij 'spreekstalmeester' Peer de Graaf, die de avond weer op geheel eigen hilarische wijze aan elkaar praatte.

De aftrap werd verricht door Combustion Band, een 12-koppig elektrisch versterkt kamerorkest, dat met de power van een popgroep werk van hedendaagse componisten brengt. Zoals 'Horses Of Instruction' van Steve Martland, een wereldmuziekachtig stuk dat zich hortend en stotend voortbewoog rond een repeterend thema. Frank Crijns kon zelf getuige zijn van de uitvoering van zijn werk 'Prospulsion', dat het eclecticisme van Stravinsky combineerde met de spanning van een film noire. Rutger van Leyden dirigeerde vol overgave en passie zijn muzikanten, die met precisie uitermate strakke uitvoeringen ten beste gaven. Een enkele keer knelde het keurslijf waarin de Combustion Band is gegegoten; zo'n momenten deden je onwillekeurig even terugverlangen naar iemand als Ellington, die uitgeschreven arrangementen zo perfect wist te combineren met individuele improvisaties. Maar doorgaans wist dit ensemble te boeien, zeker met het excellente 'Cruel Yet Fair' van de Canadees John Korsrud, een leerling van Louis Andriessen. Een pittig stuk met veel laag en sterk percussiewerk, dat gedreven door gitaar, bas en baritonsax uitmondde in een apotheose, waarin violist Bas Wiegers zich kon uitleven.

Daarna was het de beurt aan het vernieuwde Paul van Kemenade Quintet, dat opende met twee nieuwe composities van de altist. Tijdens het spelen van de nog titelloze opener bedacht Paul dat het maar 'Een Frisse Wind' moest gaan heten, geen slecht idee gezien hetgeen we geboden kregen. Met Jeroen van Vliet op de Fender Rhodes werd na een lyrisch intro geaccelereerd naar een furieus tempo, dat Van Kemenade aangreep voor een langdurige extatische solo, waarna drummer Pieter Bast met een subtiele shuffle de zaak in rustiger vaarwater bracht voor een imponerende trombonesolo van Louk Boudesteijn. Zoveel moodswings en ritmische variaties in één stuk: het kenmerkt Van Kemenade's stijl. Nieuwkomer Wiro Mahieu bewees zich een volledig toegewijd teamspeler; een heel andere bassist dan Eric van der Westen, maar tegelijkertijd iemand die het kwintet nieuwe impulsen kan geven.

Traditiegetrouw spelen met het Quintet op de openingsavond van Paranoia enkele gasten mee. Allereerst maakte de Belgische vocalist David Linx zijn opwachting. Deze man is een sensatie voor het oor, die lichtvoetig en soepel schakelt van hoge naar lage stemregisters, en serene en melancholieke sferen weet te scheppen. Zijn eigen compositie 'Marisa' opende met een fraaie tweespraak tussen David en Paul. Zijn vocalen versmolten tot een extra instrument, dat uitstekend mengde met sax en trombone. De sfeer was melancholiek, dromerig en sereen. Dat de Fransman de kunst van het scatten verstaat, bewees hij in het door Van Kemenade geschreven 'Like A Sfinx, Mr. Linx', waarin hij het publiek betrok met call-and-answer.

Hierna installeerde Ba Cissoko, een 4-koppig gezelschap uit Guinee, zich naast het Quintet op het podium. De kolkende symbiose tussen Europese jazz en West-Afrikaanse koramuziek die volgde, vormde het onbetwiste hoogtepunt van de avond. Het samenspel was uitmuntend, met name in de eerste drie stukken, composities van bandleider Ba in arrangementen van Van Vliet en Mahieu. Met Sekou Kouyaté (foto) bleek het Guineese viertal een fenomeen in huis te hebben. Zijn bijnaam, de Jimi Hendrix van de kora, bleek niet overdreven; hij deed het publiek en de Nederlandse musici op het podium versteld staan met zijn duizelingwekkend snarenspel. Sekou lardeerde zijn razendsnelle, schijnbaar moeiteloos gespeelde licks op de kora met effectief gebruik van de wah-wah. Als toehoorder had je de neiging je stoel aan de kant te gooien en je volledig te laten meevoeren door de intense ritmiek, die werd gecreëerd door de schier onvermoeibare Bast en percussionist/alleskunner Ibrahima Bah. Cissoko maakte veel indruk op de talking drum. De aankondiging van Paul dat er in mei/juni 2004 een Nederlandse tour met deze gasten op stapel staat, zal dan ook niet aan dovemansoren zijn gericht. Uw recensent van dienst spoedt zich in elk geval naar de platenzaak voor de debuut-cd van Ba Cissoko, 'Sabolan', die in Nederland door Munich wordt gedistribueerd.

Klik

(Maarten van de Ven, 28.12.03) - - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Schrijf je in voor onze gratis Nieuwsbrief! Klik op de button hieronder om je aan te melden:

Menupagina's:

Zoek in deze website:

web deze website

www.flickr.com cees van de ven's Rembrandt Frerichs Quartet - Jazz at the Crow - 7 januari 2010 photoset

Redactieadres:

Boonskuilstraat 19 B2
3910 Neerpelt
België
(0032) 11 74 71 80
redactie@draaiomjeoren.com

Nieuws, tips, suggesties, meewerken? Mail naar de redactie.

Wie zijn er online?