|
Draai om je oren Jazz en meer - Weblog |
|
||
|
| |||
![]() DVD: Charles Mingus - 'Triumph Of The Underdog' (Shanachie, 1997) In nauwe samenwerking met Sue Mingus maakte Don McGlynn in 1997 dit aangrijpende portret van één van de meest markante jazzpersoonlijkheden ooit: componist/bassist Charles Mingus. Door middel van historische fragmenten van Mingus (in concert en aan het woord) en interviews met een scala aan muzikanten die met hem te maken hebben gehad, weet McGlynn een trefzeker beeld neer te zetten van een eigenzinnig muzikant, die zich in zijn leven zo vaak miskend voelde door critici en 'het establishment'. Geïnspireerd door zijn grote voorbeeld Duke Ellington schreef Charles Mingus tijdens zijn leven (1922-1979) een schat aan composities, waarvan vele inmiddels echte jazz-standards zijn geworden, zoals 'Better Get Hit In Your Soul' en 'Goodbye Porkpie Hat'. Mingus zelf prefereerde trouwens de term 'black music' boven 'jazz'. Zijn stijlkenmerken zijn afwisseling, een niet aflatende drive, veelgelaagde arrangementen, vocale aan-sporingen en howls tijdens de uitvoeringen en een vaak diepe melancholie in zijn ballads. Politieke stellingnames schuwde hij daarbij niet; een titel als 'Free Cellblock F, 'Tis Nazi U.S.A.' spreekt wat dat betreft boekdelen. Makkelijk maakte hij het zijn medemuzikanten daarbij geenszins; zo sloeg hij trombonist Jimmy Knepper eens de voortanden uit de mond toen deze weigerde om bladmuziek voor hem uit te schrijven. Maar naast een geestdriftige perfectionist kon hij ook "sweet like a baby" zijn. Daarvan getuigen ook de herinneringen van zijn ex-vrouwen Sue en Celia, die - opvallend harmonieus - samen liefdevol terugdenken aan de bassist. De film gaat ook uitgebreid in op het beoogde opus magnum van Charles Mingus: in 1962 poogde hij in de New Yorkse Town Hall met een groot orkest vol jazzalumni (waaronder Eric Dolphy, Zoot Sims en Pepper Adams) een zeer uitgebreide en pretentieuze suite neer te zetten. Door een haastige en slordige voorbereiding mondde dit echter uit in een fiasco, iets wat hem zeer aangreep. Gelukkig nam arrangeur/dirigent Gunther Schuller na zijn dood de handschoen op en kwam het frappante werk 'Epitaph' in 1989 alsnog naar buiten. Fragmenten van een concertuitvoering wijzen inderdaad op een ambitieuze, maar daarom niet minder interessante tour de force: een ongehoorde symbiose tussen modern klassiek, roots en jazzmuziek, qua impact vergelijkbaar met werken als 'Le Sacre Du Printemps' van Stravinsky. Kortom, een interessante jazz-dvd. Helaas geen extra features, maar goed, een mens kan niet alles hebben. (Maarten van de Ven, 22.9.03) - - [naar boven] Lees verder in het archief...
|
Meer draai om je oren:
Archief
Artiestensites binnenland Artiestensites buitenland Artikelen Audiocenter Cd-recensies Colofon Concertagenda Concertrecensies Dvd-recensies Fotopagina's Interviews Jazz at the Crow Jazzcolumns Jazz kopen Jazzlinks The Jazztube Nederlandse jazzprijzen Reageer / Reacties Take Ten Zoekpagina Zoek in deze website: Redactieadres Extra & exclusief
Nieuws, tips, suggesties, meewerken? Mail naar de redactie. Wie zijn er online?
|