Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Plezierig verjaardagsconcert met koninklijk randje
Ruud Jacobs 70, zaterdag 3 mei 2008, Bimhuis, Amsterdam

Het Bimhuis was te klein voor de vele bezoekers aan het concert ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van bassist Ruud Jacobs, en dus was het aan de kassa wachten geblazen of er door afzeggingen op het laatste moment alsnog een toegangskaartje te bekomen was. Joost Patocka was de initiatiefnemer en organisator van het feestje, met Hans Mantel als ceremoniemeester. De avond werd geopend door een trio dat refereerde aan de begintijd van Jacobs toen hij met broer Pim en gitarist Wim Overgaauw optrad. Nu werd hun plaats overgenomen door pianist Peter Beets en gitarist Vincent Koning.

Vervolgens was het podium voor het kwintet waarmee men momenteel succesvol optreedt in concertzalen en op jazzpodia: Rita Reys (zang), Ferdinand Povel (tenorsax), Peter Beets (piano), Ruud Jacobs (bas) en Joost Patocka (drums). Vertrouwde stukken zoals 'You’re My Everything', 'I’m Old Fashioned' waren bekende kost voor het publiek dat het zich goed liet smaken. Voor het laatste stuk 'In A Mellow Tone' kwam het jonge talent Kim Hoorweg op het podium. Met haar coach Rita Reys zong ze zich moeiteloos, zuiver, scattend en onbevangen een weg door deze evergreen.

Een verrassend vervolg was het optreden van Benjamin Herman, Han Bennink en Ruud Jacobs. Hier werd het vrije veld gekozen. Het expressieve spel van Bennink met de licks en gimmicks waarop men wacht, het enthousiaste, aanstekelijke spel van Herman: dat alles deed ook de jarige goed. Het inspireerde hem om ook in dit idioom creatief en assertief te bassen. Glimlachend genoot hij zichtbaar van de vanzelfsprekende muzikale vrijheid en speelvreugde die Bennink en Herman tentoonspreidden.

Na de pauze werd door jazzchroniqueur Bert Vuijsje een overzicht gegeven van de vele verdiensten die Jacobs voor de Nederlandse muziek heeft gehad. Zijn werk als producer van musici als Thijs van Leer, Berdien Stenberg, André Rieu en Laura Fygi, alsmede zijn rijke jazzverleden werden genoemd en geroemd. Deze lofzang was dan ook mede aanleiding om de koningin te behagen. Burgemeester Frans Buijserd van de gemeente Nieuwkoop spelde een zichtbaar verraste Ruud Jacobs de versierselen op behorende bij de onderscheiding als Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

Vocaliste Laura Fygi zong met Cor Bakker op piano en het kwintet 'I Will Wait For You' en 'Corcovado'. Focus-alumnus Thijs van Leer liet horen dat hij het fluitspel nog perfect beheerst. Imposant was zijn solo-intro van 'Les Feuilles Mortes', dat vervolgens tutti een fraaie uitvoering kreeg, waarbij Van Leer ook de scatzang niet schuwde.

Tot besluit bedankte de nog vitale zeventiger allen voor de buitengewone avond die hij hier mocht beleven. In de bar van het Bimhuis werd het feest verder voortgezet met Jules Deelder, die daar ongetwijfeld goed draaiwerk verricht zal hebben. Uw recensent/fotograaf van dienst was toen alweer op weg naar België.

Klik hier voor een fotoverslag.

Meer zien?
Cultura, het culturele themakanaal van de publieke omroep, maakte een special rond deze illustere bassist/producer met als speciale gast Rita Reys. Hans Mantel praat met Jacobs en Reys over het fameuze Trio dat hij jarenlang met zijn broer Pim vormde en die tal van internationale jazzartiesten begeleidde, en over Ruud Jacobs' werk als producer. Aansluitend twee programma's met Ruud Jacobs op bas: een aflevering van het AVRO-muziekprogramma Jazz met Jacobs uit de jaren tachtig, waarin het Trio Pim Jacobs jonge jazzmusici begeleidde. In deze aflevering zijn te gast: fluitiste Esther Strumphler, trompettiste Saskia Laroo, zangeres Denise Jannah en een 14-jarige Peter Beets. Daarna een fraaie sessie van het Trio (hier met Han Bennink op drums) met de Amerikaanse gitaargigant Wes Montgomery. Klik hier om de uitzending te bekijken.

(Cees van de Ven, 14.5.08) - [print] - [naar boven]





Herinneringen aan Chet Baker gezocht

Op 13 mei 1988, gisteren precies 20 jaar geleden, overlijdt jazzlegende Chet Baker. Hij valt uit het raam van Hotel Prins Hendrik in Amsterdam. Voor deze gelegenheid is op de VPRO-site Plaats van Herinnering vanaf deze week een mini-documentaire te zien over Baker. Ook zijn op deze site een uitgebreid dossier en achtergronden in beeld en geluid te raadplegen. De redactie van Plaats van Herinnering zoekt mensen die hun eigen herinneringen aan Chet Baker op de site willen plaatsen.

Trompettist en zanger Chet Baker maakt snel naam in de jaren vijfig. Met zijn melancholische songs en good looks groeit hij uit tot icoon van de West Coast jazz. In diezelfde periode wordt zijn drugsgebruik problematisch: ruzies met bandleden, gevangenisstraffen en een dalende populariteit volgen. Ook verliest Baker zijn bovengebit, waardoor hij opnieuw trompet moet leren spelen. Vanaf de jaren zeventig maakt Baker zijn comeback. Hij treedt vooral nog op in Europa, waar hij tientallen albums opneemt. In de jaren tachtig verblijft Baker regelmatig in Amsterdam; vanwege de centrale ligging en omdat drugs hier relatief eenvoudig te verkrijgen zijn. Hij speelt regelmatig in cafés De Stip en De Kroeg. Op 13 mei 1988 overlijdt Baker na een val uit een hotelraam. Hij is dan 58 jaar.

De portal Plaats van Herinnering is een leuke toepassing van Google Maps. De VPRO brengt hier het collectieve geheugen van Nederland in kaart. Je vind er een schat aan historisch beeld– en geluidsmateriaal, maar ook eigen herinneringen spelen er een rol. Bezoeker worden van harte uitgenodigd hun verhaal over de plaats en gebeurtenis met anderen te delen.

Meer weten?
Klik hier voor het artikel over de vernietiging van het onderzoeksdossier over de dood van Chet Baker.

(Jacques Los, 14.5.08) - [print] - [naar boven]





Kamermuziek-jazz bij tijd en wijle slaapverwekkend
Marc Copland Trio & Greg Osby, vrijdag 2 mei 2008, Bimhuis, Amsterdam

De solo geblazen intro van altsaxofonist Greg Osby, gebaseerd op de akkoorden van 'What Is This Thing Called Love', beloofde veel goeds voor dit concert. Hij blies scherp articulerend met verrassende wendingen en steeds variërend rondom het thema. Alsmaar zijn solo opbouwend gleed de ritmetandem (bassist John Hebert en drummer Bill Stewart) soepel en als het ware automatisch in de juiste swingende groove.

Dit openingsnummer bleek een opwarmertje te zijn van allure. Speels en zonder pretentie werd door het kwartet gedemonstreerd dat eigentijds improviseren op een relatief afgesleten thema toch uitermate interessant en verfrissend kan zijn. In het laatste nummer van het concert werd dezelfde procedure gevolgd op de standard 'Out Of Nowhere'. Voor mij de hoogtepunten van de avond. Helaas werd die kwaliteit niet gedurende het gehele concert gehaald.

Het overige repertoire bestond uit composities van ieder van de muzikanten. Meestal nogal gekunsteld en sterk klassiek impressionistisch georiënteerd. Hetgeen natuurlijk sterk te maken heeft met Marc Coplands voorkeur van dat genre. In zijn solo's demonstreerde hij zijn voorliefde voor romantische, kabbelende pianistische capriolen, die gelukkig soms gepaard gingen met pittige, ruimtelijke, hedendaagse loopjes. Bedachtzame, eigentijdse kamermuziek-jazz, die gedurende het verloop van het concert enigszins slaapverwekkend overkwam. Ook al omdat gast solist Osby wel capabel en vingervlug soleerde, maar niet het nodige vuur uit zijn sax wist te halen.

Degene die nog voor de nodige swing en dynamiek zorgde, was drummer Bill Stewart. Hij heeft dan ook zijn sporen verdiend bij onder anderen John Scofield, Larry Goldings en speelde – mind you – op cd's van funk-altsaxofonist Maceo Parker. Een heavy drummer dus, die Stewart. Zijn compositionele bijdrage was dan ook van enig funkkaliber. Zijn drummen was werkelijk fenomenaal. Heftig, dat wel, maar in de echte jazztraditie. Hij sloeg de juiste accenten en varieerde alert en muzikaal. Door het soepel hanteren van de sticks overstemde hij de solisten en het ensemblegeluid niet. Hij tilde het wat bloedeloze en gezapige musiceren van Osby en Copland op naar een enigermate acceptabel en swingend niveau.

Onze fotograaf Cees van de Ven bezocht dit concert op maandag 5 mei jl. in Kasteel Vilain, Leut, Maasmechelen. Klik hier voor zijn fotoverslag.

(Jacques Los, 12.5.08) - [print] - [naar boven]





Ernst Reijseger & Franco D'Andrea - 'I Love You So Much It Hurts' (Winter & Winter/Culture Records, 2002)

Ernst Reijseger ontlokt de meest wonderlijke klanken aan de cello. Hij laat het instrument zingen dan wel kreunen, gebruikt de klankkast als percussie-instrument en maakt veelvuldig gebruik van de strijkstok. Tussen Reijseger en de Italiaanse pianist Franco D'Andrea ontstaat een muzikale symbiose.

Standards als de openingstrack 'In A Sentimental Mood' (Duke Ellington) en 'Night And Day' (Cole Porter) verwelkomen de luisteraar en zetten hem/haar op weg naar 'Two Colors' (D'Andrea), 'Ma L’Amore No' (D'Anzi), 'Afro Abstraction' (D'Andrea) en 'Amore Baciami' (Rossi). Om wat verderop meer werk van Cole Porter ('You Do Something To Me'), Monk ('Reflections') en het verrassende 'Complex Eight' van Misha Mengelberg aan te treffen. Het titelnummer 'I Love You So Much It Hurts' van Floyd Tillman besluit een gevoelige, klassiek aandoende plaat.

(Dirk De Gezelle, 11.5.08) - [print] - [naar boven]





Cocqolumn #12
Terugdenken aan de Kameleon


Nu de Nederlandse jazzwereld zich opmaakt voor de uitreiking van de VPRO/Boy Edgarprijs aan drummer en bandleider Pierre Courbois, moest ik terugdenken aan de tijd dat hij het hart was van de Arnhemse jazzscene, die vooral leefde in jazzcafé De Kameleon. In 1986 was er een driest plan een herinneringsboek samen te stellen over De Kameleon, waarvoor ik ook een stukje heb ingeleverd. Van het boek is nooit wat gekomen: bedenker was kunstenaar Jacques Magendans, en die stond niet bekend om het gesmeerd uitvoeren van zijn ideeën. Maar ik heb het nog in mijn archiefje.

Klik hier om het verhaal te lezen in een nieuwe Cocqolumn.

(René de Cocq, 11.5.08) - [print] - [naar boven]





Nieuw interessant Gronings jazzfestival

De Drie Dagen (15, 16 en 17 mei) is een nieuw Gronings muziekfestival. Het festival is een driedaagse enerverende muziekreis langs onder andere de Tunesische kamerjazz van Anouar Brahem, de klanken van de balkanfanfare van Matt Darriau en de Groningse Jongens Driest tot aan de stadse noisejazz van het New Yorkse powertrio TYFT. Onderweg doet het festival twee kopstukken uit Berlijn aan, Alexander von Schlippenbach en David Moss. Muzikale avonturiers kunnen dus drie dagen terecht in De Oosterpoort en het Grand Theatre voor een avontuurlijke update van de internationale jazz- en improscene.

Bij TYFT wordt saxofonist Andrew D'Angelo overigens vervangen door Chris Speed. D'Angelo is herstellende van het hersentumor waardoor hij begin dit jaar werd getroffen. Na twee operaties probeert hij het optreden weer op te pakken. Hij is voornemens om zich weer bij TYFT te voegen, de eerste tijd waarschijnlijk samen met Speed. TYFT bestaat verder uit gitarist Hilmar Jensson en drummer Jim Black.

Klik
hier voor uitgebreide informatie.

(Jacques Los, 11.5.08) - [print] - [naar boven]





Het vocale charisma van Fay Claassen
donderdag 17 april 2008, JazzCase, Dommelhof, Neerpelt

Net zo verrassend als het echte Klankenbos in Neerpelt was het concert van jazzzangeres Fay Claassen donderdagavond in Dommelhof. Daar verzorgde zij met haar band Special Edition het slotconcert van het eerste seizoen JazzCase.

Ogenschijnlijk was het oude wijn in nieuwe zakken, maar schijn bedriegt. Op haar zeer persoonlijke manier hervormde Claassen songs als 'Lady Be Good', 'Embraceable You' en 'My Funny Valentine' en trakteerde ze op perfecte scat-improvisaties, zoals we die kennen van Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan en de Belg David Lynx bijvoorbeeld.

Haar band zorgde voor het juiste kader. De bijdrage van Henk Meutgeert, die zich hier ontpopte als uitstekend pianist/begeleider, was verrassend. Dat kan zeker ook gezegd worden van bassist Digmar Heller. Een capabele, solide bassist, geen wonder dat mensen als Johnny Griffin en Scott Hammilton een beroep op hem doen als ze voor concerten in Europa zijn.

Als echtgenoot van Fay Claasen serveerde tenorsaxofonist Paul Heller harmonische toevoegingen om haar zang extra reliëf te geven. Maar hij slaagde er niet in om saxofonist Jan Menu - met wie Claassen onder de titel 'A Portrait Of Chet Baker' zoveel succesvolle JazzImpuls-concerten gaf - te doen vergeten. Daarvoor ontbeerde hij vooralsnog diens empathisch en kleurend vermogen.

Hartverwarmend was het weerzien en horen van Nederlands jazzicoon John Engels met zijn altijd op maat gesneden drumwerk. Zijn spel klonk jong, fris en betrokken. Engels is het levende bewijs dat jazz een prima levenselixer kan zijn. Op 13 mei aanstaande wordt hij 73 jaren jong!

Alle bezoekers waren onder de indruk van topvocaliste Fay Claassen, die met haar vocale charisma en voordracht ieders hart wist te raken. Op zaterdag 12 juli is zij samen met Rita Reys en het Jazz Orchestra Of The Concertgebouw te horen op het North Sea Jazz Festival.

Klik hier en hier voor een fotoverslag.

Beluister de song 'Embraceable You' uit dit concert via ons Audiocenter.

(Cees van de Ven, 11.5.08) - [print] - [naar boven]





Ilja Reijngoud - 'Untamed World' (Maxanter, 2008)
Opname: 2007

Een traktatie voor de liefhebbers van het smeuďge geluid van de trombone. Er doen er hier maar liefst zeven mee (waarvan eentje in de bas-variant). Onder aanvoering van Ilja Reijngoud horen we een trombonesectie met verder Bart van Lier, Jörgen van Rijen, Jan Oosting, Evert Josemanders en Lode Mertens; Martin van den Berg speelt bastrombone. De heren worden ondersteund door een kwartet met Martijn van Iterson (gitaar), Rob van Bavel (piano en Fender Rhodes), Marius Beets (bas) en Marcel Serierse (drums).

Reijngoud schreef en arrangeerde zeven nieuwe stukken, en verder horen we de standard 'Stella By Starlight'. Het klinkt allemaal zoals te verwachten: als een bigband zonder trompetten en rieten, stevig, warm, overtuigend. Het meeste solowerk is voor Reijngoud zelf; van de trombonecollega's krijgt alleen Bart van Lier soloruimte, en ook de leden van het begeleidende viertal zijn solistisch te horen. Maar de hoofdrol is eigenlijk voor het ensemble, dat excelleert in scherp geschreven arrangementen, gedragen door de door de wol geverfde ritmesectie.

Deze recensie was eerder te lezen in HVT Magazine.

(René de Cocq, 11.5.08) - [print] - [naar boven]





Nauwelijks avant-garde jazz op North Sea Jazz 2008

Het North Sea Jazz Festival, dat op 11, 12 en 13 juli plaatsvindt, heeft zich ontwikkeld tot een groots internationaal evenement. Het is in de loop der jaren gegroeid naar vijftien concertzalen, circa dertienhonderd musici en een bezoekersaantal dat jaarlijks tussen de vijfenzestigduizend en zeventigduizend ligt. Sinds 2006 wordt het festival bovendien in een nieuwe en ruimere locatie georganiseerd: Ahoy Rotterdam.

North Sea Jazz staat wereldwijd bekend om haar vele muzikale genres, variërend van traditionele New Orleans jazz, swing, bop, free jazz, fusion, avant-garde jazz en electronic jazz. Maar ook blues, gospel, funk, soul, r&b, hiphop, world beat en latin komen in het tweede weekend van juli aan bod. Het gehele populaire muziekspectrum komt aan bod, met uitzondering van Duitse schlagers, smartlappen, Franse chansons, André Rieu en nog zo het één en ander.

Behalve de gebruikelijke wel of niet aan jazz gelieerde publiekstrekkers als: Bobby McFerrin, Christina Branco, Sergio Mendes, George Benson, Alicia Keys, Paul Simon en Joe Jackson is er voor de rechtgeaarde jazzliefhebber nog een ruime keus aan spraakmakende en interessante jazzformaties. Om er dan maar enkele te noemen: Bennie Wallace's Disorder At The Border, Bobby Hutcherson Quartet, Rudresh Mahanthappa Quartet, Mark Helias' Open Loose, Wayne Shorter Quartet, Charlie Haden Quartet West, David Sanchez Group, Charles Lloyd Quartet, David S. Ware New Group en Paul Bley.

De Nederlandse bijdrage is wat bescheiden, maar wel kwalitatief hoog, met onder anderen New Cool Collective, Jeroen van Vliet (hij kreeg dit jaar de compositieopdracht), Boy Edgar Prijs-winnaar Pierre Courbois, Bik Bent Braam, Willem Breuker Kollektief, Toon Roos Quartet 'Love Revisited' en Greetje Bijma & Jasper van 't Hof.

Helaas valt er voor de avant-garde ingestelde 'jazzer' amper wat te beleven tijdens dit festival. In slechts enkele grotere formaties is wel ruimte te vinden voor avant-garde improvisaties en samenspel: Flat Earth Society meet Jimi Tenor, Nublu Orchestra en de al eerder genoemde groepen van Braam en Breuker. Is het uit onwil of onwetendheid, of is het commercieel niet aantrekkelijk om musici als Anthony Braxton, Fred Anderson, Henry Threadgill, Cecil Taylor, Dave Douglas en Tim Berne uit te nodigen? Het zal toch niet zo zijn dat door het programmeren van meer hedendaagse impro het aantal bezoekers aanzienlijk zal afnemen? Een gemiste kans!

Klik
hier voor uitgebreide informatie over het programma.

(Jacques Los, 10.5.08) - [print] - [naar boven]





Spannende Science Friction
Tim Berne & Science Friction, zaterdag 19 april, Bimhuis, Amsterdam

Altsaxofonist Tim Berne componeert, heeft een aantal working bands en speelt al lang samen met een aantal vaste muzikanten. Dat zijn vooral drummer Tom Rainey, keyboardist Craig Taborn en gitarist Marc Ducret. Met hen werkt hij in zijn band Science Friction. Deze band heeft haar roots in de New Yorkse scene en speelt voornamelijk composities van Berne gericht op hedendaagse jazz, met interessante melodielijnen en tamelijk gestructureerde vrije improvisatie.

Berne's composities hadden een zorgvuldige opbouw, maar waren qua klanksfeer en door de vele zijsprongen en tempo's nooit voorspelbaar. De band werkte regelmatig op gecontroleerde wijze (maar niet té) naar een kokende apotheose toe. Dan was het een woest pulserende harmonische massa waarin alle muzikanten een gelijk deel hadden. Er werd dan wel veel van blad gespeeld, maar men nam ook ruimte voor improvisatie. Dat veranderde soms de dynamiek op het podium, de muzikanten sloten dan heel geconcentreerd aan op elkaar.

De tamelijk bescheiden overkomende Berne was door zijn solo's in het hoge register, steeds herhaald in een loop, zeer expressief en dynamisch aanwezig. Fransman Ducret was kortgeleden ook op het Utrecht Jazzfest (met cellist Hank Roberts en drummer Jim Black). Hij werkte subliem samen, intens oplettend vulde hij prachtig aan en in. Ook hier weer. Ducret, supergeconcentreerd, hield Taborn en Berne haarscherp in de gaten. Omgekeerd manoeuvreerde Berne ook heel sensitief om Ducret heen als deze prominenter aanwezig was. Ducrets solos waren werkelijk uitzinnig.

Taborn is een tovenaar op de Fender. Hij legt op de juiste momenten de accenten en zet bezwerende lijnen uit. Taborn versterkte Ducret en vice versa. Ze werkten schitterend samen en lieten elkaar tegelijkertijd voldoende de ruimte. Hierdoor bleef de harmonische basis goed ruimtelijk en open. Taborn had een aantal geweldig sterke solo's. Hij liet zich stevig meedrijven op de pulserende ritmes van Rainey, die als altijd zeer gedreven was en in hechte samenwerking met de rest van de band. Steeds inventief, soepel en melodieus, bewoog de drummer moeiteloos tussen uitersten: van gevoelige effecten tot ongemeen strak en pulserend.

Het enthousiaste Bimhuis verleidde de band nog tot een toegift. Over het fenomeen toegift lopen de meningen uiteen en Tim Berne riep nog dat Science Friction "the world's worst encore band" was. Maar deze fluwelige encore was een heerlijke nightcap.

(Margretha van den Bergh, 9.5.08) - [print] - [naar boven]



Dossier Chet Baker blijkt vernietigd

Het onderzoeksdossier over de dood van jazzlegende Chet Baker, op 13 mei precies twintig jaar geleden, blijkt vernietigd te zijn. Dit kregen de erven Baker onlangs te horen na een zoektocht langs tal van Nederlandse instanties. De weduwe Carol Baker twijfelt nog steeds over de doodsoorzaak van de muzikant die in 1988 uit raam viel van het Amsterdamse Prins Hendrikhotel.

De Amsterdamse politie, die onderzoek deed naar de dood van de Amerikaanse jazztrompettist, heeft het dossier al in het begin van de jaren negentig vernietigd tijdens een reorganisatie. Volgens het Amsterdamse Stadsarchief, waar normaal gesproken de dossiers terechtkomen, is dit zeer ongebruikelijk. De Amsterdamse politie bevestigt dat doorgaans de dossiers langer worden bewaard.

Uit onderzoek van de politie is in 1988 vast komen te staan dat de verslaafde trompettist bij ongeluk uit het raam is gevallen. Moord of een misdrijf werden uitgesloten en over zelfmoord werd in het geheel geen uitspraak gedaan, hoewel dit ook niet kon worden uitgesloten. Volgens voormalig brigadier-rechercheur Rob Bloos, die destijds het onderzoek naar de dood van Baker leidde, was het een duidelijk zaak. Er waren geen sporen van een misdrijf, en gezien het drugsgebruik van Baker, was hij mogelijk in een roes uit het raam gevallen.

Jhames Lee, de worldwide manager van het Chet Baker Estate die namens de weduwe Baker onderzoek doet naar de doodsoorzaak, neemt daar geen genoegen mee. Hij hoopte juist dat het dossier helderheid over de zaak zou verschaffen. Behalve tegen de politie richt Lee zich ook tegen 'iedereen die in Nederland van Chet Baker profiteert'. Zoals zijn voormalige impresario en platenbaas, de familie Wigt in Wageningen, en het Nederlands Jazz Archief. Maar ook de huidige eigenaar van het Prins Hendrikhotel, die volgens Lee Bakers dood exploiteert door een Chet Baker-kamer aan te bieden en ansichtkaarten te verkopen.

Bron: De Volkskrant

(Maarten van de Ven, 9.5.08) - [print] - [naar boven]





Jazz op verzoek #5
Jazz in Duketown 2007


Het VPRO-radioprogramma Jazz@vpro besteedde vorig jaar een aantal avonden aandacht aan het festival Jazz in Duketown, dat vandaag start in de binnenstad van 's-Hertogenbosch en waar liefhebbers van jazz en aanverwante stromingen gratis kunnen genieten van vele interessante concerten (klik hier voor een programmaoverzicht).

Zoals elk jaar waren ook tijdens de vorige editie de concerten in de Toonzaal smaakmakend en verrassend. Zoals bijvoorbeeld het Duitse trio [em], waarover onze recensent schreef: "Hun enthousiasme en drive is ongeëvenaard. Het is fysiek merkbaar hoe deze drie jonge honden zich op het repertoire storten. Interactie, goed naar elkaar luisteren, acute reactie en formidabele instrumentbeheersing: ziedaar [em]'s trioconcept." Met pianist Michael Wollny, bassiste Eva Kruse en slagwerker Eric Schaefer. Klik hier om dit concert te beluisteren.

De Talking Cows zijn druk bezig met hun tweede cd, die later dit jaar moet gaan verschijnen. Vorige maand liet dit viertal - Frans Vermeerssen (tenorsax), Robert Jan Vermeulen (piano), Dion Nijland (bas) en Yonga Sun (drums) in een concert in de Lindenberg in Nijmegen horen dat ze erin geslaagd zijn, om in hun toch onmiskenbaar eigen sound nieuwe ingrediënten te integreren. Zo hoorden we samba-, calypso- en walsinvloeden. Vorig jaar traden zij ook op in de Toonzaal tijdens Jazz in Duketown. "Op de Blue Note-periode georiënteerde straight jazz met een vleugje free jazz", aldus onze recensent. Beluister dit concert hier.

Een absoluut hoogtepunt van de vorige editie vormde het concert van Azul, de formatie van de Portugese bassist Carlos Bica. "Het trio, met gitarist Frank Möbus en drummer Jim Black, verzorgde een spectaculair optreden. Rock, soul, pop, filmmuziek. Een zo nu en dan ontketende Möbus en de immer waanzinnig inventief drummende Jim Black veroorzaakten een welhaast magische luisterervaring. En laat Bica maar plukken en strijken. Azul dus, een effectief en compact trio dat het publiek vijf kwartier in de greep hield." Klik hier om dit concert te beluisteren.

Andere Jazz in Duketown-concerten die zijn te beluisteren bij Jazz@vpro: New Niks, Lars Dietrich Group en Natalio Sued 4.

Meer weten?
Klik hier voor een uitgebreid verslag van Jazz in Duketown 2007 door Jacques Los, met fotoverslagen van Maarten Jan Rieder en Cees van de Ven.

(Maarten van de Ven, 9.5.08) - [print] - [naar boven]





1 + 1 + 1 = 4 bij Christian Doepke Trio
maandag 28 april 2008, Old Quarter, Amsterdam

Het was de allereerste keer dat de in München geboren pianist Christian Doepke in deze jazzclub optrad. En dat is niet zo vreemd, want ondanks het feit dat Doepke alweer een aantal jaren in Nederland woont, is hij na zijn afstuderen aan het conservatorium van Arnhem in 1989 (studierichting jazzpiano) weer naar zijn geboortestad teruggekeerd.

Nu was het dus zijn Old Quarter-debuut, samen met twee leden van het basistrio: contrabassist Branko Teuwen en drummer Klaas van Donkersgoed. Ondanks het feit dat Doepke nog nooit met de twee andere trioleden gespeeld had, werd het voor het toegestroomde publiek (de Old Quarter was geheel gevuld) van meet af aan duidelijk dat er deze maandagavond iets bijzonders stond te gebeuren.

Waar het bij vele pianotrio's gebruikelijk is dat de drie leden haast plichtmatig stuk voor stuk hun solo's voor hun rekening nemen, daar was het door de drive van spelen van dit trio zo, dat het net leek of we hier met een kwartet van doen hadden. Men vulde elkaar niet alleen aan bij het soleren, maar voegde er als het ware een extra dimensie aan toe, die je als muzikaal enthousiasme kunt bestempelen. De gekozen nummers, veelal afkomstig uit het standaardrepertoire van menige jazzgroep, werden aangevuld met stukken van Carlos Jobim, Christian McBride, Herbie Hancock en Branford Marsalis. En dit alles werd met een intelligente en swingende uitwerking neergezet.

Doepke is te typeren als een elegant spelende pianist met een sterke, soepele en soulvolle groove, die de ene keer aan Bill Evans en dan weer aan Bobby Timmons of Eugen Cicero doet denken. En het leuke is dat hij in zijn speelwijze het gebruik van stevig aangezette blokakkoorden totaal niet schuwt. Teuwen, spelend op een bijzonder smal vormgegeven lichthouten contrabas, was de grote stuwende basisgrondlegger van deze drie getalenteerde spelers. Hij wist in zijn solopartijen niet alleen zijn medespelers, maar ook het publiek keer op keer te enthousiasmeren. En door intens naar zijn medespelers te luisteren, toonde de jeugdige Van Donkersgoed aan het ene moment de boel goed te kunnen opjuinen door felle accenten te plaatsen, om vervolgens weer subtiel en behendig zijn brushes te hanteren.

Het is te hopen dat dit concert van Christian Doepke beslist niet zijn laatste in de Old Quarter zal zijn.

(Rolf Polak, 8.5.08) - [print] - [naar boven]



Huub van Riel ontvangt Jazz Industry Achievement Award

Huub van Riel (1951) ontvangt tijdens de Dag van de Nederlandse Jazz op vrijdag 16 mei aanstaande de Jazz Industry Achievement Award. De prijs, die zal worden uitgereikt door Hans Dulfer, is vorig jaar door stichting JazzNL in het leven geroepen om personen te onderscheiden die zich gedurende langere tijd inzetten of ingezet hebben voor de instandhouding en ontwikkeling van de Nederlandse jazz.

Van Riel, momenteel artistiek directeur van het Bimhuis, begon zijn carričre als jazzprogrammeur in 1975. Eerst met jazzconcerten in De Kroeg en vanaf 1977 in het Bimhuis. Daarnaast programmeerde hij van 1984 tot 2004 jazz in het Stedelijk Museum. Vanaf 1976 was hij enige jaren coördinator van Stichting Jazz en Geďmproviseerde Muziek in Nederland (SJIN). Sinds 1989 is hij voorzitter van het Europe Jazz Network, waarvan hij medeoprichter is. Ook is hij grondlegger van de Dutch Jazz Connection. Hij was onder andere jurylid bij de Wessel Ilcken prijs, de Boy Edgar Prijs, de Podiumprijs, de Pierre Bayle Prijs, de Bird Award en de European Jazz Prize. Naast een speciaal ontworpen gouden blue note speld ontvangt de winnaar een prijs van 1500 euro.

De jury annex benoemingscommissie bestond uit Bob Hagen (Jazzimpuls), Anne de Jong (Challenge Records/Sena), Eric Bruger (Jazzism), Sander Grande (North Sea Jazz Festival), Cees Gog (Dutch Jazz Competition) en Anita Verheggen (NTB). Het juryrapport prijst onder meer Van Riels jarenlange inzet voor de internationale promotie en ontwikkeling van de Nederlandse jazz en benadrukt zijn bijdrage aan de ontwikkeling van het Bimhuis tot internationaal toonaangevend jazzpodium.

De uitreiking van de Award vindt plaats tijdens de Dag van de Nederlandse Jazz op 16 mei aanstaande in Amersfoort. Deze Jazzdag is in haar korte bestaan uitgegroeid tot de grootste netwerkbijeenkomst voor de Nederlandse jazzsector waar musici, podia, fondsen, rechtenorganisatie, festivals, clubs, platenmaatschappijen en de media bijeenkomen. Het programma van de Jazzdag bevat seminars, workshops, een jazzmarkt en een toonaangevend showcaseprogramma dat ook voor publiek toegankelijk is.

Klik
hier voor meer informatie.

(Jacques Los, 8.5.08) - [print] - [naar boven]





Voorspelbare wispelturigheid bij Matthew Shipp
maandag 28 april 2008, Jazzpower, Wilhelmina, Eindhoven

Als een jazzpianist het podium betreedt met een bassist en een drummer zijn er twee mogelijkheden. Of het wordt een traditioneel trio, of ze doen hun best om met deze conventionele bezetting iets heel anders te doen. Pianist Matthew Shipp staat bekend als een creatief en vernieuwend musicus. Maar voor het optreden bij Jazzpower koos hij voor een conservatieve benadering. Het was een teleurstelling om telkens weer klanken en ideeën van veertig jaar geleden voorbij te horen komen.

Shipp zelf blonk met zijn spel uit in wispelturigheid. Vaak schoten zijn handen schijnbaar lukraak over de toetsen. Met een ruk van zijn schouders liet hij een arm omhoog springen en weer neervallen. Dan weer speelde hij razendsnelle noten in een opeenvolging die buiten elke harmonische structuur om gingen, om vervolgens een paar gloedvolle akkoorden neer te zetten, waarna hij weer een totaal andere kant op ging. Hij was al even onvoorspelbaar in de accenten die hij legde. Hij leek er vooral op gericht elke schijn van een patroon onmiddellijk te willen doorbreken. Daarin werd hij echter al snel heel voorspelbaar.

Voor bassist Joe Morris en drummer Whit Dickey waren slechts rollen aan de zijlijn toegedacht. Ze mochten Shipps extraverte pianospel een ritmische basis geven. Dat deden ze zonder mankeren, maar ook zonder veel inventiviteit. Ze bleven onderdanig binnen de grenzen die Shipp hen stelde, gaven hem nergens tegenweer, en mochten enkele keren even wat van zichzelf laten zien in obligate solo's.

Veertig jaar geleden was dit een opwindende manier van musiceren, betraden muzikanten nieuwe wegen. Als Shipp de moeite had genomen om er iets aan toe te voegen, om deze stijl te gebruiken als een lanceerplatform voor reizen naar nieuwe werelden, dan was het nog te rechtvaardigen geweest. Nu was het alleen een herhaling van zetten.

Klik hier voor een fotoverslag door Cees van de Ven.

Deze recensie verscheen eerder in het Eindhovens Dagblad.

(René van Peer, 7.5.08) - [print] - [naar boven]





Matana Roberts Quartet - 'The Calling' (Utech Records, 2007)

Goede punten en slechte punten voor het freejazz-label Utech Records. De goede: ze bestaan en ze durven risico nemen. De slechte: de meeste opnamen zijn live en van een opnamekwaliteit die je dezer dagen zelfs van live-opnamen niet meer verwacht. En dat is niet eigen aan deze cd, ook bij de andere is het zo. Tot zover het gezaag.

De in Chicago geboren altsaxofoniste en klarinettiste Matana Roberts heeft nu haar eigen kwartet, na haar band Sticks & Stones (een saxtrio) te hebben geleid voor enkele jaren. Op 'The Calling' wordt ze vergezeld door Taylor Ho Bynum op cornet, Thomson Kneeland op bas en Tomas Fujiwara op drums. Hier pakt ze een aantal klassiekers op, zoals Billy Holiday's 'My Man', Sun Ra's 'We Travel The Spaceways' en Louis Armstrongs 'Do You Know What It Means (To Miss New Orleans)', het laatste nummer verwijzend naar de verwoesting van orkaan Katrina.

Deze band brengt prima free jazz, met veel openheid en creatief en intens samenspel, afgewisseld met rustige momenten, maar aarzelt evenmin om bij momenten de basismelodieën op een traditionele swing- en bopmanier te brengen, of een speelse call-and-response tussen sax en cornet af te leveren. Kortom, een leuke trip door de jazzgeschiedenis, maar dan herdacht vanuit een vrij modern perspectief. Dat alles maakt het gebrek aan klankkwaliteit des te erger.

Meer weten en horen?
Op de
website van Matana Roberts kun je het titelnummer van dit album beluisteren. Klik daarvoor op 'sounds' in de menubalk. Surf ook eens naar haar MySpace-pagina.

(Stef Gijssels, 7.5.08) - [print] - [naar boven]





Finalisten Deloitte Jazz Award bekend

Zangeres Esra Dalfidan en pianisten Gideon van Gelder en Michal Vanoucek gaan door naar de finale van de Deloitte Jazz Award 2008. Juryvoorzitter Peter Krom maakte dit gisteravond bekend na afloop van een spannende voorronde in Toomler Theater te Amsterdam. Naast de drie gekozen finalisten namen pianist Pieter de Graaf en saxofonisten Cyrille Oswald en Paul van der Feen deel aan de voorronde. De deelnemers traden op met het trio van bassist en voormalig Deloitte Jazz Award winnaar Stefan Lievestro.

De finale vindt plaats op woensdag 11 juni 2008 in het Bimhuis te Amsterdam. De kandidaten worden ook daar begeleid door het Stefan Lievestro Trio. De presentatie is in handen van Wilfried de Jong. De uiteindelijke winnaar ontvangt een bedrag van € 20.000. De andere finalisten krijgen een stimulansprijs van € 2.500.

De Deloitte Jazz Award is een aanmoedigingsprijs bestemd voor getalenteerde jazzmusici die in Nederland gevestigd zijn, hier al een zekere bekendheid hebben verworven en aan het begin van een internationale carričre staan. De prijs is een initiatief van Deloitte en werd eerder gewonnen door Oene van Geel (2002), David Kweksilber (2003), Joris Roelofs (2004), Stefan Lievestro (2005), Jeffrey Bruinsma (2006) en Ben van Gelder (2007).

De jury wordt voorgezeten door Peter Krom en bestaat uit Hein van de Geyn (musicus, producer, docent), Amanda Kuyper (muziekjournalist), Jan Menu (musicus, producer), Jacobien Tamsma (impresario) en Bert Vuijsje (journalist/jazzrecensent).

(Maarten van de Ven, 7.5.08) - [print] - [naar boven]





Audiocenter
Gé Bijvoet Quartet


"Hij heeft het patent op veelzeggende composities en slaagde erin deze verbaal en muzikaal helder over het voetlicht te brengen. Zijn pianistiek is fijnzinnig, zijn toucher voorbeeldig, zijn dynamiek imponerend. Ook weet hij met zijn spel ruimte en doorzicht te houden."

Dat schreef onze recensent Cees van de Ven over pianist/componist Gé Bijvoet in een recensie van het concert dat hij met zijn kwartet op 13 april 2007 gaf bij Jazz at the Crow in het Eindhovense café Kraaij & Balder. Van dit concert zijn audio-opnamen gemaakt, die wij u hierbij graag presenteren. Klik hier om de concertopnamen te beluisteren.

Meer weten?
Klik hier voor de recensie en het fotoverslag van dit concert.

(Maarten van de Ven, 6.5.08) - [print] - [naar boven]



Paradox krijgt nieuwe directeur

Het Bestuur van de stichting Bevordering Muziekimprovisatie Paradox in Tilburg heeft Aad van Nieuwkerk per 1 augustus 2008 benoemd tot algemeen directeur van haar instelling.

Het bestuur en medewerkers van Paradox zien in Aad van Nieuwkerk (1958) – in het bijzonder door zijn kennis van en ervaring met jazz, avontuurlijke muziek en wereldmuziek - de juiste persoon om in de komende jaren leiding te geven aan het muziekpodium Paradox en aan de realisatie in 2012 van het nieuwe Paradox in het Veemarktkwartier.

Door deze benoeming willen bestuur en medewerkers een vervolgstap zetten in de aanscherping van het artistieke profiel van Paradox, de vergroting van het publieksbereik en versterking van de positie van Paradox als spraakmakend podium voor jazz en avontuurlijke muziek in Zuid-Nederland.

Aad van Nieuwkerk is momenteel werkzaam voor de VPRO als onder meer eindredacteur crossmedia Radio 6 en eindredacteur Radio 4. Hij woont in Amsterdam.

(Maarten van de Ven, 6.5.08) - [print] - [naar boven]





Eigentijdse muziek in de hardbop-traditie
Dave Douglas Quintet, zondag 27 april 2008, Bimhuis, Amsterdam

Ontegenzeggelijk behoort Dave Douglas tot de meest prominente trompettisten van de hedendaagse jazzscene. Hij speelt met vermaarde muzikanten als Joe Lovano, Anthony Braxton, Tim Berne, Chris Potter, Uri Caine, Roswell Rudd, Marty Ehrlich en talloze anderen. De lijst is schier eindeloos. Met zijn eigen groepen heeft hij in de loop van de tijd zeer succesvolle opnamen gerealiseerd op labels als Soul Note, Arabesque, Bluebird/RCA en zijn eigen Greenleaf Music.

Met zijn huidige kwintet speelt Douglas zeer aangenaam en eigentijds in de hardbop-traditie. Met reminiscenties aan Blakey's Messengers en de kwintetten van Freddie Hubbard en Woody Shaw werden vooral originals van Douglas vertolkt. Qua speelwijze is hij inderdaad schatplichtig aan Shaw en Hubbard. Zijn intervallen, melodische licks, gevarieerde timing van de noten en ferme toon ontleent hij aan de bravour-improvisaties van beide genoemde trompettisten. Met Douglas' staat van dienst, zijn hedendaagse muziekopvatting - zonder de historie te verloochenen – en zijn technische capaciteiten, kan hij beschouwd worden als één van de nieuwe trompethelden.

Het goed op elkaar ingespeelde kwintet - dat kan ook haast niet anders met een uitgebreide Europese tournee die op 18 april in Engeland begon - vertolkte de niet altijd simpel gearrangeerde composities van Douglas met souplesse en groot gemak.
Tenorsaxofonist Donny McCaslin is een nieuw en jong talent. Hij heeft een stevig geluid en soleert op een melodische, rapsodische manier met de nadruk op de flageolettonen. Door uitdrukkelijk virtuoos te spelen wordt de intensiteit en inhoud enigszins veronachtzaamd. Dat was jammer, maar een groot talent is het zeker. Er valt zeker nog wel wat van hem te verwachten.

Zowel bassist James Genus als pianist Orrin Evans speelden een relatief onopvallende rol. Evans, toch een meer dan gemiddeld pianist, leek deze avond weinig geďnspireerd. In tegenstelling tot beide blazers soleerde hij merendeels slechts enkele chorussen. Toch was zijn begeleiding optimaal, hetgeen ook geldt voor Genus' solide basspel. Jammer dat de Fender Rhodes en niet de 'grand piano' in dit kwintet het keuze-instrument was.

Naast het sublieme spel van leider Douglas viel het alerte en subtiele drummen op van Clarence Penn. Zeer smaakvol, zonder heftige geluidexplosies, en dienend begeleidde hij zeer inspirerend zowel het ensemblespel als de solisten. Mede door zijn bijdrage, de originele composities en de voortreffelijke solo's van Dave Douglas was dit een zeer memorabel concert.

(Jacques Los, 5.5.08) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Draai om je oren

Blijf op de hoogte via de

Meer draai om je oren:

Zoek in deze website:

Google

web deze website

Redactieadres
Cees van de Ven
Boonskuilstraat 19 B2
3910 Neerpelt
België
T (0032) 11 74 71 80
M redactie@draaiomjeoren.com

Extra & exclusief
www.flickr.com
cees van de ven's JazzCase photoset cees van de ven's JazzCase photoset


Nieuws, tips, suggesties, meewerken? Mail naar de redactie.


Wie zijn er online?




(advertenties)


























[Valid Atom]
(meer informatie)

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

unique visitor counter