Bescheiden Odds On herbergt vele invloeden
Het Vlaamse kwartet Odds On onder leiding van saxofonist Tom van Dyck is een trefpunt van wereldwijde muzikale invloeden met de bebop van Charlie Parker als vertrekpunt. Afgelopen maandag speelde de groep voor een klein publiek bij Jazzpower in café Wilhelmina in Eindhoven.
Van Dyck is een ingetogen, bescheiden muzikant. Hij laat zijn altsax lieflijk zingen, soms bijna als een dwarsfluit: geen gescheur, gekraak of gepiep. Zijn melodieën zijn vlekkeloos en afgerond. Toch zoekt hij vanuit die veilige basis ook het muzikale avontuur, met name als componist. Daarvoor put Van Dyck vooral uit de klassieke muziek en maakt hij gebruik van afwijkende, oneven ritmes, die hij onder andere ontleent aan de volksmuziek van de Balkan. In 'Ivo & Olivier' noemt Van Dyck zijn inspiratiebronnen ook bij naam: de titel is een verwijzing naar de Bulgaarse klarinettist Ivo Papasov en de klassieke componist Olivier Messiaen. Het was een van de aardigste stukken van het concert.
In Odds On speelt elke muzikant vanuit zijn eigen achtergrond. In het spel van bassist Mark Haanstra herken je vooral het volle geluid van de funk, met hier en daar zangerige flageoletten. Gitarist Andreas Suntrop speelt helder en sfeervol en refereert met zijn geluid aan collega's als Pat Metheny en John Scofield. Maar misschien wel het meest in het oog springend is het energieke slagwerk van Kris Duerincx: het stof spat regelmatig van zijn drumstel en hij rijgt zijn ritmes losjes spelend aaneen met veel roffels en sissende bekkens.
Het zat de band maandag niet mee. Bijna aan het eind van de eerste set blies Haanstra zijn versterker op en vervolgens moest Suntrop het stellen zonder effectapparaat, nadat ineens een batterijtje de geest gaf. Gelukkig hernam de band zich in de tweede set met het toepasselijke 'Fresh Start', een eigen compositie van Van Dyck.
Waar vier individuen met verschillende achtergronden bij elkaar komen, moet de eenheid in het geluid groeien. Dat geldt ook voor Odds On. In het samenspel zitten met name saxofoon en gitaar elkaar soms in de weg en waar de 'liedjes' van papier gespeeld worden, valt het onderlinge contact en de communicatie met het publiek weg. Het wordt dan te technisch, te bedacht. Gelukkig kwam de band in het slotakkoord van de avond nog even goed los. Suntrop en Duerincx wisselden elkaar af in spetterende soli. Van Dyck nam vervolgens afscheid van het publiek in alle Vlaamse bescheidenheid: "Wij hopen dat u een fijne avond hebt gehad."
Deze recensie verscheen eerder in Eindhovens Dagblad(Erno Mijland, 2.10.03) - - [naar boven]
Lees verder in het archief...
![[Valid Atom]](http://www.draaiomjeoren.com/images/valid-atom.png "Validate my Atom feed"){kind=small}
